به گزارش هنرآنلاین به نقل از مهر، مراسم دومین سالگرد درگذشت دکتر حسن حبیبی رئیس فقید فرهنگستان زبان و ادب فارسی و بنیاد ایران‌شناسی و نیز معاون اول روسای جمهور سابق کشور شب گذشته در انجمن آثار و مفاخر فرهنگی برگزار شد.

در این مراسم علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در سخنانی اظهار داشت: من از سال ۵۴ که به خارج از ایران رفتم تا آستانه پیروزی انقلاب اسلامی آوازه دکتر حبیبی را شنیده بودم. در تیرماه ۵۴ و در بحبوحه مبارزات آقای هاشمی سفری به خارج از کشور داشت تا بتواند نیروهای خارج از کشور را برای مبارزه مورد بررسی قرار دهد که البته این سفر در ادامه به اروپا و آمریکا نیز منتهی شد. ایشان در نهایت در پاریس بنیادی با عنوان فرهنگی و در واقع برای کار سیاسی تاسیس کردند که مدیر آن آقای دکتر حبیبی انتخاب شد. من به واسطه همین بنیاد نامه هایی که گاه ایشان برای محمد منتظری می نوشت را می دیدم و شاهد بودم که چگونه همیشه خود را با لقب بنده خدا حسن حبیبی معرفی می‌کنند و از همان موقع بود که حس کردم فردی با فضیلت و معتدل است.

او افزود: در سال ۵۶ با همراهی حجت الاسلام دعایی و جمعی از دانشجویان اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان اروپا قرار شد یک مراسم اعتصاب غذا برای دفاع از زندانیان سیاسی داشته باشیم. به همین واسطه بود که در پاریس با او آشنا شدم و او کمک زیادی برای انجام موثر این اعتصاب صورت داد. بارها در هتل با ما می نوشت و نکاتی را برای ما تذکر می داد. همچنین بیانیه هایمان را ترجمه می کرد و به شیوه های مختلف به ما کمک می کرد.

او همچنین با اشاره به همکاری خود با حسن حبیبی در تدوین اسناد وزارت خارجه در سال‌های پس از پیروزی انقلاب گفت: من در سال ۷۶ با جمعی از دوستان به فکر تاسیس یک حزب سیاسی افتادیم و از او خواستیم که رئیس این حزب شود. ایشان نپذیرفت اما به ما کمک فکری شایانی داد تا جایی که ۱۰ جلسه سه ساعته با دوستان ما گذاشت و تجربه سیاسی‌اش را با صبر و حوصله به ما منتقل کرد.

وزیر فرهنگ تصریح کرد: مرحوم حبیبی به کار عمقی اعتقاد زیادی داشت. محال بود به جایی برای سخنرانی دعوت شود و پیش از آن مطلع نکرده باشد. من همواره در ملاقات هایم با او فقط و فقط از منش اخلاقی اش استفاده می کردم.

جنتی در همین زمینه به روح زلال حبیبی اشاره کرد و افزود: آقای حبیبی در خاطره‌ای به من می گفت که در دوره معاون اولی‌اش روزی در خیابان افریقا زمانی که در اتومبیل بوده چشمش به یک زن بدحجاب در کنار خیابان می افتد و عنوان می‌کند که یک لحظه از ذهنم گذشت که این فرد ایستاده است تا حتما ماشینی بیاید و ببرتش و باز خودش می گفت که چند لحظه بعد با خودش گمان کرده که چرا باید اینگونه راجع به یک فرد فکر و قضاوت می کرده و به همین خاطر از درگاه خداوند استغفار کرده است.

او افزود: به باور من او دارای آنچنان روح پاک و زلالی بوده است که حتی حاضر نبوده به گناه فکر کند امیدوارم آنچه از ایشان برای ما باقی مانده است که به همت همسر بزرگوارش که در موزه امیر کبیر جمع شده است یادمانی باشد برای فعالیت‌های فرهنگی پیش روی ما.

انتهای پیام/