سرویس موسیقی هنرآنلاین: برنامه با حدود چهل دقیقه تاخیر آغاز شد. کیوان ساکت نخست با تار به روی صحنه آمد و بوم علیرضا مجابی نیز در سالن چشمنوازی میکرد. این استاد موسیقی از تاخیر عذرخواست.
ساکت و مجابی، هر یک سراغ ساز و بوم خویش رفتند و بداههنوازی و نقش زنی شروع شد. پیشدرآمد ساکت، بوم مجابی را آماده پذیرش نقشونگارهای بعدی میکرد. آنچه پیش از همه به چشم میآمد، حاضران در جمع، در انتظار بستن نقشی بر صفحة بوم، مطابق با تصویر ذهنی خود بودند، بوم دایرهای، مرکزش سفید مانده بود و مجابی، هالهای از اطراف بوم را با ترکیبی از رنگهای شاد، آبی، سبز، قرمز، و .... نقش میزد، که همزمان، با طنین دلنشین و غمانگیز تار ساکت، تصویری به یاد ماندنی در خاطرهها ثبت میکرد.
پس از آنکه اطراف بوم، نقش و نگارهای خود را پذیرفت، ساکت، گویی که تازه دلش برای سه تارش تنگ شده باشد، تار را به سویی نهاد و سه تار را در دست گرفت. زخمههای آهسته و پرشتاب ساکت، سکوتی سقراط وار را در فضای سالن حاکم کرده بود، که نوای دلنشین آن، خبر از اندیشههای افلاطونی داشت، و دراین میان رنگآمیزی ارسطویی، به خلاف آمد تصویری ماندگار، می نشست.
جمعیت گاه از روی شوق، و گاه ابهام، هنرمندان را تشویق میکردند. تا اینکه مرکز بوم، به نگارهای سرخرنگ، که شاید به پرندهای در قفس مانده میمانست، نقش پذیر شد.
علیرضا مجابی پایین بوم را با امضای همیشگیاش، م. آذرفر، ممهور کرد، امّا صدای سه تار ساکت که اصلا امضا نمیخواهد.
در پایان علیرضا مجابی، برخی از مهمانان هنرمند حاضر در جلسه را به روی استیج فراخواند: جواد مجابی، بهزاد شیشهگران، محمدعلی بهمنی، رضا فیاضی، مسعود آبپرور، دانیال حکیمی، بکتاش آبتین، پوران درخشنده و نیما کامکار، سپس نوبت به دستبوسی پدر رسید و از پدر خود دعوت کرد تا به دیگر هنرمندان بپیوندد.
یادی از تازه درگذشتگان عرصه شعر و ادب رفت و ساکت با زمزمه دو بند آغازین و انجامین شعر دست مشیری قصه را به آخر رساند:
از دل و دیده، گرامی تر هم
آیا هست؟
- دست،
آری، ز دل و دیده گرامی تر:
دست!
زین همه گوهر پیدا و نهان در تن و جان،
بی گمان دست گرانقدرتر است.
هر چه حاصل کنی از دنیا،
دستاورد است!
هر چه اسباب جهان باشد ، در روی زمین،
دست دارد همه را زیر نگین!
سلطنت را که شنیده ست چنین؟!
شرف دست همین بس که نوشتن با اوست !
خوشترین مایه دلبستگی من با اوست ....
دست، گنجینه مهر و هنر است:
خواه بر پرده ساز ،
خواه در گردن دوست ،
خواه بر چهره نقش،
خواه بر دنده چرخ،
خواه بر دسته داس،
خواه در یاری نابینایی،
خواه در ساختن فردایی!
آنچه آتش به دلم می زند ، اینک ، هر دم
سرنوشت بشرست ،
داده با تلخی غم های دگر دست به هم!
بار این درد و دریغ است که ما
تیرهامان به هدف نیک رسیده است ، ولی
دست هامان ، نرسیده است به هم!
انتهای پیام/