سرویس تجسمی هنرآنلاین : مجموعه "آفرینش حوا" با شکلی حماسی، به شخصیت‌هایی که اعتبارشان را از وجوه اساطیری وام می‌گیرند اختصاص پیدا کرده است. مقدرات تاریخی و فراز و فرودهای دراماتیک، آن چنان که شالوده اصلی آثار حماسی است در این مجموعه جایی ندارد و نقاشی‌هایی که دمیرچی پدید آورده صرفا بیان‌گر تفسیر شخصی او از این کاراکتر‌ها است.

در این اثار  انسان-اسطوره‌های او در کالبدی تازه جان می‌گیرن و. در مجموع رفتاری شبیه به روزمرگی‌های انسان را این بار بدون مزاحمت او و به صورت خودخواسته و نه تحمیلی و از سر اجبار تجربه می‌کنند، به شخصیت و حضوری مستقل دست پیدا می‌کنند که در مجالی که معلوم نیست چقدر طول خواهد کشید دسته به کشف و آفرینش لحظه‌هایی شوند که پیش از این برایشان مقدر نبوده است.

با این وصف، نقاش با خوانشی رمانتیک و دربستری از شیفتگی به شخصیت‌هایش پرداخته است. در حقیقت نقاشی‌های دمیرچی صرفا توصیف هنری نقش حماسی اینان در بطن تاریخیشان نیست بلکه تا حدودی وصف نقاش یا بهتر بگوییم جهان برساخته او نیز هست. واضح‌تر اینکه ما در این مجموعه فقط با شخصیت‌ها و موضوعاتی حماسی روبرو نیستیم بلکه تلاش برای بازنمایی هویتی مستقل و بیان گفتمانی در شمایل امروزی شخصیت‌ها در لابه لای این نقاشی‌ها است که بیش از هرچیز به چشم می‌آید.

دمیرچی در این مجموعه، آگاهانه یا ناآگاهانه درگیر نوعی اقتباس و از آن خود کردن است که ناگزیر از گفتمان غالب امروز شکل می‌گیرد و به سرانجام می‌رسد.

روشنایی یکسره بر فضای نقاش‌های او احاطه دارد و رنگ‌ها ماهیتی سهل و ممتنع دارند. این ویژگی آثار دمیرچی را تا حد زیادی از وجه عاطفی خالی می‌کند و بر خویشتن‌داری او از بیان درونیات شخصیت‌ها تاکید دارد. او ظاهرا از نظم و قاعده‌ای خاص در کنترل فضای آثارش پیروی می‌کند. نگاه گزینشی او به بستر تاریخی نقاشی‌ها هم نشان از همین قاعده‌ها دارد.

اما شخصیت‌های او قرار است نمایندگانی از آدم‌های امروز به نظر بیایند. از این حیث او بدون نشانه‌گذاری‌های مشخص در فضای اکنون آثارش را به سرانجام می‌رساند. شاید از نگاه دمیرچی این وجه تازه‌ای از حیات اسطوره‌ها است. اسطوره‌هایی با ابروهای درهم کشیده و جذبه‌ای به سیاق امروز که نگاه‌شان به سوی جهانی نشانه می‌رود که هنوز در آن جایگاهی دارند.

همه این‌ها بر زمینه‌ای از قرار گرفته‌اند که شاید نه به عنوان بک‌گراند که از قضا بستری مفهومی و پیوند دهنده تمام عناصر و تمام جهان بصری نقاش‌اند. نقاش در ارائه چیدمان پیکره‌ها و چهره‌ها نشان داده، کانون اصلی به انسان اختصاص داده شده اما ترکیب بندی و ضرباهنگ پرتحرکی که در گردش و جابه جایی عناصر تابلو‌ها حاکم است مجال آن را می‌دهد که بیننده در سیر دیداری خود از آثار با تک تک عناصر نیز رو به رو شود.

تصویرهایی که دمیرچی پیش رو می‌گذارد لحظه‌هایی است که نقاش خاطراتی جمعی را خطاب قرار می‌دهد اما نقاشی‌های او فقط بازگویی نیست؛ از لحظه‌ای که قلم روی بوم گذاشته می‌شود نقاش درگیر پروسه‌ای می‌شود که ذهن او را به‌ طور کامل در اختیار می‌گیرد. اتفاقاتی که روی بوم می‌افتد نیز مثل خود زندگی پیچیده و متغیر است و در این میان نقاش با همهٔ دنیای متغیر زیر دست و قلمش زندگی کرده است.

دنیایی که او پیش چشم می‌گذارد پیکره‌ای جمعی از انسان‌ها است که سعی دارد الگویی متفاوت از تفکر و زندگی را بنا بگذارد، الگویی که برداشت شخصی ‌یک انسان است؛ انسان با همهٔ پیچیدگی‌هایش و با همهٔ ابعاد بی‌‌‌‌نهایت گستردهٔ وجودش، تصویری نادر و ناشناخته و رازآمیز.

انتهای پیام/

روزبه صدر