سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: شیخ مصلح بن عبدالله سعدی شیرازی از بزرگترین شاعران ایران است. او در خاندانی که همگی از علمان دین بودند به دنیا آمد سعدی در این باره گفته است :

همه قبیله من عالمان دین بودند/ مرا معلم عشق تو شاعری آموخت

این شاعر تحصیلاتش در نظامیه بغداد به پایان رسانده ، سپس حدود سی سال از عمر خود رادر سیر و سیاحت گذراند و تجربه زیادی اندوخت . او دوران پایانی عمر را در شهر شیراز گذراند و در همین زمان پختگی دو شاهکار ادبی خود ، گلستان و بوستان را نوشته است . سعدی در نظم و نثر استاد بوده و غزلیات او نیز بی نظیر است .

برخیزکه می رود زمستان/ بگشای در سرای بستان نارنج و بنفشه بر طبق نه/منقل بگذار در شبستان برخیز که باد صبح نوروز/ درباغچه می کند گلفشان خاموشی بلبلان مشتاق/ درموسم گل ندارد امکان

و در غزلی دیگر چنین گوید :

صبحم از مشرق برآمد باد نوروز از یمین/عقل و طبعم خیره گشت از صنع رب العالمین با جوانان راه صحرا برگرفتم بامداد/کودکی گفتا تو پیری با خردمندان نشین گفتم ای غافل نبینی کوه با چندین وقار/همچو طفلان دامنش پرارغوان و یاسمین آستین بر دست پوشید از بهار برگ شاخ/میوه پنهان کرده از خورشید و مه در آستین باد گل‌ها را پریشان می‌کند هر صبحدم/ زان پریشانی مگر در روی آب افتاده چین نوبهار از غنچه بیرون شد به یک تو/پیرهن بیدمشک انداخت تا دیگر زمستان پوستین این نسیم خاک شیرازست یا مشک ختن/یا نگار من پریشان کرده زلف عنبرین

*** درخت غچه برآورد و بلبلان مستند/جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند حریف مجلس ما خود همیشه دل می برد/علی الخصوص که پیرایه ای بر او بستند بساط سبزه لگدکوب شد به پای نشاط/ز بس که عامی و عارف به رقص برجستند یکی درخت گل اندر سرای خانه ماست/که سروهای چمن پیش قامتش پستند به سرو گفت کسی، میوه ای نمی آری/جواب داد که آزادگان، تهی دستند سعدی

انتهای پیام/