سرویس مد و لباس هنرآنلاین : مارک جیکوبز یک طراح مد آمریکایی است که برندی با نام خود دارد و بیش از 200 فروشگاه خرده فروشی در 80 کشور جهان دارد. او از سال 1997 تا 2013 مدیر خلاق خانه طراحی لویی ویتون بود. جیکوبز در سال 2010 توسط مجله تایم در لیست 100 فرد پرنفوذ در جهان قرار گرفت.

او همچنین یک مجموعه‌دار هنری بزرگ است که ترجیح می‌دهد برای خرید یک اثر هنری، بیش از دروس تاریخ هنر بر غرایز خود تکیه کند. او در شهر نیویورک متولد شد، در مدرسه طراحی پارسونز تحصیل کرد و توانست جایزه انگشتانه طلایی پری الیس را دریافت کند.

در گفت‌و‌گو با درک بلاسبرگ، جیکوبز در مورد رابطه‌اش با هنر و هنرمندانی که با او در طول کارش همراهی کرده‌اند صحبت کرده است، از مجموعه‌داری آثار تا همکاری با استفان اسپروز، تاکاشی موراکامی، یا ریچارد پرنس. کار جیکوبز به خصوص در طول زمان همکاری با لویی ویتون، پلی میان فاصله بین دنیای هنر و مد بوده است. اما این کار یک شبه اتفاق نمی‌افتد. همانطور که جیکوبز شرح می‌دهد، تغییر نگاه او به هنر به عاملی قوی نیاز داشت.

شما گفته‌اید که قبل از شروع به جمع آوری آثارهنری در اوایل سال 2000 ، فکر می‌کردید دنیای هنر تهدید آمیز است. کمی در مورد آن صحبت کنید.

خوب اجازه بدهید از ابتدا آغاز کنم. من از سن خیلی پایین می‌دانستم که می خواهم یک طراح مد شوم. این چیزی است که برایم جالب بود. من به مدرسه عالی هنر و طراحی در شهر نیویورک رفتم و قبل از آن دوره پژوهش هنر را که یک دوره علمی بر اساس سخنرانی مبتنی بر کتاب‌های درسی بود گذراندم. "این یک موندریان است، این یک مونه است." هنگامی که نوجوان بودم دوست داشتم یاغی و آزار دهنده باشم و به یاد دارم یک بار معلمی به من گفت: "موندریان؟ خواهر کوچک من هم می‌تواند این کار را انجام دهد." شاید جمله‌ای که او گفته بود دقیقا همین نباشد، اما یک احساس خودسرانه و خونسرد در آن وجود دارد. الان متوجه می‌شوم که ضعف و احساس ناامنی من در آن شرایط باعث شد احساس کنم برای شیفتگی به مد باید نسبت به هر چیز دیگری بی اعتنا شوم. من فکر می‌کردم هنرمندان آثار خود را با الهامات غیبی می‌سازند، اما طراحان مد کارهای خود را بر اساس منافع تجاری می‌ساختند. بنابراین در ذهن من هنرمندان بالاتر از طراحان مد بودند، و خوب من باید در کار خود باقی می‌ماندم.

در خط خود بمان!

کاملا. من میلیون‌ها سال پیش را به یاد می‌آورم، قدم زدن در سوهو که آن موقع پراز اتاق‌های زیرشیروانی و گالری هنرمندان بود، و این مربوط به قبل از آمدن پرادا به اینجاست، قبل از آمدن مارنی، حتی قبل از بازشدن اولین فروشگاه ما در سوهو در فضای قدیمی گالری تونی شفرازی. فکر می‌کردم " چه نام جالبی برای یک گالری است، اما من نمی‌خواهم وارد آن شوم. آن‌ها به من خواهند خندید، من محتوای آثار یا قصد هنرمند را درک نمی‌کنم." پس من داخل گالری نمی‌رفتم و به آن‌ها فرصت این کار را نمی‌دادم.

اما تو با تعدادی از هنرمندان فعال آن دوره دوست بودی، مگر نه؟ فرانچسکو کلمنته به من گفت که تو را از وقتی بچه بودی می‌شناخته است.

