سرویس تجسمی هنرآنلاین : این مراسم با اجرای امید محمدنژاد و سخنرانی مسعود زنده‌روح کرمانی، رئیس هیات مدیره انجمن عکاسان ایران، ابراهیم صافی رئیس هیات مدیره انجمن عکاسان میراث فرهنگی و دبیر این دوره "ده روز با عکاسان"، دکتر مجید سرسنگی مدیرعامل خانه هنرمندان ایران و سعید دستوری، یکی از اعضای هیات مدیره انجمن عکاسان و رونمایی از کتاب "زمان سخت" مجموعه آثار محسن راستانی همراه بود.

در ابتدای مراسم افتتاح سومین دوره "ده روز با عکاسان" که با شعار "لطفا با دوربین وارد شوید" کار خود را آغاز کرد؛ مسعود زنده‌روح کرمانی، رئیس هیات مدیره انجمن عکاسان ایران به عنوان نخستین سخنران پشت تریبون رفت و گفت: امروز سرآغاز بزرگی است برای انجمن‌های عکاسی ایران، روزی که همه دور هم جمع شدند، بیش از سه ماه با هم بحث و گفت‌و‌گو کردند و فعالیت و کار انجام دادند. این‌ها همه از برکات با هم بودن و با جمع بودن است و آن هم برای یک هدف: عکاسی. ما همه عکاس هستیم، افتخار هم می‌کنیم که عکاس هستیم و هیچ چیز هم نمی‌تواند مانع ما شود.

وی ادامه داد: در این اتحاد مهم نیست که در چه ژانری کار می‌کنیم، عکاس خبری، تبلیغاتی، آرت، انقلاب و جنگ، تئا‌تر، طبیعت و... فرقی نمی‌کند، در کنار هم هستیم و این افتخاری است که امروز نصیب ما شده است. هیات مدیره انجمن عکاسان ایران امسال برنامه‌اش را بر این گذاشت که یک گردهمایی با همه انجمن‌ها داشته باشد، انجمن‌های تخصصی و ۴ سایت عکاسی که آن‌ها هم بخش خصوصی هستند و همت خاص خودشان را دارند.

زنده‌روح کرمانی با تأکید بر اینکه آنچه در این ۱۰ روز دیده می‌شود، حاصل این زحمات است، افزود: همیشه فکر می‌کردم که چرا انجمن‌های ما خیلی فعال نیستند، چرا در سکوت هستند، وقتی خودم به این مجموعه آمدم بخشی از اشکالات را پیدا کردم؛ بخش زیادی مربوط به این است که تشکیلات نداریم، سازماندهی نداریم، طبقه بندی سازمانی نداریم. به نظرم باید یک آسیب‌شناسی در انجمن‌ها شود تا بریم به سمت تشکیلات انجمنی داشتند، چیزی که شاید انجمن عکاسان ایران در طول ۴ سال گذشته انجام داده است. وقتی به ساختار سازمانی برسیم، می‌توان کار انجام داد.

وی در ادامه اظهار کرد: در تمام اساسنامه‌های ما نوشته شده که هیچ گونه کار اقتصادی نمی‌توانیم انجام دهیم، خیلی ممنون به ما مجوز داده‌اند که وجود داشته باشیم و هیچ کاری نکنیم. ما در انجمن‌های عکاسی ایران، انجمنی داریم که ۵۴، این انجمن با پول اعضایش چه کاری می‌تواند انجام دهد؟ چه حمایت‌هایی داشتیم؟ چقدر کمکمان کردند؟ ما به پول نیاز نداریم، ما به حمایت نیاز داریم. ما به فضایی احتیاج داریم که بتوانیم در آن فکر کنیم و اتاق فکر داشته باشیم و برنامه ریزی کنیم، این فضا را نداریم.

رئیس هیات مدیره انجمن عکاسان ایران، اضافه کرد: ما نیاز داریم تمام بخش‌های دولتی، نیمه خصوصی و خصوصی از برنامه‌هایمان حمایت کنند. در این کشور نزدیک به ۲۰۰ جشنواره و مسابقه برگزار می‌شود، کدامش را به انجمن‌ها دادند؟ کدامش را به این سایت‌هایی که واقعا شبانه روز دارند از جیب خود سرمایه می‌گذارند، واگذار شده است. برای اولین بار است که وزار فرهنگ و ارشاد اسلامی دوسالانه را در اختیار انجمن عکاسان ایران گذاشته، اولین تجربه است. ما هم شاید بی‌تجربه باشیم در این زمینه اما اگر حمایت‌ها پشت سر ما باشد این می‌شود که امروز هست. دست در دست هم این همه نشست، کارگاه و نمایشگاه برگزار می‌شود.

