سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "گنجفه" به کارگردانی نوشین تبریزی 6 بهمن ماه در ششمین روز جشنواره در تالار چهارسو تئاترشهر به روی صحنه رفت.

"گنجفه" روایتی از زندگی شازده‌ای است که با داشتن همسر و خانواده به صورت پنهانی با یکی از کلفت‌های خود ازدواج می‌کند و حاصل این ازدواج پسری است به نام حسام‌الدین که از سوی خانواده شازده به عنوان خانه زاد شناخته می‌شود. شازده‌ای که قرار بود پیش از مرگش این راز را فاش کند اما مجال این را نمی‌یابد تا در نهایت این راز توسط فرزندان شازده بازگو می‌شود.

در این میان روایت قصه زندگی حسام‌الدین که حالا تبدیل به یک وکیل کارکشته شده است با اتفاقات سیاسی آن سال‌ها که روایتی است تاریخی از سال 1315 تا شهریور 1320 همراه می‌شود.

"گنجفه" را نوشین تبریزی به روی صحنه برده است. هنرمند جوانی که تجربه اجرای آثار پرمخاطبی را دارد که معمولا آثارش مورد استقبال منتقدان و تماشاگران قرار گرفته است؛ اما این بار آماده نبودن گروه اجرایی باعث شد طعم شیرین دیدن آثار گذشته این کارگردان در ذهن‌ها کم رنگ شود.

حضور بازیگرانی چون فریبا خادمی، یعقوب صباحی، لیندا کیانی، محمدرضا مالکی، الهام شعبانی و پژمان جمشیدی روایت‌گر اتفاقی خوش برای این نمایش می‌توانست باشد اما متاسفانه در "گنجفه" شاهد بازی درخشانی از سوی بازیگران نبودیم.

پژمان جمشیدی بازیکن سالهای قبل تیم ملی فوتبال و باشگاه پرسپولیس که این روزها او را در کسوت بازیگری بسیار می‌بینیم در نقش حسام‌الدین هنرنمایی کرد، اما متاسفانه جمشیدی ازپس نقشی که توام با صحنه‌های درام بود نتوانست به خوبی برای دو بازی یکدست و یک سو و بدون حس او در نقش حسام‌الدین تعجب همگان را برانگیخت. با وجود اینکه جمشیدی تجربه چندین بازی تئاتری را در کارنامه هنری خود به ثبت رسانده است اما در "گنجفه" او تنها یک بازی کاملا بی‌حس و حال را به نمایش گذاشت که حتی طرفداران خود را نیز متعجب کرد.

از سوی دیگر الهام شعبانی که در این نمایش در نقش روح گلزار مادر حسام‌الدین به ایفای نقش پرداخته بود و به نوعی راوی این قصه نیز بود با استفاده از لهجه گیلکی در این نمایش به اجرا پرداخت. اما در برخی از لحظات که باید روایتگر این قصه می‌بود رشته کلام و لهجه از دستش خارج می‌شد و استفاده از لهجه و گویش در این نمایش نه تنها موثر بلکه به نوعی می‌توان گفت تبدیل به نقطه ضعف این نمایش شد.

در نهایت اینکه اجرای "گنجفه" خالی از اشکال نیست، اما از سوی دیگر انتخاب موسیقی مناسب، نور، دکور و میزانسن‌های بهره گرفته شده در این نمایش نشان می‌دهد که تبریزی کارگردان خوش ذوقی است که اگر زمان داشته باشد قطعا می‌تواند این فضا را به خوبی در دست گرفته و نمایش بی‌نقصی را به روی صحنه ببرد.

انتهای پیام/