سرویس تجسمی هنرآنلاین : نمایشگاه نقاشی‌های رضا حسینی در نگارخانه ممیز خانه هنرمندان فرصت تأمل و تعمق درباره تابلوهای زیادی را که عمدتاً از کارهای نقاش طی ۲۵ سال است به بیننده داده و در کل می‌توان آن‌ها را به سبب تفاوت‌های موضوعی و سبک به ۳ دسته که هرکدام حاصل دوره‌های معینی هستند، تقسیم نمود؛ تابلوهای دوره اول، بنا به اظهارات خود نقاش مربوط به دوره‌های نخستین کار او و تابلوهایی رنگ روغن است که بعضی از آن‌ها دارای عنوان هستند. در تابلوی "تلاش" زنی بی چهره، اسبی را به دنبال می‌کشد و بی چهرگی او نشانگر تیپیک کردن عمدی او توسط نقاش است تا تمثیل‌واره‌ای تصویری از همه زنان طبقه خودش باشد. در تابلوی "نصیحت" با ابعاد مناسب ۵۰-۶۰، پدر و فرزندی کنار هم نشسته‌اند. پدر به پسر جوانش می‌نگرد و پسر به روبه‌رو خیره شده و تأثیرات شنوده‌هایی را در چهره و حالت خود نشان می‌دهد؛ تابلو ایرادی هم دارد: پدر به هنگام نصیحت کردن پسرش، دهانش بسته است. اغلب تابلوهای گروه اول، ازلحاظ کاربری رنگ و تأکید نقاش روی موتیف‌هایش، نگرش نسبتاً همسان نقاش را آشکار می‌کنند. رضا حسینی در این تابلوها اصراری به استفاده از رنگ‌های تند و متمایز که گاهی در مجموعه داشته‌های تابلو به کنتراست می‌انجامد، ندارد و موضوع برای او در درجه نخست است. در تابلوی "مردان و ماهی‌ها" او رویکردی نسبتاً انتزاعی دارد، اما نگرش او که در آن نوعی "ترکیب‌گرایی دو موضوعی" برجسته شده، کاملاً موتیف‌های موضوعی او را همانند بعضی از تابلوهای دیگر دفرمه و بی‌اثر نکرده است. بعضی از تابلوها ازلحاظ موضوع، کلاژگونه و درنتیجه، چند موضوعی‌اند و ازنظر تصویری هم به اقتضای تفکیک موضوع‌ها برش خورده‌اند؛ این بخش از کارهای او در کل ازلحاظ طراحی، انتخاب موتیف‌ها و کاربری رنگ، نشانگر یک نگاه و سبک و سیاق معمولی و همزمان ترکیبی است. تابلوهای بخش دوم که دارای عنوان " مجموعه‌های شخصی" هستند، تابلوهایی کوچک‌اند و روی کاغذ ترسیم و سپس در قاب جای داده شده‌اند. این نقاشی‌ها صرفاً تجربی و اتودگونه به شمار می‌روند و در آن‌ها ازلحاظ موضوعی رویکردی کلاژگونه با رگه‌هایی از نگرش کاریکاتوریستی و تلفیقی از همان نگاه انتزاعی نقاش به چشم می‌خورد و ثابت می‌کند که رضا حسینی در آن مقطع زمانی به دنبال تجربه‌های ذهنی و ابتکاری تأویل‌داری بوده که البته بی‌شباهت به برخی طراحی‌ها و نقاشی‌های دیگر نیست. بخش سوم که با توجه به تعداد تابلوها و ابعاد بوم‌ها، ازنظر نقاش مهم‌ترین بخش آثار ارائه شده در گالری به‌حساب می‌آید، همگی به شیوه آبستره نقاشی شده‌اند و جزو کارهای متأخر نقاش محسوب می‌شوند. در این نقاشی‌ها که همگی با رنگ و روغن نقاشی شده‌اند و عمدتاً با ابعادی مثل " ۱۴۰-۱۷۰" و "۱۲۰- ۱۴۰" و... تابلوهای بزرگ‌تر این مجموعه هستند، از رنگ‌های آبی و سبز تند و مخصوصاً رنگ بنفش که نشانگر اندیشه ورزی است، استفاده شده، اما باید یادآور شد که این تابلوها جزو آن دسته از نقاشی‌های انتزاعی و آبستره‌ای هستند که در آن‌ها اساساً چیزی به نام "موتیف موضوعی" (به‌جز دو تابلو) وجود ندارد و خط، اشکال غیر هندسی و رنگ که جزو عناصر ساختاری یک تابلوی نقاشی به شمار می‌روند و معمولاً برای شکل‌دهی تصویری به موضوع کاربری پیدا می‌کنند، به‌طور متناقضی در این تابلوها، خودشان به‌عنوان "موتیف‌های صرفاً بصری" جای موتیف‌های موضوعی را گرفته‌اند.

همان‌طور که اشاره شد، فقط ۲ تابلو در چارچوب همان نگره انتزاعی تاحدی موتیف های موضوعی هم دارند. در یکی از آن‌ها تعدادی کبوتر زیر یک لایه از توده‌های منحنی و بریده‌بریده‌ای قرار دارند که کارکرد تأویل زایی ندارند. در تابلوی دیگری که با رنگ‌های روشن و عمدتاً نارنجی و قرمز نقاشی شده بدن کم‌پیدا و محو زنی که ظاهراً به خود می‌پیچد، نشان داده شده و باید گفت که تأثیرات بصری آن به‌مراتب بیش از بقیه است و ضمناً تنها تابلویی است که تا حدی تأویل زا هم هست. تابلوهای این بخش اغلب از لحاظ موتیف ها و کاربری رنگ و حتی ابعاد بوم‌ها، تکراری‌اند و از نظر نگرش نقاش هم نوعی اصرار و تأکید صرف و یک‌جانبه بر شکل‌دهی سوبژکتیو و ذهنی به رنگ است؛ زیرا تابلوها عمدتاً فقط برای اماکن و سالن‌های خاص کاربری تزئینی و بصری دارند؛ اغلب آن‌ها به عکس‌هایی می‌مانند که یک عکاس با دوربین دیجیتال از برجستگی‌ها و اشکال عجیب و صرفاً بصری دیواره‌ها و سقف‌های آهکی یا نمکی یک غار شگفت‌انگیز گرفته باشد و البته در کلیتشان یک هارمونی از رنگ و مضمونی بسار انتزاعی و ناپیدا وجود دارد که تلاش نقاش را برای رسیدن به یک سبک و سیاق خاص آشکار کرده است. با نگاهی تأمل‌برانگیز به تابلوها بیننده باذوق می‌فهمد که یک سیر جنینی ذهنی در حال تکاپو به‌سوی "الگووارگی" و سبک گرایی شخصی است که عمدتاً متکی بر تجربه‌گرایی در رنگ و گمانه‌های بصری است. حسن پارسایی