وی در پایان گفت: انجمن عکاسان ایران امیدوار است که بتواند چهارمین دوره این برنامه را با همکاری مراکز آموزش عالی، انجمن‌ها و تشکل‌های شهرستان‌ها و با گستردگی در سطح ایران برگزار کند. باید به سمت شهرستان‌ها برویم. سال آینده دانشگاه‌های کشور و شواری عالی انقلاب فرهنگی به کمک ما بیایند تا بتوانیم در شهرستان‌ها هم برنامه مدون و خوبی داشته باشیم. هدف "ده روز با عکاسان" همیشه فرهنگ، جامعه و عکاسی است پس "لطفا با دوربین وارد شوید".

پس از سخنان زنده‌روح کرمانی، کلیپ "سمفونی نیکون" پخش شد و در ادامه ابراهیم صافی، رئیس هیات مدیره انجمن عکاسان میراث فرهنگی و دبیر این دوره "ده روز با عکاسان" طی سخنان کوتاهی گفت: همایش امسال با حضور ۹۱ عکاس و هنرمند با ۲۵۹ اثر در ۷ نگارخانه برگزار می‌شود. گالری بهار به انجمن عکاسان ایران با حضور ۵ عکاس و ۴۰ عکس، گالری تابستان به انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران با حضور ۳ عکاس و ۳۳ اثر، گالری نامی به انجمن عکاسان خانه تئا‌تر ایران با حضور ۲۰ عکاس و ۲۰ اثر، گالری می‌رمیران به انجمن عکاسان سینمای ایران با حضور ۱۷ عکاس و ۳۳ اثر، گالری پاییز به انجمن عکاسان میراث فرهنگی با حضور ۱۵ عکاس و ۴۴ اثر، گالری زمستان به انجمن عکاسان تبلیغاتی و صنعتی ایران با حضور ۸ عکاس و ۲۴ اثر و گالری ممیز به انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس با حضور ۲۳ عکاس و ۶۷ اثر اختصاص داده شده است.

وی افزود: تمام تلاش ما این بود که این همایش بازتاب خوبی داشته باشد. سعی کردیم با چاپ پوس‌تر و کاتالوگ اهداف انجمن‌ها را به شکل خلاصه، اطلاع‌رسانی کنیم. همچنین این ۱۰ روز به شکل دی‌وی‌دی و کتاب مستند‌سازی خواهد شد. در پایان گله نمی‌کنم از گله‌هایی که شده، این نتیجه بضاعت ما بوده است.

در ادامه فیلم مستند کوتاهی از فعالیت‌های انجام شده توسط انجمن عکاسان ایران برای برگزاری این دوره از "ده روز با عکاسان" پخش و از حامیان مختلف این پروژه از جمله: شرکت‌های نیکو نگرش، نورنگار، نوین تجارت پارسیان، مدار سبز نوین، چاپ آرتیمان و قاب‌سازی پرهون؛ سازمان زیباسازی شهرداری تهان و موسسه سینما‌شهر؛ شرکت کاله و مدیریت خانه هنرمندان ایران قدردانی شد.

دکتر مجید سرسنگی، مدیرعامل خانه هنرمندان ایران در ادامه به سخنرانی پرداخت و گفت: خدای بزرگ را شاکرم که بار دیگر این توفیق خجسته را به من و همکارانم عطا کرد تا در کنار جمع گسترده ای از هنرمندان بزرگ و ارجمند عکاسی کشور، سومین دوره از این جشن فرخنده را در خانه ی هنرمندان ایران برپا کنیم.

در همین مجال درود و سپاس من به تمامی آن ها که با عشق و شور، خالق تصویر سوم این رخداد تماشایی بودند؛ به آن امید البته، که سال های سال بر شکوه و غنای این دفتر افزوده شود. هرچند این محفل به عکس و عکاسان تعلق دارد و حضار گرامی نیز بیشتر از اهالی عکس و تصویرند؛ اما مایلم از شما بزرگواران رخصت طلبیده، سخن درباره ی این هنر ارزشمند را به اهالی آن واگذاشته و اندک مطالب خود را به رسم میزبانی، و البته قدردانی و منت داری، در وادی دیگری پیشکش کنم - که البته در اصول شاید چندان بی ربط و نسب به هنر عکاسی نباشد؛ چنانکه با دیگر هنرها نیز غریبه نخواهد بود.

