سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: رمان "طلابازی" اولین رمان "امیرحسین شربیانی"ست که بهار امسال وارد بازار کتاب شد. کتاب روایت هفده روز زندگی جوانی به نام پیمان است. و اما بطن داستان که تنها دغدغه‌ی اصالت دارد و بس. قرار است همه اتفاقات را از زبان پیمان بشنویم، از جوان کم‌سالی که تمام سنگ‌های قیمتی و شکل تراش و پرداخت آن‌ها را می‌شناسد و بزرگ‌ترین آرزویش رسیدن به اصالت ازدست‌رفته‌ی اجدادی است. اصالتی که پدرش تورج به باد داده و چیزی ازآنچه جدش باباجیلی، برای او به‌جای نهاده، باقی نگذاشته است. این‌که اصالت ذاتاً یک میراث خونی نیست که مانند سایر صفات وراثتی از نسلی به نسل دیگر منتقل شود. شربیانی در ماجرای "طلابازی" دست بر نظرگاه مورد اختلاف بزرگان فلسفه و علم نهاده. این‌که اصالت اکتسابی است یا وجودی؟ پیمان برای رسیدن به اصالتی که آن را در داشتن بنز و دست کردن ساعت رولکس و داشتن مشتری‌هایی که جواهر اصل را از فیکش تشخیص می‌دهند معنی می‌کند. پیمان بین تمام آدم‌هایی که در روز باهاشان سروکار دارد پناه می‌برد به اشکان که خاطره به خاطره و حجره به حجره تاریخ بازار را از بر است. و این به ظن پیمان یعنی اصالت. شخصیت دیگر داستان تورج است که تمام ثروت مانده از خاندان خویش و همسرش را سر باخت قمار در طی سالهای متمادی بر باد می‌دهد و همچنان سودای اصلی زندگی‌اش قمار است.

باختن آنچه نشان از اصالت دارد به هیچ. شخصیت دیگر مادر پیمان مهدیه است. وسواس مهدیه را می‌توان سمبل غروری برجا مانده از نسل‌های پیشین دانست و نه لزوماً اصالت آن. از این دست زیاد دیده می‌شود. آدم‌های فراری که خیال می‌کنند آلودگی و ناپیراستگی اطرافیان است که اصالت را از آن‌ها گرفته. در صفحه‌ی اول کتاب می‌خوانیم "طلابازی" عملی است که کیمیاگران برای تبدیل مس به طلا می‌کردند و خوب می‌دانیم این امر هرگز محقق نشد. همچنان که تلاش پیمان برای یافتن اصالت حتی با خریدن بنز مهیا نشد. شخصیت دیگر داستان زهراست. دختری از یک پدر کوتوله و مادر مبتلا به ام‌اس. عشق پرواز برای دختر مردی که تنها از هواپیما و اوج گرفتن تمیز کردن مخزنش نصیبش شده بود مصداق دیگری از همان طلابازی‌ست. شروع کتاب روی شکم موج سینوسی استارت می‌خورد. میانه‌ی کتاب وارد فرورفتگی موج می‌شود. گاهی با اطنابی مواجه می‌شویم که تنها مصرفش نشان دادن توانایی ساخت صحنه‌ها و دیالوگ‌سازی نویسنده است. فلش‌بک‌های متعدد مربوط به خاطرات پیمان و باباجیلی گاه زیادتر از حوصله‌ی خواننده می‌شود. ماجرای زیبا، زن مبارزی که وجه تشابهش با زهرا از منظر مبارزاتی بیش‌تر از این قابلیت پرداخت داشت. در بخش پایانی کتاب دیگر خبری از فلش‌بک‌ها نیست؛ و غیرمنتظره‌ترین پایان برای داستان "طلابازی" رقم می‌خورد.

پیمان پناه می‌برد به چاره‌ای که تورج را سالیان است در دامن خود خوابانده. فرار از شکوهی که و تنها ارمغانش بی‌کس شدن بود. هم برای تورج و هم برای پیمان. نویسنده درجایی می‌نویسد چرا سرنوشت محتوم همه پسرها پا گذاشتن جای پای پدرانشان است؟ در حالی که تورج به‌کل از مشی باباجیلی کنار کشیده بود و پیمان هم سعی دارد شبیه تورج نباشد. اما در پایان تورج به پیمان می‌گوید نه من به بابام رفتم نه تو به من. اصلاً هیچ پسری شبیه باباش نیست. همه‌ی این‌ها در حالی است که پایان کتاب پیمان را فرورفته در وسوسه‌ی شیرین‌بازی می‌یابیم. این تناقضات و گم‌گشتگی‌ها تنها از بابت همان دردی است که شربیانی در کتابش می‌گوید. گم‌شده‌ی ما اصالتی است که فراموشش کرده بودیم. مسلماً پشت کتاب "طلابازی" تجربه‌ی زیستی غنی‌ای خفته که باید چشیدش. انتهای پیام/ الهام فلاح