هنرآنلاین: بعد از ظهر مرد میانسالی داشت دو نهال کوچک جلوی ساختمان را در کنار کوچه آب می‌داد. بله به همین سادگی. اما یادتان می‌آید آخرین نفری که دیده‌اید جلوی آپارتمانش در خیابان نهال بکارد و منتظر بزرگ شدن آن نهال باشد، ‌برای چند سال پیش بود؟ این روزها این اتفاق به ندرت می‌افتد. مگر این که کار باغبان دوره گرد باشد.

از خودم پرسیدم چرا اینطور است؟ و چند دلیل به ذهنم رسید. شاید دانستن این دلایل دیگر به کار نیاید. شاید دیگر بعضی از این خاطرات قابل تکرار نباشد. اما گفتنش شاید طعم شیرینی از گذشته را زنده نگه دارد. به نظرم رسید؛ گذشته از عوامل تربیتی و اخلاقی، یکی از دلایل، تغییر مفهوم و ثبات خانه برای خانواده است. مدت‌هاست که جابجایی در خانه و محلات بایدی ناگزیر در زندگی شهری است. به عکس ایام پار که خانواده گاهی نسل در نسل در یک خانه زندگی می‌کرد، این روزها خانواده‌ها یا به خاطر وضعیت استیجاری خانه و یا برای برخورداری از مزایای خانه‌ای بزرگتر و محله‌ای بهتر و مرغوب‌تر، هر چند سال جابجا می‌شوند. بنابراین احساس تعلق به خانه و محله کمتر از گذشته است. از طرفی ساختارهای اجتماعی و اداری باعث شده که شهروندان بسیاری از این امور را مثلاً به شهرداری‌ها واگذار کنند اگرچه از طرف این ارگان‌ها هم به درستی انجام نشود. از طرفی تبدیل خانه‌ها به مجتمع‌های آپارتمانی باعث نوعی عدم مسئولیت‌پذیری در فضاهای مشترک و مشاع شده است. به هر حال هرچه هست، این روزها لذت کاشتن و بزرگ کردن یک نهال یا یک بوته گل خیابانی،‌ کمتر نصیب شهروندان می شود.