سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: شاپور جورکش شاعر، مترجم و منتقد معاصر متن مستندِ کمیکی را در اختیار خبرگزاری هنر ایران گذاشته است که مشروح آن ذیلا از نظرتان می‌گذرد. این نوشته شرحی مستندوار و کمیک است از یک مراسم تقدیر. در علایم سجاوندی و رسم الخط این نوشته نیز تغییری صورت نگرفته است.

متن اثر چنین است:

ان در فواید بزرگداشت و گرامیداشت و کاشت و برداشت و فی الجمله داش داش داشم داش ... یک مستند برای مضحک قلمی شاپور جورکش:

غروب- خارجی. مکان هرجایی مثل باغ ملی شیراز. صحنه‌ای با هر داربست که میله‌های آهنی از هر برش بیرون زده باشد توی چشمِ حدودأ سیصد تماشاگر.گروه نوازندگان خوی با رقص لزگی به جماعت حاااالی داده که نپرس. سوت و کف کرده و خندان لب و مسط. البته بیننده‌ی این مستند فقط آثار این موقعیت را می‌بیند. دوربین های دستی روی کت و کول بروبچ سیما هفت هشت جا دید تماشاگر را ماسکه می‌کند.

مجری اهل خوی بالهجه‌ی شیرین آذری فارس پشت میکروفون اعلان می‌کند که به افتخار آقای... که اهدای جوایز به دست ایشان و معاون محترم شهردار هرجا انجام می‌شود تشویق بفرمایند. کف مرتب همراه سوت وسایر انواع مرسوم تشویق. بعد نام پشت نام است که اعلان می شود. درفضای شلوغ صدا به صدا نمی‌رسد. ردیف اول را تماشاگر پر کرده و موجودات بزرگداشت که قرار است گرامی داشته شوند از صندلی‌های پشت سرجماعت یکی دوتا سه تا...حدودأ سی نفری به سمت جایگاه بزرگداشته شدن راه می‌افتند. افکت سوت و کف آری و به غفلت سکندری نخوری.

قهرمان داستان ما یا آنتاپروتاگونی یعنی یکی ازهمان بزرگداشت شونده ها طفلکی راحت به صندلی تکیه داده که دوست کنار دستش می گوید: "اسمت خونده شد؛ می خای باهات بیام؟" سوژه ی اصلی که حدودا" 75 ساله است و یکی از پاهایش از فرمان در رفته می گوید:

"نه بابا خودم میرم". اتفاقأ دوستش که می داند پای استاد نیاز به عمل دارد کوچه باز می کند [و نمی شنود که اسم خودش هم برا بزرگداشت خوانده شده]. استاد طرف نور را می گیرد و می رود به سمت جاگاه گرامیفون.نزدیک پله های فلزی جاگاه به نظرش می رسد پله ها حتمأ حفاظ دارند وگرنه این پرده ی آبی که سرتاسر فون صحنه را پوشانده و تا اطراف پله ها آمده دست بهش بزنی پدرجد ساب بچه ی آدم دقیقأ 75 ساله را دید وبازدید میکنه.

با اینهمه، استاد جایی از پرده را چنگ می زند به هوای اینکه ضرورتأ زیرش میله خفاظ وجود دارد. اما ضرورت کجا و الزام کجا؟ همین که همراه دست، تکیه ی 80 کیلویی استاد به میله ی ضروری فرضی یله می رود،چنان که افتد و دانی یهو استاد غیب شان می زند.

[شب. خارجی.پشت صحنه بزرگداشت.استاد، طاقباز، افتاده ، کاش نقش زمین یا گل ولای.با صورت افتاده بر چند شاخه ی میله های اضافی ِداربست. توی هوا که بوده فقط حواسش را داده به اینکه با لگن نیفتد.چون آفتابه لگن هف هشت دست،...بهتر که بگوییم حضرت استاد روی همان دستی که به پرده تکیه کرده بوده خودشان را زمین می زنند و بمدتی که خود استاد یادشان نمیاد از هوش می...سنج و طبل ریز. فلش بک به صحنه ی اصلی].تقریبأ 25 نفر بزرگداشت شونده برصحنه دورخود می چرخند:

تعزیه خوان فرهیخته ،باستانی کارمحترم،خطاط خوش ذوق،نگارگرگرامی، سفالکارصمیمی، پژوهشگر ارزنده،فرهنگ مردم پژوه گرانقدر،شاعر افصح اللفصحاء،محلی سرای خوش قریحه،تارزان،سیبویه،سد سیوند،آخرین بازمانده ی سلسله ی تازه بهره برداری شده. تحقیقأ سی نفری روی صحنه مثل موج دمادم اینسو آنسو جابجا.سیل ماچ و موچ و مصافحه جاری و صحنه از قهرمان قصه عاری.