وی افزود: اگر به اجمال نگاهی به تاریخ هنر بیندازیم و اتفاقات و رخدادهای اجتماعی را نیز، که بر بشر معاصر رفته و می رود، با آن عجین کنیم، آنگاه شاید بتوانیم هنر را از منظر اجتماعی و نسبت آن با مردم در سه دسته ی کلی مورد بررسی قرار دهیم: اول؛ هنری که پیشگام است. از زمانه ی خود پیشی گرفته است؛ دست مخاطب خود را می گیرد و او را به پرواز وا می دارد. این هنر اغلب مورد هجوم است؛ چه از سوی کسانی که این جسارت پرواز را ندارند، یا کسانی که دکان هنری خود را در این شرایط بی رونق می یابند؛ یا اصلا کسانی که فهمشان از هنر، سنخیتی با تعالی ندارد. بهانه هم تا دلتان بخواهد هست: از اینکه مخاطب آمادگی ندارد بگیرید، تا هنر غیر واقع گرای در اوهام و غیره.

این استاد دانشگاه در ادامه اظهار داشت: هنر نوع دوم، اما مانند هنر پیشین، از مخاطب خود پیشی نمی گیرد، همراه او گام برمی دارد - و اتفاقا کثرت این هنر در فرهنگ ما بیشتر از انواع دیگر است. در این هنر، هنرمند و جامعه تاثیری متقابل بر یکدیگر دارند. هنرمند از حرکت مردم الهام می گیرد، خلق می کند و جامعه، حاصل خلق او را می پذیرد و به کار می بندد.

پس از گفت، در باب این دو نوع هنر، حدس درباره هنر سوم چندان دشوار نیست: هنری که همیشه از جامعه خود عقب مانده است؛ و تا به خود بجنبد تا دیرکرد اول خود را جبران کند، دیرکرد دوم و سوم و دیگر گریبانش را گرفته اند. این هنر تاخیر پذیر کند حرکت، همان هنری است که تقلید صرف را جایگزین ابداع و خلاقیت می‌کند. با پایی چلاق بر سر راه می نشیند و چشمان هیزش همواره درپی تقلید از دیگران و آراستن این تقلید به زینتی است که چهره آبله گونش را بپوشاند و چند صباحی بیشتر به حیاتش ادامه بخشد. حکایت همان روباه بی دست و پای، که گرسنگی اشکم، به پسمانده شکار شیر درمان می کند. افسوس و دریغ که در روزگار ما، با چشمان حسرت بار می توان نشانه هایی از این هنر یافت.

وی ابراز کرد: پرداختن تفصیلی به هنر اول و سوم، بماند به وقتی دیگر؛ اما آنچه مایلم به عنوان نقطه تمرکز بحث امروز خود ارایه کنم، یادآوری وجهی از هنر است که آن را با مردم پیوند داده و موجب ماندگاری اش می شود؛ چیزی که از آن به عنوان"رسالت اجتماعی هنر" یاد می‌کنم. عمیقا بر این باورم چنانچه هنر وجه اجتماعی خود را از دست دهد، یا آنکه آن را مورد غفلت قرار دهد، نه تنها ماهیت خود را نادیده انگاشته است، بلکه بین خود و مردم دیواری را بنا نهاده که ادامه ی آن، هیچ فرصت آشتی بین هنرمند و مخاطب را فراهم نمی کند.

مدیرعامل خانه هنرمندان ایران ادامه داد: هنر در هر برهه ای از زمان رسالت و وظیفه ای خاص را بر دوش دارد؛ رسالتی که اگر به انجام رساند، قلب انسان ها جایگاه استقرارش خواهد بود، و اگر در پیچ و تاب روزگار، و در هنگامه ی مصائب بشری، بی طرفانه، تنها نظاره گر باشد و بس، هیچگاه فرصت آن را نخواهد یافت تا بخشی از فرهنگ و تمدن یک ملت تلقی گردد. نادیده گرفتن، یا زنجیر اسارت بستن بر رابطه ی هنر و رخدادهای اجتماعی، اگر مهلک ترین آفت یک جامعه و هنر آن نباشد، قطعا یکی از مهلک ترین آن ها هست.

