سرویس موسیقی هنرآنلاین: مرگ، تقدیری است مقدر که از آن گریزی نیست. هر کسی باشی و در هر مقامی باید تسلیم بی‌چون و چرایش شوی. هنرمندان نیز از این جمع مستثنا نیستند، آنان هم گردن خود را به تیغ مرگ سپرده و می‌سپارند. چگونه مردن از خود مرگ مهم‌تر است.در این چند سال هنرمندان زیادی از عالم فانی به دنیای باقی کوچ کرده‌اند، هنرمندانی که هر کدام با هنر خود، دین خویش را به ملت و فرهنگ ایران ادا کرده‌اند. برای همین بر گردن فرهنگ ایران بزرگ حق دارند، حقی که باید ادا شود.

منصور نریمان عود نواز بزرگ و آهنگساز سترگ نیز درگذشت. مدت‌ها از بیماری او می‌گذشت و کمتر کسی از بیماری این عود نواز کار کشته خبر داشت. نریمان نیز مانند دیگر هنرمندان و موسیقیدانان، زندگی خود را وقف عشق خود موسیقی کرد و تا آخرین نفس ایستاد و با آخرین رمق زخمه بر عود زد. منصور نریمان، مانند دیگر هنرمندان واقعی که چشم به مال و نام ندارند، بی‌شکوه و گلایه از این جهان رفت. از این جهان رفت تا داغش بر دل موسیقی بماند، دلی که بسیار داغ دیده و خواهد دید.

هنرمندان واقعی به عهدی که با خود، هنر و مردم داشتند وفا کردند، آیا مسوولان و مردم نیز به تعهدی که در قبال هنر و هنرمندان دارند عمل کردند؟ هنرمندان واقعی با وجود عدم تمکن مالی، هرگز چشم به دست این و آن ندوخته و نخواهند دوخت، این در نهاد آنان نهادینه شده است. دست دراز کردن را دون‌ از شان خود دانسته و می‌دانند و هرگز دامان هنر را آلوده به لکه مال و نام نکرده و نمی‌کنند. هنرمندان واقعی این گونه‌اند و این گونه خواهند ماند، اما وظیفه مسوولان است تا به امور این بزرگان، در زمان نداری و بیماری رسیدگی کنند. نباید هیچ هنرمندی در زمان ناتوانی خود را در چنبره تنهایی و بیماری اسیر ببیند. این وظیفه مسوولان و مردم است که به امور آنان رسیدگی کرده و بر زخم‌های‌شان مرهم بگذارند. چه بسیار از هنرمندانی که در تنهایی سر بر بالین مرگ گذاردند و کسی از حال آنان باخبر نشد. این زیبنده فرهنگ اصیل ایرانی نیست که چنین اتفاقاتی در حوزه آن رخ دهد. همه باید به وظیفه خود عمل کنند، همان گونه که هنرمندان واقعی به تعهد خود عمل کردند.

منصور نریمان درگذشت و عودش به زودی آذین دیوار می‌شود. هنرمندان دیگر را دریابیم، به دیدار آنان رفته، جویای حال‌شان باشیم و در رفع گرفتاری‌های‌شان کوشا باشیم.

خدا منصور نریمان و هنرمندان بنام و بی‌نام دیگر را قرین رحمت خود قرار دهد.

سیدرضا اورنگ