سرویس تجسمی هنرآنلاین:جوانان هنرمندمان با ارائه ایده هاى نوین هنرى، جهان بینى تازه اى را گسترش مى دهند که باید مورد توجه جامعه‌شناسان و تصمیم سازان کلان قرار گیرد.

١- به تازگى آثار افشین چیذرى را از طریق رسانه‌ها ملاحظه کردم؛ این نقاش با استعداد ناب را از دوسالانه هاى نقاشى دامون فر مى شناسم؛ همیشه طراحى‌ها و جسارت بیانى او برایم قابل توجه بوده و آینده اى درخشان برایش متصور هستم. آثار تازه او با عنوان "تاکسیدرمى" در گالری اُ بار دیگر ثابت کرد، چیذرى همچنان در پى تجربه هاى نو است و از تکرار خود به شدت مى پرهیزد و روح هنرمندى‌اش را از دست اندازى هاى زندگى روزمره مصون نگاه داشته است.
این مولفه اى بسیار گرانب‌ها و مهم براى هنرمند جوان در این روزگار پرهیاهوست که مى دانم حراست از آن چقدر دشوار است.

٢- در مجموعه تاکسیدرمى، افشین چیذرى به آلبوم خانوادگى خود سرک کشیده و با بازیابى برخى از این عکس‌ها تلاش کرده در آستانه سومین دهه زندگى‌اش، ترجمانى دیگر از دوران کودکى‌اش را مرور کند؛ خواندم که او ترجیح مى دهد برداشتى نوستالژیک و خاطره محور از این آثار نداشته باشد و دوست دارد مخاطب با توجه به تکنیک خاص او در تخریب تصاویر به هویتى بیندیشد که در طى سال‌ها دستخوش تغییرات گسترده مى شود؛ اما هر چه هست او با نگاه نافذ خود تعریضى هوشمندانه به طیفى از اجتماع هم زده است که همیشه در آلبوم هاى خانوادگى و گذشته غوطه ورند و در واقع خود را در گذشته دفن مى کنند؛ تلنگر حتى غیر مستقیم این آثار این است که مراقب باشیم در خاطرات دیروز درجا نزیم و به قول هنرمند: "تاکسیدرمى نشویم،"

٣- گویا چیذرى بعد از نقاشى عکس هاى به جاى مانده از دوران کودکى‌اش آن‌ها را مخدوش و تخریب کرده و تلاش نموده بر مبناى این کنش هنرمندانه توجه مخاطب را به تعریف دوباره اى از "من" دعوت کند؛ من دیروز در روزگار کودکى یا من امروز جوانى؟ آیا این هر دو یک "من" است؟ پاسخ چنین پرسش هاى فلسفى ممکن است به شمار انسان هاى روى زمین متفاوت باشد؛ اما نکته اینجاست جوانان هنرمندمان با ارائه چنین ایده هاى نوین هنرى، جهان بینى تازه اى را گسترش مى دهند که باید مورد توجه جامعه‌شناسان و تصمیم سازان کلان قرار گیرد. این چهره‌ها در حال ساخت زندگى تازه‌اند که باید آراىشان را شنید و محترم و گرامىشان داشت.

سیف الله پویاراد