سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالری‌های تهران دیروز و در اولین جمعه اردیبهشت ماه میزبان نمایشگاه‌های تازه شدند. از این میان افتتاح ۹ نمایشگاه را مرور می‌کنیم/

نقاشی‌های ناصر اویسی در آرت سنتر

مجموعه‌ای از آثار ناصر اویسی در آرت سنتر ۲ به نمایش درآمده است، هنرمندی که بیش از هر نقاش معاصر دیگری به نقش کردن زنان پرداخته است. نقش‌هایی که یادآور نقاشی‌های دورة صفویه و قاجار است. ناصر اویسی فرم بصری تازه‌ای به زنان نقاشی‌های صفوی و قاجاری می‌بخشد؛ و گرچه هیچ‌یک زن امروزی ایرانی را نمایش نمی‌دهند اما یادآور بخش مهربانانة وجود زنانه‌اند. آثار او ارزش و جایگاه خود را در نقاشی معاصر ایران دارد. توجه او به داستان‌ها و حماسه‌های ایرانی معطوف است که در اسلوبی واقع‌گرایانه مصور شده‌اند.

زن‌ها و اسب‌های اویسی نه تنها نشانه‌ای از زن‌های امروزی ایران و اسب‌های واقعی ندارند، بلکه اساساً زن‌ها شکل‌هایی صرفاً تزئینی و اسب‌ها مصنوعی و چوبین به نظر می‌رسند. ناصر اویسی با رنگ‌های درخشان و ترکیب‌های زیبا و فاخرانه خود، تابلوهای دل‌انگیزی آفریده است که مخاطب و مشتری‌های خاص خود را به سختی به فکر وامی‌دارد،

در کار ناصر اویسی، نقاش فیگوراتیو، آن آرامش سنت فیگوراتیو هنر ایران وجود دارد، حتی در نشاط‌انگیز‌ترین صحنه‌های او. اویسی در پرده‌های خود از گاو‌ها، در زنان دلفریبش، در پادشاهان و ملکه‌ها و در تصاویرش از برخی شخصیت‌های افسانه‌ای زمان را ایستا نگه‌ داشته است.

دو افتتاحیه در گالری شیرین

گالری شیرین در تازه‎‌ترین افتتاحیه خود میزبان دو نمایشگاه بود. در گالری شیرین یک نمایشی از آثار پیشکسوتان هنر معاصر ایران با عنوان "رویکرد‌ها و گرایش‌ها۲" برگزار شده است؛ دراین نمایشگاه آثاری از بزرگان هنر معاصر ایران در معرض دید عوم قرار گرفته است، در نگاه نخست چنین نمایشگاهی می‌‎تواند بیشتر به نمایش یک کلکسیون شباهت داشته باشد؛ کلکسیونی که نگین‎های درخشانی از آثار بر‌ترین هنرمندان ایران آن را تزیین کرده‎اند. با این حال رعایت یک روند تاریخی و وجود آثاری کمتر دیده شده از هنرمندانی چون بهمن محصص یا لیلی متین دفتری موجب شده است مخاطب بتواند سیر آثار گونه‎گونه هنر معاصر ایران و روند تغییر گرایش‎های هنرمند در چند دهه گذشته را مشاهده کند.

اما در گالری شیرین ۲، آثار هنرمندی بسیار جوان روی دیوار رفته است، دانیال ملانوروزی هنرجوی هنرستان استاد کمال‎الملک نقاشی‏های انتزاعی خود را به گالری شیرین شماره ۲ برده است. تلاقی رنگ‎‌ها و نقش‎های در هم تنیده و ایجاد بافت‎های سرامیکی آن فرم و شیوه‎ای است که این هنرمند جوان به آن علاقه‏‌مند است. ملانوروزی در یادداشتی بر نمایشگاه‎اش خود را وامدار طرح‎‌ها و رنگ‌های اصیل ایرانی می‌داند و آثارش را بیانی نو از سنت تصویری کهن ایران معرفی می‌‎کند با این حال به نظر می‌رسد او نقاشی معاصر ایران را نیز خوب می‌‎شناسد و متاثر نقاشان مدرن ایران نیز هست.

گالری شماره شش و یک جنگ داخلی

جنگ داخلی عنوان انتخابی مریم آقایی برای ارائه پروژه‎ای هنری است که می‌‎توان آن را تلفیقی از طراحی لباس، پرفورمنس و عکاسی دانست. جدال انسان با خویشتن موضوعی است که هنرمندان و نویسندگان بسیاری در تاریخ هنر جهان به سراغ آن رفته‎اند و آقایی نیز کوشیده است از نگاه خود این چالش تاریخی را به تصویر بکشد و از آن پرسشی سخن بگوید قرن‎هاست اندیشمندان را با خود درگیر کرده و واداشته است از آن بنویسند.