یکی از سوء تفاهم های همیشگی در نسبت هنر با رخدادهای اجتماعی، اتصال بلافاصله ی آن به مسایل سیاسی است. نه اینکه هنر با سیاست رابطه ای نداشته باشد، اما بسیار ساده اندیشانه است که هر حرکت اجتماعی هنر را، تنها و تنها، در بستر چهارچوب های رایج سیاسی تعبیر و تفسیر کنیم. غم هنرمند از بودها و نبودها، رنج او از دردها و دغدغه ی وی از ناگفته های مردمش، سبب ساز خلق آثاری است، که اتفاقا نقاط ضعف و منحرف شده ی سیاست را نشانه می رود؛ و اینگونه است که هنرمند نقش منتقد مصلح را در جامعه بازی می کند. هنرمند اگر زبان مردمش نباشد، اگر آمال و آرزوهای آن ها را به تصویر نکشد و اگر برای آینده ی بهتر آنان تلاش نکند، چگونه هنرمندی خواهد بود؟

وی اضافه کرد: اگر بخواهم از تاریخ هنر و ادبیات کشور مثال هایی از هنرمندانی بیاورم که در مقاطع حساس و سخت، دوشادوش مردم خود ایستاند و یک کف دست نان محبت خود را با دیگران قسمت کردند، سخن به ساعت ها و ساعت ها می کشد. بارها و بارها از سر تفاخر تکرار کرده ایم که ما ملتی هنرپرور بوده ایم و هنر نزد ایرانیان است و بس، و ما چنان و چنین! تمام این ها به جای خود، اما قطعا آیندگان ما نیز درباره ی هنر و هنرمندان نسل های پیشین خود - که احتمالا به لحاظ زمانی، مقارن با حیات ما است - نیاز به جملاتی دارند تا به دیگران بگویند و به آن افتخار کنند. برای آن افتخار فردا، امروز باید کاری کرد.

مدیرعامل خانه هنرمندان ایران در پایان گفت: امیدوارم این 10روز با عکاسان که دوره سوم خودش را شروع می‌کند مانند دو دوره گذشته با استقبال مخاطبان روبه‌رو شود و همانند آنها تأثیرگذار و مثمر ثمر باشد. از اعضای محترم انجمن عکاسسان ایران که به همت آنها این برنامه برگزار می‌شود و به ویژه آقای زنده‌روح، رئیس انجمن عکاسان ایران و همینطور آقای صمدیان نماینده انجمن عکاسان در شورای عالی خانه هنرمندان سپاسگزارم و امیدوارم به همین ترتیب هر سال شاهد رشد بیشتر هنرعکاسی به عنوان پر‌مخاطب‌ترین هنر معاصر باشیم.

در ادامه سعید دستوری، دبیر کمیته حقوقی انجمن عکاسان ایران به عنوان آخرین سخنران با محوریت لزوم وجود انجمن‌ها و نهادهای مدنی به سخنرانی پرداخت و گفت: میزان مشارکت اجتماعی افراد یک جامعه، نقش مهمی در تحقق زندگی بهتر و جامعه‌ای توسعه یافته دارد. مشارکت اجتماعی، مانع بروز بی‌تفاوتی‌ها و از خود‌بیگانگی اجتماعی و فرهنگی است. مشارکت از طریق بسیج نیروهای سازمان یافته مردمی، باعث توانمندی افراد خواهد شد. تقویت ساختارهای اجتماعی، باعث رشد و توسعه پایدار جامعه است.

وی افزود: مشارکت اجتماعی، فرآیندی است که گروه‌های اجتماعی داوطلبانه و آزادانه آن را انتخاب کرده و علاقه‌مند می‌شوند تا در این فعالیت عمومی شرکت کنند. مشارکت از لحاظ موضوعی به سه دسته سیاسی، اجتماعی و فرهنگی تقسیم می‌شود که می‌تواند محلی، منطقه‌ای و یا ملی باشد. با نگاهی به زمینه‌های تحقیقاتی در بستر تاریخی ایران ملاحظه می‌شود که مشارکت اجتماعی به شکل فعال اما محدود وجود داشته است. این مشارکت در میان عشایر، روستانشینان و شهرنشینان در برنامه‌های مختلفی مانند عزاداری، عروسی و حتی فعالیت‌های اقتصادی مشاهده شده است.

