سرویس معماری هنرآنلاین: این نویسنده، مترجم و بنیانگذار جایزه و نشریه معمار ششم خرداد در پی بیماری در استانبول ترکیه از دنیا رفت.

سهیلا بسکی متولد سال ۱۳۳۲ بود و در رشته مدیریت تحصیل کرد. وی پس از اتمام دوره کارشناسی برای تحصیل در رشته اقتصاد به دانشگاه ایالتی میشیگان آمریکا رفت. وی در سال ۱۳۵۶ به ایران بازگشت و در دانشگاه بوعلی همدان مشغول به کار شد. پس از انقلاب به تهران نقل مکان کرد و در دانشگاه علوم تربیتی تدریس اقتصاد را آغاز کرد که با وقوع انقلاب فرهنگی، دانشگاه تعطیل و او بی‌کار شد.

در این ایام شروع به ترجمه کتاب کرد و در سال ۱۳۶۹ نیز داستان‌نویسی را آغاز کرد. پس از مدتی در بخش اقتصادی مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی شهرسازی و معماری مشغول به کار شد در همین مرکز بود که مسئول انتشار مجله آبادی شد و از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۶ مسئولیت انتشار این مجله را برعهده داشت. پس از خروج از مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی شهرسازی و معماری با سرمایه شخصی در تیرماه ۱۳۷۷ مجله معمار را منتشر کرد و در سال ۱۳۸۰ به صورت هم‌زمان مجله شهر را هم روانه بازار مطبوعات کرد. او مدیر مؤسسه معمار نشر و برگزار کننده جایزه بزرگ معمار نیز بود.

سهیلا بسکی در سال ۱۳۸۲ با مجموعه داستان کوتاه "پارهٔ کوچک" برنده جایزه گلشیری شد. هیئت داوران آن دوره از جایزه گلشیری به خاطر دقت در مشاهده و کشف جزئیات داستانی، زبانی روان و پالوده، جان بخشیدن به اشیاء روزمره و خلق داستان‌های کوتاهی سرشار از لایه‌های متعدد معنایی "پاره کوچک" را شایسته دریافت عنوان بهترین مجموعه داستان اول سال ۱۳۸۱ دانستند. دومین مجموعه داستان او به نام "بی بی پیک" نیز در سال ۱۳۸۵ نامزد همین جایزه شد.

او در ۶ خرداد ۱۳۹۴ به وقت دیدار با اعضای خانواده‌اش در استانبول درگذشت.

از دیگر آثار این نویسنده می‌توان به "در محاق"، "گذشته‌ای هست که نمی‌گذرد" ،" در حکایت ساختن مبال در بم"، " ذره" و "عکس‌های فوری" اشاره کرد. او همچنین در زمینه ترجمه نیز "زندگی‌نامه ویرجینیا وولف، نوشته کوئنتین بل " و "آن‌گونه که من زیستم" (خودزندگی‌نامه) اما گلدمن، را در کارنامه دارد.