پروژه مریم آقایی مراحل گوناگونی را طی کرده و بخش‎های متعددی داشته است اما به نظر می‌‏رسد بیان چالش درونی بشر چندان کار ساده‌‎ای نباشد. سوژه مورد نظر آقایی در این مجموعه عکس کوشیده است لباسی ساخته شده از کش را از تن بیرون آورد، چالش بین این سوژه و لباس قرار است نمادی از جنگ درونی انسان با خویش باشد اما به نظر می‌‎رسد برای آنکه این مجموعه چنین چالشی را به تصویر بکشد باید هم در نحوه بیان این جدال با خود دقت بیشتری لحاظ می‌‎شد و هم در انتخاب روند عکس‎‌ها در مجموعه دقت بیشتری انجام می‌‏شد و در مجموع برای این مفهوم پیچیده و تاریخی بیانی پیچیده‎‌تر نیز انتخاب می‌‎شد.

مجموعه جدید ارسیا مقدم در گالری هما

"شیر صورتی و مونالیزایش" عنوان مجموعه جدید ارسیا مقدم است که در گالری هما به نمایش گذاشته شده است. مقدم در ادامه آثار قبلی خود در این مجموعه نیز کوشیده ناپایداری و آشفتگی را در فضاهای گوناگون خانه و شهر به نمایش بگذارد. کثرت عناصر هر تابلو شاید نخستین نکته جالب توجه مخاطبان این آثار باشد، مجموعه‎ای از انسان‎های از فرم خارج شده، اشیا، حیوانات و حتی اتوموبیل‎‌ها فضای این مجموعه را شکل داده‎اند؛ با این حال همین کثرت است که آشفتگی مورد نظر مقدم را پدید آورده.

مقدم خود در مقدمه این نمایشگاه عنوان کرده است که موضوع ابزار تحریک هنرمند برای رسیدن به فرم است، بر این اساس می‌‎‏توان گفت در‎هم‌ریختگی جهان بیرون یا حتی جهان درون ارسیا مقدم را در طول دوره‌های کاری و در مجموعه‎‌های گوناگونش به سمتی برده است که این فضای آشفته را به تصویر کشیده و به علاوه با در کنار هم قرار دادن عناصر نامانوس و ایجاد فضایی سوررئال به بیان این آشفتگی کمک کند.

آن شبِ اردیبهشت در گالری آتبین

نخستین نمایشگاه گالری آتبین در سال ۹۴ با عنوان "آن شبِ اردیبهشت" و با نمایش آثار آبستره رضا حسینی، وحید محمدی، ندا تولایی و هومن فولادقلم از دیروز برپا شده و عنوان آن از یک ترانه ایرانی برداشته شده است؛ ترانه‎ای که از یک گذشته خوب صحبت می‌‎کند و امید را به مخاطب خود مژده می‌‎دهد. این موضوع با فصل بهار نیز سنخیت دارد؛ در بهار همه چیز لطیف‎‌تر و عاشقانه‎‌تر است. چهار هنرمند این نمایشگاه از منظر خود به موضع یک شب اردیبهشتی نگاه کرده‎ و آن را روی بوم آورده‎اند.

انتخاب شیوه آبستره موجب شده است این هنرمندان محدود شده و در یک چارچوب خاص نگاه خود به موضوع را بیان کنند. به این ترتیب هنرمندان به یک زبان واحد رسیده و توانسته‌اند با این زبان واحد دیدگاه‎های متفاوت خود را بیان کنند.

نقاشی‌های چراغچی در گلستان

حسین چراغچی دهمین نمایشگاه انفرادی آثار خود را در گالری گلستان به نمایش درآورده است. در این دوره از آثار، فضای زندگی و محیط زیست انسانی چه در شهر و چه در طبیعت موضوع کار او است. در این آثار هم فضای شهر و به ویژه دیوار نگاره‎‌ها دیده می‌‏شود و هم فضای طبیعی در آثار حضور دارد. وجود فیگور در این آثار محسوس نیست و اگرچه به طور کلی فیگور انسانی در آثار او دیده نمی‌شود اما خود فیگور به معنای ابژه در عناصری مانند ابر قابل مشاهده است.

چراغچی خود درباره نقاشی‌هایش می‌گوید: "من برای نقاشی هیچگاه موضوعی را از پیش انتخاب نمی‌کنم بلکه بر اساس روحیاتی که در زمان‎های مختلف دارم روی آثارم کار می‌کنم. گاهی یک گرافیتی در خیابان مرا تحت تاثیر قرار می‌‏دهد و‌گاه هوا و طبیعت بهار موجب می‌‏شود به سراغ رنگ‏‌ها و طرح‎هایی بروم که موجب تلطیف فضای کار‌هایم می‌‏شود. در حقیقت من درباره آن چیزی کار می‌‎کنم که احساسم به طرف آن کشیده می‌‏شود. "

