سرویس معماری هنرآنلاین : کاوه بذرافکن مدرس دانشگاه و منتقد معماری در بخشی از سخنان خود در این نشست گفت: هدف ما از عنوان این همایش مشخص نمودن این امر است که آیا معماری ما یک معماری دورگه است یا یک معماری اورجینال است. در مورد موضوع دورگه‌گی بحث‌های بسیاری مطرح است و خیلی معتقدند که دورگه‌گی کم‌کم از لایف استایل خارج شده و تبدیل به فرهنگ شده است، اما دورگه بودن در برخی فرهنگ‌ها ارزش محسوب نمی‌شود، برای مثال می‌توان به انتخاب میس یونیورس در ژاپن اشاره کرد که با تحریم و انتقاداتی مبنی بر ژاپنی نبودن و دورگه بودن وی مواجه شد.

او در بخشی دیگر از سخنانش اظهار کرد: اما اگر ما بخواهیم نگاه هستی شناسانه‌ای به هنر داشته باشیم، متوجه می‌شویم که معماری پیوندی میان فن و هنر است، پیوندی میان آسمان و زمین و پیوندی میان درون و برون است. وقتی در مورد روند تولید معماری بحث می‌شود، می‌توان گفت که جامعه معماری ما تحت تأثیر یک دیدگاه جامعه رمانتیک است و این به دلیل ریشه‌های تاریخی و آموزه‌هایی است که مدرسه بوزار برای ما به ارث گذاشته است و نگاه یک نگاه رمانتیک به همه‌ی موضوعات است. جوامع رمانتیک درواقع یک فاصله‌ای با جوامع عقلایی دارند، جوامعی که در آن‌ها عقل محور اصلی و اثرگذار است. هنرمندان رمانتیک از سده‌ی هجدهم ایده‌ای که داشتند آفریدن از عدم بود. امروزه ما فهمیده‌ایم که آفرینش‌های ما از دستاوردهای بشری است. سرمایه‌هایی که انسان‌های قبلی به دست آورده‌اند و ما روی آن‌ها فکر می‌کنیم، کار می‌کنیم، تجربه می‌کنیم و این دستاورد بشری را یک پله به‌پیش می‌بریم. امروزه موضوع شهود با تحقیق جایگزین شده است.

این منتقد معماری در ادامه بیان کرد: به نظر می‌رسد که آن موضوع معمار نابغه به معمار کیمیاگر تبدیل شده است. دفتر OMA روی حوزه‌های تجربه‌گرایی کار می‌کند و موفق شده تجربه‌های جدیدی را کسب و اعمال کند و اختراعات و اکتشافات خوبی داشته باشند. در کنار آن برخورد دو استراتژی دیگر هم وجود دارد. کتابی در دهه‌ی هفتاد منتشر می‌شود که به آن ساختار انقلاب‌های علمی می‌گویند که گفته می‌شود که آن مهم‌ترین کتاب فلسفه‌ی علم در آن سال‌هاست و دستاورد آن کتاب است. وقتی داریم علم را مطالعه می‌کنیم، با دو نوع از علم مواجه می‌شویم، علمی که نتیجه‌ی یک انقلاب علمی است یا علمی که ماهیت تکاملی دارد، مثال علم انقلابی شبیه به نظریه‌ی داروین است و بحثی که مطرح می‌کند تغییر عمیقی ایجاد کرده و تمام دیدگاه‌های گذشته را تغییر می‌دهد.

بذرافکن در پایان سخنانش خاطرنشان کرد: به نظر می‌رسد که اگر ما بتوانیم حوزه‌ی تکاملی را پیش ببریم بهتر است و بحث امروز ما در مورد راهبرد تکاملی خواهد بود. وقتی‌که ما بحث تکامل داروین را از ابتدا که مربوط به زیست‌شناس‌ها می‌شود، مطرح می‌کنیم، متوجه می‌شویم که موضوعی به نام پیوند و زایش وجود دارد، مثلاً وقتی گونه‌های گیاهی یا میوه‌ها را می‌خوریم، متوجه می‌شویم که این‌ها دارای پیوند هستند و دو ویژگی و ارزش قابل‌توجه دارند که منجر به یک پدیده شده‌اند. این پیوند در مسیر حیات موجودات و جانداران امکان یک جهش را فراهم می‌کند. دانشمندان و جانداران پیوندسازی را به‌طور اتوماتیک انجام می‌دهند. در دورگه‌سازی ما به دو والد نیاز داریم که آن‌ها را در دو سمت قرار می‌دهیم که در یک مسیر مورفی والد یک به والد دو می‌رسد و یک طیف نگار فراهم می‌کند که مهم‌ترین اتفاق در دورگه‌سازی است و این طیف نگار به ما کمک می‌کند که انتخاب‌های بشماری داشته باشیم که به آن طیف تنوعات گفته می‌شود.

