سرویس تجسمی هنرآنلاین : طراحیها و نقاشیهای مونا امتعلی در گالری اُ به نمایش گذاشته شدهاند. ابتدا ابعاد بسیار کوچک این نقاشیها است که توجه را به خود جلب میکند. این طراحیها و نقاشیها در اندازههای ۱۰×۱۵ سانتی متر و ۱۱×۹ سانتیمتر، نسبت به قابهایی که در آنها قرار گرفتهاند بسیار کوچکند. برای دیدن آنها لازم است بیننده بسیار به آنها نزدیک شود و هنگامی که به اندازهٔ کافی نزدیکِ آنها شد تصویری انتزاعی را تشخیص میدهد که دارای بعد است. بیشتر طراحیهای او از اشیا است. اما او آنها را از زاویهٔ متفاوت و در قاب متفاوتی نگاه کرده است. این موضوع باعث شده است تا به جای بازنمایی اشیا، او فرم و کمپوزیسیونی که در اطراف خود یافته است در طراحیهایش بازنمایی کند. اندازهٔ بسیار کوچک آنها باعث میشود به جای آنکه تصویر مخاطب را در خود ببلعد و غرق کند، بیننده برای دریافت تصویر دقیق شود و در یک فضای کوچک خود را غرق کند. به این ترتیب فضا فراموش میشود و تمرکزی به دست میآید که ذهن را مشغول به خود کرده است. میتوان گفت مخاطب از تأثیری که اثر بر او دارد آگاهتر است چون تمام تصویر در کادری کوچک در مقابل چشمانش قرار دارد. مخاطب به اثر تسلط دارد و نه اثر بر مخاطب مانند آنچه در نقاشیهای اکپرسیونیستی (به خصوص انتزاعی) و هنرهای محیطی میبینیم.
مونا امتعلی متولد سال ۱۳۶۱ است و فعالیت هنریاش را از سال ۱۳۸۹ به طور جدی شروع کرده است که میتوان گفت زما زیادی نیست. با این حال به نظر میرسد مهارت فنی خوبی در نقاشی دارد و شاید این نگاه متفاوت و با جسارت را به همین خاطر توانسته کسب کند.
امتعلی در انتخاب اشیائی که از طراحیشان در کارهایش استفاده کرده است، سعی کرده تا آنهایی را انتخاب کند که فرم هندسی تری داشته باشند و به تصویر پرسپکتیو و عمق ببخشند. به عنوان مثال دری که از بالا به آن نگاه شده همراه با کاشیهای روی زمین در زیر آن. یا پردهای که از میان چینهایش قسمتی از آن را در کادر قرار داده است. برای القای عمق بیشتر در تصویر او سایه روشنها را به دقت تمام رعایت کرده است و در خطوط پرسپکتیو تصویر گاهی کمی اغراق کرده است.
در طبقهٔ وسط گالری اُ کمپوزیسیونهایی در ابعاد ۱۵×۱۰ سانتیمتر بر دیوار قرار گرفتهاند. بعضی از این کمپوزیسیونها دارای رنگ هستند و بعضی از آنها با همان مداد سیاه رنگ طراحی شدهاند. در این ترکیب بندیها از فرمها، خطوط و رنگها دقت و ظرافت زیادی به کار برده شده است. جزئیات طوری ترسیم شدهاند که شایستهٔ دقت در نگاه بینندهٔ آن باشند.
در نهایت تمام تصاویر در این نمایشگاه به سمت تصاویر انتزاعی و تداعی فرمهای محض حرکت کردهاند. فرمهایی که در هر کدام از نقاشیهایش تناسب خاص خود را در کنار هم برقرار کردهاند. به عنوان مثال در یکی از آنها فرمهای منحنی در هم فرو رفته غالب شدهاند و در دیگری خطوط راست در کنار بقیهٔ فرمها در جهاتی قرار گرفتهاند که در عین غالب شدن هماهنگی را مختل نمیکنند. رنگهای به کار رفته نیز متناسب و هم شاد و هم آرامبخش هستند.
در بیانیهٔ نمایشگاه آمده است: "امتعلی در طراحیهای رنگیاش با معطوف کردن توجه و دغدغهٔ خود به فرم، آن را مورد تحلیل قرار میدهد، هر چیز اضافی را میزداید، جوهرهٔ نور و طرح را بیرون میکشد و در نهایت با انتخاب زاویهٔ دید، برش زدن، نورپردازی دقیق و نوع استفاده از خاکستریهای رنگی، اشیا و فضا را به صورت الگوهایی از اشکال ساده و فرمهای هندسی بنیادین نشان میدهد و زندگی یک سر تازه و اسرارآمیزی را به این تصاویر میبخشد و مخاطب را وا میدارد در این نگاه ریزبینانه و موشکافانه با او همراه شود."