سرویس تجسمی هنرآنلاین : عکس‌های یادگاری پر از آدمهایی هستند که در یک لحظه منجمد شده‌اند به قصد نگهداری. به این قصد که در زمانی غیر از زمان خود بیرون بیایند و خاطرهٔ خود را در ذهن زنده کنند. چهره‌ها، حالتشان، لباس‌ها، مکان و لبخند‌ها جزئیاتی هستند که از خاطره‌ای به خاطره‌ای تغییر پیدا می‌کنند. در کنار هم نگهداشتن این جزئیات در یک لحظه می‌تواند در زمان دیگری آن خاطره را در ذهن بازسازی کند.

گل آرا جهانیان اما در متنی که بر نمایشگاه افشین چیذری نوشته است عکس‌های یادگاری را اینطور توصیف می‌کند: "اختراع عکاسی، آرزوی جاودانه شدن را برای همیشه در ما کشت. عکس‌ها می‌کشند، سوژه را به ابژه تبدیل می‌نمایند. آن‌ها ما را در آلبوم‌های خانوادگیمان تکه تکه می‌کنند و از ما اشیای موزه‌ای می‌سازند. ما عکس می‌گیریم و آن‌ها را در آلبوم‌هایمان جمع می‌کنیم تا خاطراتمان را به یاد آوریم ولی واقعیت این است که بیشتر آن‌ها را از یاد می‌بریم."

افشین چیذری اینچنین عکس‌هایی را چه در نقاشی‌ها و چه در طراحی‌های سیاه و سفیدش طوری بازنمایی کرده است که علاوه بر بوی کهنگی، بار هولناکِ به یاد آوریِ زمان از دست رفته را همراه خود دارد. طراحی‌های او حاشور‌ها و نقطه‌های سیاهی بر خود دارند که به این کهنگی می‌افزایند و از وضوح تصاویر می‌کاهند. در نقاشی‌ها نیز این کار را با استفاده از رنگ‌های مرده و تیره، و دایره‌هایی حباب مانند انجام می‌دهد. گویی عکس‌ها در محیطی مرطوب سال‌ها مانده و پوسیده شده‌اند.

او نام نمایشگاه را "تاکسیدرمی" گذاشته است و به این ترتیب عکاسی را به این کار تشبیه کرده است. همانطور که در تاکسیدرمی ظاهر حیوانات در یک حالت تثبیت شده قرار می‌گیرند و برای سال‌ها به‌‌ همان صورت باقی می‌مانند، عکاسی هم یک لحظه را تثبیت می‌کند. عکس‌های یادگاری نیز به طور خاص یک خاطره را به صورت یک حالت خاص که آدم‌ها در آن خود را در یک فیگور تعین شده قرار می‌دهند و تصویر خود را در آن حالت ثبت می‌کنند بیشتر می‌توانند موضوع این تشبیه قرار بگیرند.

او در طراحی‌هایی که با تکنیک اچینگ، درای پوینت و مزوتینگ خلق کرده است سوژه‌ها را در حالتی میان سه بعدی و در سطح ترسیم کرده است. این شاید نمایندهٔ فرایندی باشد که دوربین عکاسی تصاویر را ثبت می‌کند. در حاشیهٔ طراحی‌هایش تیرگی‌ای وجود دارد که علاوه بر نشان دادن تأثیر فلاش دوربین بر عکس‌ها، خاصیتی به کل تصویر می‌بخشد که احساس دور بودن را در مشاهده کننده‌اش بوجود می‌آورد. در بعضی از کار‌هایش چیذری صورت‌ها یا چشم‌ها را ترسیم نکرده و شاید این کار را برای زیر سوال بردن حضور واقعی افراد در آن تصاویر کرده است.

کارهای چیذری در سه طبقهٔ گالری اُ به نمایش گذاشته شده‌اند و بر دیوار طبقهٔ دوم آن متنی از کریستیان بولتانسکی نوشته شده است: "من خاطرات بسیار کمی از دوران کودکی دارم و فکر می‌کنم این زندگی نامهٔ خودنوشت ظاهری کاملاً در جهت از بین بردن خاطره‌ام و حفاظت از خودم است. من آن قدر خاطرات دروغین که خاطرات جمعی بوده‌اند ابداع کرده‌ام که کودکی حقیقی‌ام ناپدید شده است."

در طبقهٔ آخر نقاشی‌های او که با استفاده از رنگ روغن کشیده شده‌اند قرار دارند. این نقاشی‌ها تصویر افرادی است که به تنهایی در کادر عکس نشسته‌اند و با لبخندی محو به دوربین نگاه می‌کنند. یا تصویر لحظه‌ای از ارتباط دو انسان است که در دوربین ثبت شده است.

به نظر می‌رسد افشین چیذری با دستکاری عکس‌های دسته جمعی و یادگاری لحظات گذشته را در ذهن خود دستکاری می‌کند. و این کار خودآگاهانه یا به وسیلهٔ ناخودآگاه او انجام می‌شود. هدف او شاید از این نمایشگاه جلب توجه مخاطب به سوی فرایند به یاد آوری است. و بیننده را دعوت می‌کند تا با دیدن این تصاویر و مقایسهٔ آن‌ها با عکس‌های واقعی نگاهی دوباره به نقش این وسیله در این فرایند بیندازد.

انتهای پیام/

واران عزیزپور