سرویس معماری هنرآنلاین: نخستین درهای اودلاجان زده شد و توافق سه جانبه میراث فرهنگی، شهرداری و کسبه نتیجه داد تا اودلاجان مرکز صنایع دستی شود.

برخی کسبه از کنار کشیدن سازمان میراث فرهنگی خبر می‌دهند و اینکه بقیه راه به عهده شهرداری و کسبه واگذار شده است. با این وجود، مسئله اساسی رونق و ساماندهی بازارچه صنایع دستی این محله بود که اکنون به نتایج خوبی رسیده است. گفته می‌شود که پایه‌های دروازه ورودی از پانزده خرداد به محله اودلاجان میانی نیز زده شده و امید می‌رود، به زودی رونق دوباره به این محله تاریخی که زمانی به محله سیاه معروف شده بود بازگردد.

اودلاجان یکی از محلات قدیم تهران است که از غرب به خیابان ناصرخسرو، از شرق به ری، از شمال به امیر کبیر و از جنوب به 15 خرداد محدود است و سه محله اصلی امامزاده یحیی، پامنار و ناصرخسرو را در بر می‌گیرد که از نظر تاریخی، به دلیل وجود بناهای تاریخی متعدد، بسیار غنی است. این محله واقع در محدوده خیابان‌های پامنار (از غرب)، سیروس (از شرق)، چراغ برق (امیر کبیر) (از شمال) و بوذرجمهری (از جنوب) بوده‌است که همراه با محله‌های ارگ، دولت، سنگلج، بازار و چاله میدان، تهران عصر ناصری را شکل می‌دادند. اودلاجان قدیم با 2619 خانه و 1146 دکان بزرگ‌ترین محله شهر و مرفه‌نشین بود. گود عرب‌ها در گوشه شمال غربی محله اودلاجان، و کوچه شام بیاتی‌ها در شمال اودلاجان، کوچه خدابنده‌لو در غرب اودلاجان، همگی در محله‌های خوب و به اصطلاح سرآب قرار دارند.

انتهای پیام/