سرویس تجسمی هنرآنلاین: این نقاش ایرانی که سالها با بیماری سرطان دست و پنجه نرم میکرد، در شهر کلن آلمان درگذشت.
جمال بخشپور از نقاشان مطرح ایران سال 1322 در تبریز متولد شد. او دانشآموخته هنرستان هنرهای زیبا و دانشکده هنرهای تزئینی تهران بود. این نقاش ایرانی نزدیک به دو دهه از عمر خود را خارج از ایران ساکن بود.
بحش پور اولین نمایشگاه خود را در سال 1349 در تالار قندریز برپا کرد و طی نزدیک به نیم قرن فعالیت هنری نمایشگاه های مختلفی را در ایران، آلمان و سوئیس برگزار کرد. آخرین نمایشگاه این هنرمند در ایران آبان ماه سال 1389 در آرت سنتر تهران برگزار شد و کتاب مجموعه آثار جمال بخشپور نیز در سال 1381 در ایران منتشر شد.
رهایی بخشپور را میتوان در اشعار نیما دید
محسن وزیری مقدم - استاد سال های دور جمال بخش پور - درباره او و آثارش می گوید: در همان زمانی که بخشپور دوران هنرآموزی را میگذراند، فهمید که تقلید از ظواهر طبیعت یا پیروی از شیوه دیگران مانع بروز شخصیت واقعی او میشود و درک کرد که هنر وسیلهای است برای ایجاد ارتباط با دیگران و نه ابزاری برای زیباتر کردن دیوار خانهها.
او با اشاره به نگارههای دوران اول کاری بخش پور که با قلم و مرکب طی سال های 45-50 ساخته شدهاند میافزاید: قدرت بینظیری را در استفاده از نیروی خط مشاهده میکنیم این کارها تا حدودی به هنر گرافیک نزدیک شدهاند. در این مرحله خط عنصر سیالی است که اندیشههای متافیزیکی او را با نیروی سحرآمیز تجسم میدهد. بعد از این دوره رنگهای لطیف و شاعرانه جانشین خط میشوند. (آثار ساخته شده در سال های 76 تا 79) و نوعی بینش سورئالیستی به میان می آید; این آثار نمایانگر نگرانی سازنده اثر نسبت به سرنوشت دردناک انسانی است که در آرزوی پرواز و رهایی به انتظار نشسته که نمونه این نگرانی را در اشعار نیما یوشیج نیز میتوان دید.
به زعم قدیمی ترین هنرمند نقاش مدرنیست ایرانی، از ویژگی های جمال بخش پور این است که در همه حال با صداقت به کار هنری خود ادامه داده و کارهای پیشین خود را تکرار نکرده است، بلکه در صدد بوده تا تحولات تازه ای در آثارش به وجود آورد. او هرگز حاضر نشد از راه هایی که بسیاری از همکاران برای تامین زندگی و کسب شهرت در پیش گرفته اند، استقبال کند. به عبارت دیگر او خود را نفروخت.
حیف است بخشپور در میان ما زندگی نمیکند
آیدین آغداشلو نیز درباره بخش پور و آثارش میگوید: جمال بخش پور از نقاشان قدیمی و معتبر ایرانی است. او در آغاز کارش که به سال های 1340 بر می گردد . تماشای مهارت فنی و اجرای استادانه و پرقدرتش که هاشورهای کشیده ی طولانی را درسراسر کارش می گستراند، دل پذیر و دل گرم کننده بود و معلوم بود که نقاشی با تخیل غنی و تصویر گری چیره دست متولد شده است.
برای هم اوایی و شریک شدن در جهان بخش پور به دو نکته باید توجه داشت، یکی این که او در هر حال همچنان تصویرگری است که دارد داستان های شخصی و وهم آلودش را تصویر می کند، و دیگر این که یک استادکار به تمام معناست که از زیروبم مهارت فوق العاده خود خوب استفاده می کند.
شاید همین خاستگاه تصویر گرانه اوست که ابزار کارش را پیشاپیش انتخاب می کند و مخصوصا روش قلم انداز و رنگهای شسته شده محو و ملایمش و جایگاه «آبرنگ» در کارهایش باعث می شود همچنان در یادمان بماند که همیشه با تصویرگری حرفه ای و مسلط سروکار داریم که مهارت فنی اش نه تنها حجاب و حائل جهان پیچیدهی ذهنی او نمیشود، بلکه مدخلی تسهیل کننده برای ورود به آن نیاز هست.
حیف است که او در میان ما زندگی نمی کند- که اگر هم با ما می ماند، شاید قدر چندانی هم نمی دید و بر صدر، که جایگاه حقیقی اوست، نمی نشست.