دستوری در ادامه اظهار داشت: با تغییر وضعیت کنونی جامعه، این فعالیت‌ها در حال دگرگونی از حالت غیر رسمی به سازمان‌های غیردولتی رسمی است. به عبارت دیگر فعالیت‌های مردمی دوران انتقال را سپری می‌کنند. واقعیت این است که امروزه گذر به شیوه مشارکتی در تصمیم‌گیری‌ها، برنامه‌ریزی و اداره امور ضروری و گریزناپذیر است زیرا از یک سو، ظرفیت‌ها برای جمع آوری مشارکت و حضور مردم بالا رفته است و از سوی دیگر مسائل گوناگون‌تر و پیچیده‌تر از آن هستند که صرفا به وسیله تعداد محدودی به شکل دولتی با این همه مشغله و درگیری‌های فراوان قابل حل باشد.

دبیر کمیته حقوقی انجمن عکاسان ایران، افزود: مشارکت اجتماعی، پیش نیازهای خاص خود را دارد؛ ابعاد فرهنگی یکی از نیازهای اساسی برای بسترسازی مشارکت حداکثری است که باعث می‌شود ارزش‌هایی همچون تعاون و رسیدگی به نیازهای جامعه احساس شود. برای ایجاد این بستر‌ها ۴ شرط عمده وجود دارد؛ ایدئولوژی مشارکت، نمادهای مشارکتی، اطلاعات مادی و تخصص‌های لازم. امروزه ارتباط مردم با حکومت و دولت‌ها و جلب مشارکت هرچه بیشتر مردم در امور مختلف از طریق نهادهایی صورت می‌گیرد که به سازمان‌های مردم نهاد معروف‌اند که به عنوان نهادهای کارآمد مدنی و مکمل بخش دولتی در تأمین اهداف توسعه از جایگاه ویژه‌ای برخوردار هستند.

سعید دستوری در پایان گفت: نهاد مدنی در کامل‌ترین معنایش، سازمانی است که مستقیما بخشی از دولت محسوب نمی‌شود اما نقش بسیار مهمی به عنوان رابط بین فرد فرد مردم و قوای حاکمه و حتی خود جامعه ایفا می‌نماید. مشخصه اصلی این نهاد‌ها غیر دولتی بودن آن‌ها و عدم وابستگی تشکیلاتی و مالی به حاکمیت سیاسی و بحران‌های دولتی است. نهادهای مدنی به دو دسته احزاب و انجمن‌های صنفی تقسیم می‌شوند. مهم‌ترین نکته‌ای که باعث تفاوت بین انجمن و یک گروه از مردم می‌شود، داشتن هدف مشترک است. انجمن‌ها جبهه متحدی در مقابل جهان گسترده می‌سازند و تداوم رشد و توسعه حرفه خود را از طریق اجرای اهدافی که آن‌ها را به مراتب بالا‌تر از صنف و اتحادیه نشان می‌دهد، تضمین می‌کنند. انجمن‌ها کار‌ها و مشغله‌هایی را که به دوش دولت است را سبک‌تر می‌کنند.

بخش دیگری از مراسم افتتاحیه رونمایی از کتاب "زمان سخت" بود که در آن عکس‌های سیاه و سفید محسن راستانی از جنگ و وقایعی که در بوسنی و هرزگوین روی داده، به تصویر کشیده شده است. این کتاب با ۲۰۴ صفحه در قطع ۲۱ در ۲۱ سانتی‌م‌تر از سوی انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس منتشر شده و قرار است در تمام مدت برگزاری "ده روز با عکاسان" به معرض فروش گذاشته شود. همچنین ۲۹ دی‌ماه جشن امضایی برای این کتاب در خانه هنرمندان ایران برگزار خواهد شد.

همچنین نمایش کلیپی در مورد اهداف و برنامه‌های "ده روز با عکاسان" و اجرای یک پرفورمنس از دیگر بخش‌های مراسم افتتاحیه بود و در ادامه با حضور مسئولین و هنرمندان حاضر، نمایشگاه‌های "ده روز با عکاسان" افتتاح شد.

گفتنی است؛ برای ثبت نام در کارگاه‌های این دوره از "ده روز با عکاسان" می‌توانید به دبیرخانه انجمن عکاسان ایران واقع در خانه هنرمندان ایران و یا سایت این انجمن مراجعه کنید.

سومین دوره "ده روز با عکاسان" تا ۳۰ دی در خانه هنرمندان ایران به نشانی خیابان آیت‌الله طا‌لقانی، خیابان شهید موسوی شمالی، ضلع جنوبی باغ هنر برگزار می‌شود.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/

فرین روحانیان