سرویس سینمایی هنرآنلاین: "قصهها" تازهترین ساخته رخشان بنیاعتماد که پس از هفت سال تصمیم به ساخت آن گرفت، فیلمی است که مدتی توقیف ماند و حالا بعد از کش و قوسهای فراوان به اکران عمومی درآمده است. قصهها" نیز مانند فیلمهای گذشته بنی اعتماد از زیر پوست شهر سر برآورده است. داستان زندگی آدمهایی که در کنارمان هستند، میبینیمشان و آنها را لمس میکنیم، اما هرگز آنچنان که باید به آنها دقت نکردهایم. با اینکه با دردهایشان آشنا هستیم، اما به راحتی از کنارشان عبور میکنیم. شاید به همین دلیل است که بنیاعتماد خود میگوید: بعد از نزدیک به سه دهه فیلمسازی هنوز شخصیتهای فیلمهای مستند و سینماییام برایم زنده هستند و با آنها زندگی میکنم. "قصهها" در واقع برگشت دوباره به شخصیتهای فیلمهای قبلیام در شرایط امروز است. گرچه فیلم "قصهها" روایتی کاملا مستقل دارد، اما برای خود من و کسانی که فیلمهای قبلیام را دیدهاند، مروری بر سرنوشت آدمها و شرایط اجتماعی سه دهه گذشته است. بنیاعتماد باز هم به سمت طبقه فرودست و آسیبپذیر جامعه رفته و نگاهش را با بیانی تلخ و گزنده به تصویر کشیده است، به قدری که گاه این تلخی در عمق وجود شما می نشیند. قصه "قصهها" درباره یک مستندساز است که با دوربین خود به دل زندگی اجتماعی و خصوصی مردم میرود و ما همراه با دوربین این مستندساز وارد این زندگی شده و با لایههای درونی زندگی آنها آشنا میشویم. قصههای بنیاعتماد، با وجود بازیگران برجستهای که در آن حضور دارند و با توجه به خط داستانی که دارد، شاید به واقع یک مستند باشد، چرا که در بسیاری از لحظهها "قصهها" روایتی را که باید داشته باشد، ندارد. اتفاقی که سینمای ایران سالهاست با آن دست به گریبان است، سینمایی که فقر داستان گویی دارد، این بار بر ساخته بنیاعتماد نیز سایه انداخته است و همین امر نیز باعث میشود، با توجه به حضور بازیگران برجسته، سینمای بنیاعتماد نیز نتواند مخاطب را تا انتها همراه خود نگاه دارد. مخاطبی که با سینمای بنیاعتماد آشنا باشد میداند که قرار است، همراه با دوربین کارگردان وارد زندگی یک تعداد از افراد این جامعه شود و تنها لحظاتی را در کنار آنها باشد و با دردهایشان از نزدیک آشنا شود، اما این تنها برشی از یک درد است و قصه و روایتی را که باید به درستی داشته باشد ندارد و همین نیز به نوعی سردرگمی مخاطب را به همراه دارد. افزون بر نداشتن یک روایت منسجم، در قصههای بنیاعتماد چهرههای سرشناس بسیاری حضور دارند، قصه با محمدرضا فروتن شروع میشود، به گلاب آدینه میرسد با مهراوه شریفینیا ادامه مییابد. نگار جواهریان و بابک حمیدیان به آن شکل جدیدی میدهند تا به مهدی هاشمی میرسد، او نیز بمانند همیشه بازی درخشان خود را انجام میدهد و توپ را به عاطفه رضوی، صابر ابر و ریما رامینفر میسپارد تا قصهها شکل دیگری به خود بگیرد در قدم بعدی به فاطمه معتمدآریا و فرامرز اصلانی میرسد و سرانجام نیز با بازی باران کوثری و پیمان معادی پایان مییابد. حضور هر یک از این بازیگران خود وزنه سنگینی است برای یک فیلم و جمع کردن همه آنها درزیر یک سقف و گنجاندن نام آنها در یک اثر نشان از قدرت کارگردان کار دارد که تضمینکننده حضور این بازیگران است. اما آنچه که بیش از هر چیز به چشم میآید، این است که جمع کردن این تعداد وزنه سنگین سینمای ایران در یک فیلم، که هرکدام خود به تنهایی میتواند عامل فروش و موفقیت یک فیلم باشد، همیشه هم جوابگو نیست و نمیتوان صرفا با حضور بازیگران نامدار و برجسته فروش و موفقیت یک فیلم را تضمین کرد، چرا که قصه و روایت آن برای سینمای امروز بیش از هر چیز دارای اهمیت است. داستانگویی از سینمای ایران رخت بربسته و سینمای امروز نیازمند یک شهرزاد قصهگوست تا بتواند مخاطب را به سالن سینما بکشاند و آن را تاپایان همراه خود کند، ای کاش بنی اعتماد بتواند این شهرزاد قصهگو را همراه شخصیت قصههای خود کند تا بلکه سینما نیز از این طریق بتواند نفسی تازه کرده و دل به مخاطب خود خوش کند.
انتهای پیام/ زینب افتخاری