سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: در "دکامرون" بوکاچیو داستان بار دیگر با گریز آدمی و مرگی که در تعقیب آن است آغاز می‌شود. این بار مرگ پشت در ملکی ییلاقی در کمین است؛ مرگی که در لباس طاعونی فراگیر ظهور یافته و راویان کتاب ما با محصور کردن خود پشت درهای این باغ سرسبز و ییلاقی تلاش می‌کنند زندگی خود را از مرگ سیاه مصون بدارند.

از این جهت می‌توان طرح اولیه کتاب بوکاچیو را آشنا و مسبوق به سابقه ادبی در نظر گرفت (بهانه‌ای برای گنجاندن این اثر در فهرست رمان و ادوار آن).

برای مثال پیش از این در کتاب هزار و یک شب، مرگ در اراده پادشاهی مستبد و خودخواه بروز یافته بود و شهرزاد را ملزم به قصه گویی و حفظ تعلیق تا شب بعد؛ برای زنده ماندن می کرد. در آن کتاب شهرزاد برای حفظ جان خود تا هزار شب روایت خود را بسط داد. روزانه جان خود را به نرخ هر داستان که تعریف می کرد، می‌خرید. اما در کتاب بوکاچیو راویان قصه ما تا 10 شب این سنت و کشاکش را ادامه می‌دهند و در هر شب یک راوی وظیفه دارد داستانی برای سایرین ( مهمانان محفل شبانه که یک سوم آن را بانوان تشکیل می دهند) تعریف کند.

اگرچه طول زمان کلی کتاب از چهارده روز می‌گذرد که دو روز در هرهفته برای کارهای دیگر اختصاص می‌یابند. یک روز برای کارهای شخصی ساکنان حصر و یک روز مقدس که هیچ کس در آنروز کاری انجم نمی‌دهد. با کسر این چهار روز در پایان ده روز، صد داستان تعریف می‌شود.

این کتاب که احتمالا در نیمه دوم قرن چهارده میلادی تحریر شده انعکاسی از زندگی مردم آن زمانه هم هست. علی الخصوص که بوکاچیو با محور قرار دادن چند کاراکتر مونث در این کتاب به شکل شفافی شرایط نامطلوب و ملال‌انگیز زندگی زنان جامعه خود را شرح داده است. زنانی که به علت منع شدن از هرگونه فعالیت بیرونی و اجتماعی مجبور هستند آرزوها و توانایی های خود را به صرف رویاپردازی و قصه‌سرایی سرکوب و محدود به دیوارهای خانه شان کنند.

در کتاب "دکامرون" به رغم اینکه ما هر شب شاهد بازگو شدن یک داستان متفاوت با شب‌های گذشته هستیم در نهایت تمام قصه‌ها به یکدیگر متصل و مرتبط می‌شود و وحدت نهایی آنها ساختار یکپارچه و کلی کتاب را تشکیل می‌دهد.

یکی دیگر از علل اهمیت این کتاب در حوزه داستان نویسی همین ساختار و فرم کلی کتاب بوکاچیو است. اثری که هریک از داستان‌های درونی و فرعی اش شبیه یک شاخه از درختی است که در مجموع به‌واسطه منطق درونی رویدادها و ضرورت اتصال انها به هم، به تنه اصلی درخت ( که همان منطق علی کلیت کتاب است) منتهی می‌شوند. استفاده کردن از این‌گونه ساختارهای روایی در تاریخ ادبیات بسیار محدود و انگشت شمار است. برای مثال باز می‌توان به هزار و یک شب اشاره کرد که ساختار روایی آن به صورت پوست پیازی و تو در تو است.

کتاب "دکامرون" ژان بوکاچیو به زبان فارسی چندین نوبت ترجمه و منتشر شد که در حال حاضر نسخه در دسترس آن ترجمه محمد قاضی است که در سال 1390 شمسی منتشر شد.

انتهای پیام/

آرش رضایی