بله، البته، اما در سطح اجتماعی. من بسیاری ازهنرمندان را ملاقات می‌کردم و مانند بقیه مردم از این کار لذت می‌بردم. از آشنایی با آن‌ها احساس افتخار می‌کردم. اما اگر مجبور بودم کار آن‌ها را شناسایی کنم قادر به انجام این کار نبودم. من می‌توانستم با آن‌ها گفت‌وگو کنم اما واقعا نمی‌توانستم بگویم آن‌ها در آثار هنری خود چه می‌گویند.

بنابراین، چه چیزی دیدگاه تو را تغییر داد؟

اولین بار که به یک مرکز توانبخشی رفتم یک روانپزشک آنجا بود که هوشمندانه‌ترین مشاوره‌هایی را که تا آن زمان دریافت کرده بودم به من داد. او به من گفت: یک معمار شو برای یک اشتیاق جایگزین. این حرف چه معنایی داشت؟ من با دنیای مد، مدلها، استایلیست‌ها و... در ارتباط بودم و بقیه وقتم صرف مهمانی‌ها می‌شد. او گفت من نیاز به جایگزینی دارم که این رفتارها را به فعالیت‌ها و کارهای خلاقانه تبدیل کند.

آیا می‌توان گفت که این اتفاق هدایت کننده تو به سمت نگاه فعلی به هنر است؟

مدتی طول کشید تا من این موضوع را درک کنم، اما بله. نظر من در مورد هنر در حال حاضر بر اساس جوششی درونی با این نگاه است که آن اثر را دوست دارم یا ندارم. همه چیز همین است، تا زمانی که تغییر کند و حتما تغییر خواهد کرد! خوشبختانه من همیشه کنجکاو هستم و همیشه پذیرای تفسیرهای جدید هستم. یک روز می‌گویم از این متنفرم و روز دیگر برمی‌گردم و می‌گویم عاشق آن هستم.

بنابراین، اگر کسی تلاش کند تا یک اثر را برای تو توضیح دهد...

وقتی کسی شروع می‌کند به من بگوید که یک نفر دیگر قصد داشته چه چیزی بگوید، من فقط او را ساکت می‌کنم و می‌گویم: "من نمی‌دانم، آن را دوست داشتم." این چیزی است که هنر است. این تنها بخشی از معادله برای کسی است که یک اثر هنری را تجربه می‌کند. اجازه دهید فقط بگویم که در حال حاضر یکی از چیزهای مورد علاقه من در نمایشگاه‌های هنر، راه رفتن در اطراف و نشان دادن یک اثر است و گفتن اینکه "من آن را دوست دارم" و "من آن را دوست ندارم." به همین سادگی.

دوست شما راشل فاینستاین به صراحت گفته است که چقدر به کار شما احترام می‌گذارد، و چگونه در کار شما ترکیب مد و هنر به یک معامله بزرگ تبدیل شده است.

راشل و شوهرش جان کورین، فوق‌العاده هستند. آن‌ها به معنای واقعی کلمه یک زوج جادویی هستند. من آن‌ها را در همان زمانی دیدم که الیزابت پیتون را ملاقات کردم، هنرمند دیگری که فکر می‌کنم واقعا الهام بخش است. چیزهایی که الهام بخش آن‌هاست، چگونه آن‌ها اشیا را تفسیر می‌کنند و... من ارتباطی در این فرآیند پیدا می‌کنم. تفکر غیرخطی و توانایی وصف ناپذیر اینکه هرگز راضی نباشید. و چیزی که بین ما مشترک است، یک فرآیند خلاق و وسواس‌گونه برای استفاده از تکنیک و روش است. جان می‌تواند در مقابل یک نقاشی ایستاده و در مورد رنگ پرایمر و مقدار سقزی که در آن استفاده شده همانقدر صحبت کند که در مورد نکات الهام بخش و موضوع آن. و من می‌توانم در مورد خیاطی و پارچه بافی و لایی لباس، که حتی شما نمی‌توانید آن را ببینید به همان اندازه صحبت کنم که در مورد منابع یک مجموعه. اینها چیزی نیست که لازم باشد در مورد آن بحث شود اما دانش در مورد مواد تشکیل دهنده، به نتیجه نهایی کمک کرده و آن را قابل توجه می‌کند. من فکر می‌کنم برخی از افراد وجود دارند که به اندازه ما به تکنیک اهمیت نمی‌دهند.

gagosian

انتهای پیام/

مریم درویش