سرویس سینما هنرآنلاین: ١- گلایه‌های کارگردان فیلم اولى "ناهید" از سانس اول بودن فیلمش بود؛ گویا آیدا پناهنده شکوه داشت چرا سالن مملو از جمعیت خبرنگار و منتقد نیست! گلایه‌اى که آن را تلطیف شده‌تر بیژن امکانیان تهیه‌کننده فیلم هم با شوخى و خنده بازگو کرد تا از تندى نقد کارگردان جوانش بکاهد.

٢- فیلم "ناهید" با نمایى از یک زن شمالی در حال خرید عینک آفتابی آغاز مى‌شود، زنی از بندر انزلی که از جنس زنان امروزی‌ست و در واقع همین نماى معرف شخصیت اصلى داستان است؛ او درگیر مشکل طلاق و مشکلات پسر نوجوانش است. اتفاقا شخصیت ناهید خوب از آب درآمده و به مانند دیگر آثار از این دست، ماست و مظلوم نیست؛ اما افسوس که ریتم بسیار کند و صحنه‌های اضافی فیلم، ذهن مخاطب را دایم از این شاخه به آن شاخه می‌کشاند و متاسفانه پناهنده در نخستین تجربه بلندش نتوانست، بیننده را با خود همراه سازد. موسیقی ناهماهنگ که به یک‌باره در وسط فیلم و نه حتی لحظه‌های رمانتیک، گوش مخاطب را آزار می‌دهد از موارد قابل بررسی فیلم است؛ در عین حال باید از بازى درخشان نوید محمدزاده به نیکى یاد کرد. از نکات بارز و خسته‌کننده فیلم، زمان طولانی آن است که شاید با اصلاح بتواند اکران متوسطى را پشت سر بگذارد.

٣- ببخشید اما شاید جذاب‌ترین لحظه‌اى که گروه فیلمساز " ناهید" آفرید، سلفى بود که پژمان بازغی بازیگران این فیلم پس از پایان معرفى عوامل پیش از اکران از خودشان گرفت و جمعیت را به شوق آورد.

٤- نمی‌دانم زندگی ماشینی امروز حوصله ما را کم کرده یا فیلم‌ها به بدى و کندى داستان‌شان را روایت مى‌کنند؛ واقعا گاهى نشستن و تا پایان فیلم را دنبال کردن در کاخ جشنواره به دشوارى ممکن است؛ فیلم‌های این روزهاى سینمای ما اینقدر کش‌دار و بی‌معنا شده‌اند که به وسط فیلم نرسیده مخاطب بر روی صندلی‌اش در حال جنب و جوش است و wifi رایگان جشنواره سبب مى‌شود همه بى‌خیال فیلم سرى به اینستاگرام و فیس بوک بزنند.

٥- ارغوان "کیوان علیمحمدی" و "امید بنکدار" توقع مخاطبان را برآورده نکرد؛ با توجه به تجربه‌های پیشین فضایی سورئال با جلوه‌هاى ویژه و نزدیکى‌هایى با هنرهاى تجسمى تصور مى‌رفت که ارغوان چنین نبود. قصه از یک داستان کوتاه وام گرفته شده که گویا تاب کش آمدن براى یک فیلم بلند را نداشت؛ آنچه بیش از همه تامل برانگیز است گوش نواز بودن این اثر سینمایی است. مخاطب شاید با قصه طول و دراز ارغوان همراه نشود ولی به حتم گوشش با ملودى‌هاى این اثر لحظات خوشى خواهد داشت.

٦- "بوفالو" را بسیارى براى کنجکاوى درباره انتخاب "پرویز پرستویی" دیدند؛ اتفاقا داستان پایه قصه فیلم خوب است و حتى ٢٠ دقیقه اول با شوخ و شنگى‌هاى هومن سیدى خوب پیش مى‌رود اما بعد از آن فیلم با صحنه‌هاى بى‌رمقى درجا مى‌زند و مخاطب را میان زمین و هوا ول می‌کند و با نمایش صحنه‌ها و دیالوگ‌های تکراری بیننده را از لذت باز می‌دارد. ارتباط‌هایی را در فیلم می‌بینیم که ابتر می‌ماند و بیننده در پایان هم متوجه نمی‌شود که چرا نباید، بفهمند حلقه وصل این ارتباط‌ها چیست. پرستویى مثل همیشه خوب است و پرستو گلستانی بازی تکراری دختری غم زده و به هم ریخته را به نمایش گذاشته است.

انتهای پیام/

آزاده جعفریان