سرویس تجسمی هنرآنلاین : کیانوش غریب‌پور؛ مدیر انجمن تصویرگران و دبیر بخش تصویرگری هفتمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر درباره نمایشگاه تصویرگری جشنواره گفت: نمایشگاه تا ۹۰، مرور آثار نیست، بلکه مرور نام‌هایی است که در سال‌های ۶۰ تا ابتدای ۹۰، فعالیت مداوم یا مؤثر تصویرگری داشتند. این نمایشگاهی است از نام‌هایی که شکوه تصویرگری کنونی ایران مدیون آنهاست. آثاری هم که انتخاب شد با مشورت خود هنرمندان بود به طوری‎که بعضی از آثار باز می‌‎گردد به‌‌ همان دورانی که آن هنرمند اوج گرفته است و آن اثر دارای تاریخ و جایگاه خاصی است و بعضی آثار جدیدترند و هنرمند ترجیح داده است که از مجموعه‌های جدید و شخصی خود اثری را به نمایشگاه اختصاص دهد. به هرحال بخش زیادی از این افراد هنوز هم به صورت فعال در حال تصویرگری هستند و مدام بر آثارشان افزوده می‌‎شود.

غریب‌پور ادامه داد: تصویرگری ایران را به ققنوسی تشبیه می‌‎کنم که در دهۀ چهل و پنجاه، از خاکس‌تر تصویرگری کهن ایرانی، دوباره‌زاده شد. میراث تصویری دهۀ پنجاه بود که استخوان‌بندی تصویرگری ایران را شکل داد. اما در گذار تاریخ و در حوالی آغاز دهۀ ۶۰ که گمان می‌رفت هویت ایرانی از دست رفته ‎است، در پی بازیابی این هویت، این رشتۀ هنری یکدستی خود را از دست داد. سال‌های آغازین تصویرگری دهۀ ۶۰ ایران، نماد خودکاوی مداوم و بی‌پناهی نظری است. اما این روال، با مهم‌ترین رویداد هنری دهۀ ۶۰، یعنی نمایشگاه‌های تصویرگری به سامان رسید و نجات پیدا کرد. حالا دیگر تصویرگری ایران خود را پیدا کرده بود و اعتماد به ‌نفس داشت. اما این موضوع زایش تصویری زیادی نداشت و بیشتر به تقویت بنیان‌های تصویرگری کمک کرد. اما در عین حال به تربیت نسلی منجر شد که در ابتدای دهۀ ۸۰ و همزمان با پنجمین دوسلانۀ تصویرگری، نسل عصیانگر در جهت خلاف سنت‌های نانوشتۀ نسل قبلی عمل کرد. ثمرۀ این تولید دنیای تصویری جدیدی شد که قبل از آن تصویرگران شهامت وارد شدن به آن را نداشتند. در حقیت رویکرد نسل جدید، رفتار هنرمندانۀ معطوف به نقاشی و هنر زیبا بود. این رویکرد فضای تصویری ما را متحول کرد، اما ذاتاً ناچار بود مخاطب را ندیده بگیرد. این خاصیت همۀ انقلاب‌های هنری است که با تهاجم و هیجان، از روی معیار‌ها می‌پرند تا زود‌تر به مقصد برسند.

انتهای پیام/