مایع به جای حفظ کردن فرم از جاذبه تبعیت می‌کند

مونا آقا بابایی در حجم‌های ارگانیک خود که در گالری آران به نمایش درآورده، فضاهای مثبت و منفی می‌سازد، و نتیجه آثاری است که نموداری از فضاهای ذهنی او هستند. در تلفیق مواد فرم‌های انتزاعی پدید می‌آیند که مرزهای دریافت را به چالش می‌کشند. ذات آثار او رشته مسلسل ذهن‌اش هستند. فرمهای ارگانیک ساده وانتزاعی که فراخوان پیوندهای فرمی هستند و مواد طبیعی که مجبور به تغییر شده‌اند و درعین عال رجوع به موجودات زنده‌اند

هنرمند خود در باره آثارش می‌نویسد:" اشیاء، بیرون از من، به ظاهر در سکون. ساکت و منفعل. فاقد ذهنیت ولی حاضر در ذهن من. به آن‌ها خیره می‌شوم، تا بدانجا که به شکل آن‌ها در می‌آیم، بلعیده می‌شوم در چرخه‌ای متداوم، سردرگم و گیج تا مرز ابهام و واقعیت دوزیستانه. آیا واقعیت، خود این دگرگونی است؟ پوست سیاهی بر بدنی که از هم رهایی ندارند؟ پوست یا پوسته‌ای از تمنا که زاییده من و زایندهٔ من‌اند؟ من کار می‌کنم؟ می‌نویسم؟ چرا می‌نویسم؟ مگر درون من چیست؟..... میان من و دیگری گفت‌و‌گویی همیشگی هست که هر دویمان را فرسوده می‌کند. از آن شکل می‌گیریم و هم از آن زوال می‌پذیریم. "

نوبهار در گالری افرند

سیاوش روشندل مجموعه‌ای از نقاشی‌هایش را با عنوان" نوبهار "در گالری افرند به نمایش گذاشته است. مجموعه" نوبهار "به مظاهر ساده اما بسیار چشمگیر طبیعت در فصل نوشدن می‌پردازد اما با روحیه‌ای شاعرانه. نارنجی شیشه‌ای لاله‌ها، قرمزِ لرزان و گرم شقایق‌ها، طلای مبهم نرگس‌ها، نارنجیِ آگاهِ سوسن‌ها، بنفش رویاگونِ بنفشه‌ها، آبی ـ بنفشِ پر طنینِ زنبق‌ها، سفید‌ها، طلایی‌ها و صورتی‌های شرمگینِ شکوفه‌های درختان میوه، سبزهای بی‌‌‌نهایت متنوع، سبزهای روشن و کودکانهٔ گیاهان نو رسته، سبزهای مکمل و هماهنگ با همهٔ رنگهای گل‌ها؛ همه زیر نور متعادل آفتاب و با آبی آسمان و ابرهای سفید و خیس از باران. این‌ها عناصر مجموعه نقاشی‌های او را شکل می‌دهند.

روشندل در نقاشی‌هایش نشان می‌دهد؛ هیچگاه رنگ چنان که در بهار بر زمین چیره نیست. و چه شگفت است که بنفش و زرد بنفشه‌ها و زنبق‌ها مکمل همدیگرند؛ و چه شگفت است که هر گل رنگی کاملا متناسب با رنگ خود را در برگ‌هایش دارد. رنگهای نوبهار خالص‌ترین رنگهای دنیا هستند و ناپایدار‌ترین، اما تاثیرشان عمیق‌ترین تاثیر روی ذهن ما است.

لوتی در گالری طراحان آزاد

"لوتی" عنوان نمایشگاهی از ابراهیم یغمایی در گالری طراحان آزاد است. یغمایی پس از پنج سال چهارمین نمایشگاه آثار خود را در ایران برگزار کرده است. این مجموعه به شخصیتی ثابت به نا‌م لوتی اختصاص دارد که در تابلوهای کوچک و بزرگ یغمایی از اکریلیک به رنگ روغن گریز زده و خودنمایی می‌کند. وجود یک شخصیت محوری موجب شده است که از سویی همه آثار این نمایشگاه به یکدیگر متصل بوده و از سوی دیگر مخاطب را به این سوال وادار کند که اساس این لوتی با سبیل تابیده و کلاه مخملی کیست که به همراه زنانی رنگارنگ ازتابلویی به تابلوی دیگر در حرکت است،‌گاه در یک نقاشی کوچک و دور می‌شود و‌گاه در تابلویی دیگر چنان قد می‌‎کشد که بر مخاطب سلطه پیدا می‌‎کند.

یغمایی در فضایی ساده با کمترین خطوط و پس زمینه‎هایی می‌نیمالیستی شخصیت‎‌هایش را به تصویر کشیده است، او در چنین فضایی به دنبال نمایشی شگفت‎انگیز از فیگور انسانی نیست اما خوانش معنایی از آثار او نیز می‌‏تواند برای هر مخاطبی به شدت شخصی باشد. اما در ‌‌نهایت پیداست که این شخصیت مرموز با هیبتی برگرفته از نزدیک ۵ دهه پیش ایران مردی است که دیگر وجود ندارد، موجودی منقرض شده که برای ملاقات با او باید به فیلم‏ای سیاه و سفید و خطرات خاک گرفته رجوع کرد.

انتهای پیام/