مجری نام هایی می خواند و الواح تقدیر و بسته ی اهدایی دست به دست می گردند وتقدیم می شوند به اشخاص حاضر.( کلورآپ روی چهره ی یکی از بزرگداشته شدگان: زنی با دستهای نازک کاری شده لوح خود را باز می کند. نمای نزدیک: نوشته ی بالای لوح: هنرمند محبوب القلوب جناب آقای...).

زن سریعأ لوح را پس می دهد و اهداکننده ی محترم به عوامل پشت صحنه اشاره می کند و با انگشت حیرت، زن را نشان می دهد و دستها را به این علامت ِ اختصاری تعریف شده در شیراز :" آخه چرا چشمتون را باز نمی کنید که لوح با اسم عوضی دست خلق اله ندین؟ اینا کین دیگه!" تکان می دهد.تماشاگر بی خیال ِاسم و رسم یکنواخت کف سوت می زند برا هر کی.کِل هم از نشانه های تشویق، در بعضی منابع مذکور آمده.

کلوزآپ بعدی: همدست و یار استاد همان مردی که به استاد گفته بود:"بابا بذار همرات بیام وگرنه هر چه دیدی ازچشم خودت ها!"، با همسرش در کادراند و در حالیکه هاج و واج به اطراف سرک می کشند و به هم می گویند:

" پس چی شد این دوست ما؟ کجا غیبش زد؟ چرا اینهمه تماشاگر متوجه نشدند استاد رو صحنه نرسیده چه برسرش آمد، هیچ! لااقل یکی از اهداکنندگان و گرامی دارنده ها هم سراغی از همشهری بزرگداشت شونده نگرفت؛ جخ، مجری آذری هم که اصلأ این سی نفر رانمی شناسد و آنها را ندیده دیگر چرا استاد را ندید؟"،[ما فقط حرکت دهان این دوستان استاد را از دور داریم و نمی فهمیم چه می گویند]، به اینسوآنسو گردن می کشند. بالاخره این دونفر از جا بلند می شوند و از سراسیمه ی کادر بیرون می روند.

پلان 1-: دوست استاد درحالی که انگار زیر بغل کسی را گرفته تنها از پله ها بالا می رود.[چون باریکی پلکان جای یکنفر بیشترندارد].بلافاصله استاد را داریم که دارد لنجاره کش شده توسط دوست مهربان بالا می رود. کات.صورت استاد انگار باکارد ازش بیوپسی شده باشد کمی خون ازش می رود.

پلا ن2-:استاد در کادر بسته دارد لوحش را نگا می کند که با اسم عوضی داده اند دستش.بعد صحنه ی روبوسی و معانقه وااای خدای من اینقده خوووبه: هر بار که مثلأ با معاون اداره یا هرکه روبوسی می کند دستی وارد کادر می شود و محاسن معاون را از خون و گرد و غبار تمیز می کند. بعدأ می بینیم که این دست همان دست دوست استاد است که با دستمال کاغذی مشغول پاک کردن خون از گونه ی خود استاد هم هست.

پلان آخر:گروه موسیقی خوی اعلان می کند مردم ساکت باشن و در طول برنامه از جای خود جنب و جوش نزنن. اما وسط کار استاد تازه متوجه درد شدید در ناحیه ی کتف می شود و با دوستان خود بیرون می شود تا رابراه برا شکسته بندی راهی بیمارستان چمران شود.بیننده ی محترم مستند باید بقیه ی ماجرای اتاق پرتونگاری را سپیدخوانی کند و خودش بداند که کتف و دنده استاد شکسته واز این به بعد باید خلاص براند.

باتشکر از

همکاری مسئولان و کارمندان شهرداری همانجا مردمان و تماشاگران محترم آنجا. با سپاس ویژه از... ووووووررررر... و امپکس. صدای سیما بینای عزیزم. پائیز92

انتهای پیام/