سرویس تجسمی هنرآنلاین : یکی از گمانهای بیننده "خمیدگی فضا" برای دقایقی ممکن است او را به این سو ببرد که قادر به پیش بینیهای خاصی شده. لااقل گمان میکند میتواند حدس بزند که فرم روبه رو در قدم بعدیاش به چه شکل دیگری در میآید و یا حداقل میتواند دربیاید. اصلا او میتواند تصور کند بدون حرکت فیزیکی و تنها با لغزاندن نگاهش در زیروبالای فرمها کافی است تا تمامیت حجمی آن را در نوردد و ادراک کند.
چنین دریافتی از آنجا میآید که حجمهای کریمیزاده خصلت چندوجهی مجسمهها را در کارکردی دیگر تبیین میکنند. گردش مخاطب در "خمیدگی فضا" لزوما و تنها به دریافت تصویر کاملی از پیکره منتهی نمیشود. تجربهای که او زمینههایش را برای مخاطب فراهم میکند بیشباهت به تجربه گم شدن در پس کوچههای شهری ناآشنا پس از واقعهای آخرالزمانی نیست که از هرسو که میروی باز هم به نقطهای میرسی که گمان میبری پیشتر از آن گذر کردهای. یا اینکه اساسا تصویر پیش رو از ناحیهای غیر قابل مشاهده از فضا - زمان یک برون یابی معقول از آنچه میبینی هست یا نه؟ به این ممکن میاندیشی که با توزیعهای متفاوتی از ماده سروکار داری یا اینکه با مقادیر مختلفی از ثابتهای بنیادین روبه رو هستی که در شتابی غیرقابل مشاهده تکثیر میشوند و در این تکثیر لحظه به لحظه تو را از نقطه عزیمتات دورتر میکنند البته سراسر درگیر با این تردید که اساسا نقطه عزیمتی در کار بوده.
ممکن است اینطور به نظر برسد که "خمیدگی فضا" در یک کلام و بر خلاف آنچه میخواهد باشد یعنی شارح و برقرار کننده نوعی رابطه دیالکتیک فرم و فضا، صرفا توپوگرافی تصویری از زمانی نامتوالی است. تجربهای از زمان که به سهولت میتواند تقدم و تاخری دگرگون شده و سیری نامتعارف را در نهایت تغییر پذیری و ناپایداری به نمایش بگذارد. شاید "خمیدگی فضا" موقعیتی انضمامی که معمولا اثر هنری را برپایهٔ تفکیک از فضا معرفی میکند به چالش میکشد یا نوعی از جایگزینی پیوندهای ارتباطی ارگانیک را به مخاطب پیشنهاد میدهد.
شاید هم هنرمند در نهایت و به سادگی تنها میخواهد وجود این فرمها را به مخاطبش اثبات کند. یا اینکه به تو یادآوری کند که به هر روشی که جهان را مورد پرسش قرار دهی، رویکردهای متفاوتی نسبت به آن آفریده خواهد شد. متافیزیک واقعیت مجازی شاید تعریفی دقیق از آنچه در "خمیدگی فضا" مشاهده میکنیم به حساب نیاید اما لااقل مانعی هم بر این مفهوم نیست که هر چیزی که غیر ممکن نباشد باید روی بدهد و هر آنچه که ما میبینیم میتواند میانگینی از همه امکانها و شکلهای قابل وجود باشد.
"خمیدگی فضا" با اینکه از خصلت حجمهای تعاملی تهی به نظر میآید، اما نوعی از ارتباط شبکهای را ایجاد میکند که امکان مداخله را از مخاطب نمیگیرد حتی در اندازه سرک کشیدن و لمس کردنی کودکانه.
انتهای پیام/
بهروز فایقیان