سرویس معماری هنرآنلاین: نمایش بازار به کارگردانی ادریس النبهانی از کشور عمان در حالی آغاز شد که به سنت نمایشی این کشور، اسفندی در فضا دود کردند و همان بو مخاطب را کشاند به فضای بیابانی و خشک کویر.

کف سن از پارچه‌ای یک دست و قهوه‌ای پوشیده شده بود که رگه‌هایی تیره و روشن رمل‌های بیابان را بازنمایی می‌کرد. نمایش "بازار" داستان اهالی یک دهکده است که نزاعی طولانی بر سر چاهی دارند. دو گروه مخالف پس از مرگ کدخدای روستا که مدیریت چاه را به عهده داشته است، اکنون بر سر مالکیت آن اختلاف دارند.

هر کدام از آنها خود را مالک چاه می‌داند و هر یک نماینده‌ای دارد که سخنگوی گروه است و تنها تلاشش این است که حرف خود را به کرسی بنشاند.

این نزاع مانع رسیدن دو عاشق است که هر کدام متعلق به یکی از طرف منازعه هستند. پدر یکی از این دو عاشق، در یک گروه و مادر آن دیگری در گروه مخالف است. گو اینکه این پدر و مادر در روزگار گذشته عاشق همدیگر بوده‌اند و همین اختلافات مانع رسیدن آنها به هم شده است و از همدیگر کینه‌ای به دل دارند.

پسر کدخدا که مست و لایعقل است، اختلاف این دو گروه را حل نکرده بلکه با بی‌فکری بر مشکلات آنها دامن می‌زند و پدر پسر عاشق که حافظ نام دارد، برای انتقام کشیدن از مادر عروس که شامه نام دارد مانع رسیدن این دو به هم می‌شوند. اختلافات چنان ریشه می‌دواند که همه تنها راه خود را در مشخص شدن مالکیت چاه می‌دانند.

تنها کسی که راز سند مالکیت چاه را دارد پسر کدخدا است. جنگ عظیمی در کنار چاه در می‌گیرد و عشق و معشوق در میان این هیاهو گم می‌شود و شامه و حافظ در چاه درگیری‌ها، گرفتار و سرگردان می‌شوند.

این نمایش انعکاس گرایش‌های انسانی است و تلاش می‌کند حال و روز ارزش‌های از یاد رفته انسانی را نمایش دهد. ارزش‌هایی که در تاریکی عمیق فرو رفته و در ستیز دائم بین بدی و خوبی، انسان بی ارزش، انسانی در قهقرا سقوط کرده است.

یکی از ویژگی‌های اجرایی خوب این نمایش ایجاد فضاسازی‌های مناسب با آوا و موسیقی صحنه بود. موسیقی این نمایش با چهار نی بلند و یک دمام اجرا می‌شد؛ اما توانسته بود فضاهای مناسب و زیر متن‌های بسیار خوبی را به وجود آورد.

بازیگران در عین حال با حرکت‌های هماهنگ و نی‌هایی که به عنوان عصا در دست داشتند موسیقی مناسبی را با دمام همراهی کرده و شکل می‌دادند. همینطور در فضاهایی که عاشق و معشوق در کنار هم نشسته و خلوت می‌کردند، بازیگران آواهای عربی بسیار دلنشین و با صوتی بسیار زیبا اجرا می‌کردند که تاثیر این موقعیت را دو چندان می‌کرد و باعث تشویق دم به دم تماشاچی می‌شد.

اما بازی‌ها در حرکاتی اغراق آمیز و پر شتاب اجرا می‌شد که خاطره برخی نمایش‌های تاریخی را به یاد می‌آورد.

انتهای پیام/

افسانه شفیعی