کوروش حاجی‌زاده، مدرس دانشگاه نیز در این نشست، در آغاز سخنان خود به معرفی روند طراحی یکی از پروژه‌های سبز خود پرداخت و گفت: همان‌طور که قبلاً هم گفتم، من اعتقادی به فرم ندارم و به همین خاطر به این فکر نکردیم که پروژه را چطور طراحی کنیم، فکر کردیم که اشتباهات پروژه چیست و از آخر به اول رسیدیم، چون پروژه یک پروژه‌ی واقعی بود و کارفرمای واقعی داشت و کارفرما به ما یک برنامه‌ی فیزیکی داده بود و مشخصاتی داشت و هدف کارفرما کسب درآمد از آن پروژه بود، پس ما یک جدول تهیه کردیم برای آنالیز کردن با توجه به برنامه فیزیکی و تراکم‌ها و اتفاقاتی که وجود داشت و گفتیم که بیاییم و پروژه‌ای طراحی کنیم که بزرگ‌ترین لکه‌ی سبز عمودی تهران نام بگیرد و این سبزی به سایر نقاط نشر بدهد، بنابراین مسائل دیگر شهری را هم بررسی کردیم. این پروژه در بلوار صبا واقع شده است. در حالت بعدی بخش اداری را بررسی کردیم و دیدیم که ما باید به‌گونه‌ای شهر را وارد پروژه کنیم، چون من فکر می‌کنم آدم‌ها را باید در پروژه آورد و پروژه‌ها خیلی فریز نباید باشند که فقط مال یک گروه باشند، مخصوصاً پروژه‌هایی که بعد فرهنگی دارند نه صرف اینکه ما پاسخگو به عملکرد باشیم و به‌واسطه‌ی آن یک حس فرهنگی شهری به پروژه بدهیم و از طرف دیگر پروژه را چند مقطع زدیم و حس کردیم که پروژه‌ی ما نمی‌تواند یک دیوار در مقابل خیابان جردن باشد و از طرفی نمی‌تواند یک دیوار در مقابل بلوار صبا باشد.

او در ادامه اظهار کرد: یک کار دیگر که در این پروژه انجام شد، این بود که ما یک سری سؤال از خودمان پرسیدیم و یک پروسه‌ای را طی کردیم و یک سری راه‌حل‌ها ارائه دادیم. مثلاً گفتیم کلان‌شهر تهران با این وسعت از کم سبزترین شهرهای دنیا به شمار می‌رود، البته وجود چهار لکه بزرگ مثل، لویزان، عباس‌آباد، پردیسان و چیتگر تا حدی مرهمی بر اکولوژی بیمار تهران است. از طرفی ساخت‌وسازهای بی‌رویه در تهران از دلایل انقطاع لکه‌های سبز شهری به شمار می‌روند. بنابراین ایجاد شبکه سبز شهری شاید یکی از پاسخ‌های مناسب برای رفع معضل عدم پایداری شهر تهران باشد. پس خلق بزرگ‌ترین لکه سبز عمودی تهران ایده‌ی شکل‌گیری این پروژه بود.

حاجی‌زاده در پایان سخنانش با اشاره به مراحل اجرای این پروژه نیز بیان کرد: برای این پروژه یک دیاگرام ساختیم و این پروژه را در سه سطح شهر، منطقه و محله بررسی کردیم. سعی کردیم که از محیط زمین بیشترین استفاده را در پروژه ببریم و حرکت‌های پیاده را در دورتادور پروژه به وجود آوریم و پروژه‌ی ما بیشترین ارتباط را با بیرون داشت، یعنی ما هشتادوچند درصد با پیاده ارتباط داشتیم و کف پروژه‌ی ما تبدیل به یک پیاده‌رو شد، موضوع بعدی موضوع دید و منظرهایی بود که ما از اطراف می‌توانستیم به پروژه داشته باشیم، روشی که تراس‌های سبز را برای ما به وجود آورد و یکی دیگر از کارهایی که ما انجام دادیم این بود که زیر سقف تراس‌ها آینه گذاشتیم تا یک انعکاس سبز دیگر در دید عابر پیاده ایجاد کندو یک احساس سبزی بیشتری را بتوانیم در پروژه به وجود آوریم.

انتهای پیام/