سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: 65 میلیون سال از انقراض دایناسورها، این غول‏‌های باستانی می‏‌گذرد... دیدن این موجودات روی پرده نقره‌‏ای سینما شاید برای خیلی از مردم هیجان‏‌انگیزترین کار عالم باشد، پس بی‏راه نیست اگر "پارک ژوراسیک" را از پر تماشاگرترین فیلم‏‌های تاریخ سینما می‏‌دانند.

این فیلم در سال 1993 توسط استیون اسپیلبرگ در ژانر علمی- تخیلی از روی رمانی با همین نام نوشته کرایتون ساخته شد. کرایتون این رمان را در سال 1990 منتشر کرد.

کرایتون، داستان‌نویس و پزشک، بیشتر به دلیل داستان‏‌های علمی- تخیلی‏‌اش شناخته می‏‌شود. این نویسنده در همه مسائل علمی از مستندات و جدیدترین دستاوردهای علمی استفاده کرده بود که خود هم به آنها تسلط کافی داشت. رمان و فیلم "پارک ژوراسیک" از پرفروش‌‏ترین آثار قرن بیستم در جهان به حساب می‏‌آیند. اسپیلبرگ با این فیلم انقلابی را در صنعت فیلمسازی به پا کرد و موجودات ساخته شده (که همگی مکانیکی بودند) به شدت طبیعی از کار آمدند.

دکتر جان هاموند با بازی آتن بارو، صاحب ثروتمند و با نفوذ پارک ژوراسیک است. این پارک در واقع جزیره‏‌ای در سواحل کاستاریکا است، که در آن به کمک مهندسی ژنتیک، به انواع دایناسورها حیات دوباره می‏‌بخشند. جان هاموند در آنجا گروهی از دانشمندان، دکتر آلن گرانت، دکتر الی ستلر و ایان مالکوم را برای بازدید از پارکش دعوت می‏‌کند. توفانی شروع می‌شود و دنیس ندری طراح و مجری سیستم کامپیوتری پارک، سیستم‌‏های امنیتی را از کار می‏‌اندازد تا چند جنین دایناسور را بدزدد. همه چیز به هم می‏‌ریزد، دایناسورها حمله می‏‌کنند، عده‏ای کشته می‏‌شوند و در پایان، بازماندگان از جزیره فرار می‏‌کنند...

داستان جان گرفتن هیولاها و موجودات ما قبل تاریخ در سینما تازگی ندارد، اما همه این هیولاهایی که تا قبل از "پارک ژوراسیک" روی پرده سینماها دیده‌‏ایم، در مقابل هیولاهای ژوراسیک به شوخی شبیه هستند. فیلم بیشتر مولفه‌‏های سینمایی اسپیلبرگ را در خود دارد، از هیولاهای وحشتناکِ "آرواره‌‏ها"، خیالبافی‏‌های دوران کودکی و نوستالژی فیلم "برخورد نزدیک از نوع سوم"، داستان‏‌های پر حادثه در "طبیعت مهاجمان صندوقچه گمشده"، تا موجودات چشم‌درشت زیبا مانند "ئی تی".

"پارک ژوراسیک" در 127 دقیقه به نمایش در آمد و سه اسکارِ بهترین صدابرداری، جلوه‌‏های ویژه صوتی و توصویری را از آن خود کرد.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی