سرویس سینما هنرآنلاین: هالیوود سرزمین عجیبی است، نه به خاطر مناظر و مزایا، بلکه به خاطر قلب تپنده سینما که در سینه آن در جنب و جوش است. سینما مختص هالیوود نیست، این حقیقتی است روشن، زیرا هم در کشورهای صاحب سینمای اروپا و هم در سراسر جهان با شدت و ضعف این هنر هفتم تنفس می‌کند، اما این واقعیت آشکار نیز نباید نادیده گرفته شود که چشم اکثر سینماگران و علاقه‌مندان آن به سوی هالیوود است. در طول ده‌ها سالی که از تولد هنر هفتم می‌گذرد، این هالیوود است که حرف اول و آخر را در سینما می‌زند. برای همین فیلم‌های هالیوودی پرده سینماهای جهان را به تسخیر خود در آورده‌اند، هر چند که فیلم‌های انگلیسی، ایتالیایی و فرانسوی نیز همیشه حرفی برای گفتن داشته و دارند.

متاسفانه با بی‌تدبیری، بی‌قانونی و خودخواهی‌های برخی که به جیب خود بیشتر علاقه‌مندند تا سینما، علاقه‌مندان با شعور و با فرهنگ ایرانی را از دیدن فیلم‌های هالیوودی و دیگر کشورهای صاحب سینما محروم کرده‌اند، کاری غیر قابل بخشش که آسیب‌های زیادی هم به سینمای ایران و هم به اقتصاد آن زده، می‌زند و خواهد زد. هالیوود بیش از 100 سال است که طلایه‌دار سینمای جهان است، هنوز هم این طلایه‌داری ادامه دارد، اما امروزه در این سینما تکنولوژی بر هنر غلبه دارد و اغلب فیلم‌هایی که تولید و روی پرده می‌روند، بیشتر متکی بر تکنولوژی هستند تا هنر، در صورتی که در گذشته چنین نبود و هنر بر تکنولوژی حاکم بود. در دوران طلایی هالیوود که از دهه 30 آغاز و تا اواخر دهه 60 ادامه داشت، مردان و زنان بزرگی به سینما قدم نهاده، در آن هنرنمایی کرده و به شهرت رسیدند که دیگر برای‌شان همانندی پیدا نشد، چه در کارگردانی، چه در بازیگری و چه در شاخه‌های دیگر صنعت ـ هنر فیلمسازی. در این دوران کارگردانانی چون: جان فورد، هاوارد هاکس، رائول والش، ویلیام وایلر، کینگ ویدور، مایکل کورتیز، بیلی وایلدر، استنلی کوبریک و چندین کارگردان دیگر، ده ها فیلم خاطره انگیز را به سینما و علاقه‌مندان آن هدیه دادند. در عرصه بازیگری نیز بازیگران بزرگی وارد صحنه شدند که دیگر نظیری برای آنان متصور نبوده و نخواهد بود، زیرا تکرار ناشدنی هستند. بازیگرانی چون: کلارک گیبل، برت لنکستر، مونتگمری کلیفت، جان وین، همفری بوگارد، اسپنسرتریسی، کاترین هپبورن، لورن باکال، سوزان هیوارد، پل نیومن، مارلون براندو، سیدنی پواتیه، آنتونی کویین، چارلتون هستون و ده ها بازیگر بزرگ دیگر که ذکر نام همه آنان مقدور نیست، با هنرمندی خود در طول سال‌ها علاقه‌مندان سینه چاک سینما را به وجد آوردند. جای این بازیگران اسطوره‌ای همواره در سینما خالی خواهد ماند. یکی از این بازیگران بزرگ و افسانه‌ای، کرک داگلاس است، بازیگری که در طول چند دهه در آسمان سینما خوش درخشید. وی یکی از بازمانده‌های دوران طلایی هالیوود است که همچنان در قید حیات به سر می‌برد. داگلاس مانند بسیاری از بازیگران سرشناس هالیوود بازی خود را از تئاتر و برادوی خاطره انگیز شروع کرد. سپس سال 1946 با نقش آفرینی در فیلم "عشق عجیب مارتا ایورس" به کارگردانی لوییس مایلستون وارد سینما شد. وی بدن ورزیده‌ای داشت و همین ورزیدگی به او امکان می‌داد تا در نقش‌های متفاوتی به هنرنمایی بپردازد. فرو رفتگی‌ای که در چانه داشت یکی از مشخصات ظاهری او بود که همواره جلب توجه می‌کرد.

یکی از ویژگی‌های بارز کرک داگلاس توانایی بازی در نقش‌های مختلف بود، برای همین بسیاری از کارگردانان مطرح سینما مانند: بیلی وایلدر، رائول والش، ادوارد دیمیتریک، هاوارد هاکس، کینگ ویدور، مایکل کورتیز، بیلی وایلدر، جان استرجس و دیگران او را برای بازی در فیلم‌های خود دعوت کردند و داگلاس توانست با هنرنمایی خود مورد تقدیر آنان و علاقه‌مندان قرار بگیرد. تنوع نقش‌هایی که او بازی کرد زیاد است. از نقش ونسان ونگوگ نقاش فیلم "شور زندگی"، میدج کلی فیلم "قهرمان"، کلانتر "آخرین قطار گان هیل"، قهرمان اسطوره‌ای "اسپارتاکوس" گرفته تا بازی در فیلم تخیلی "بیست هزار فرسنگ زیر دریا". داگلاس هر نقشی را در هر ژانری که می‌پذیرفت تمام توان خود را به کار می‌گرفت تا آن نقش را خوب از کار در بیاورد. بازی وی در اکثر فیلم‌ها بیشتر بیرونی بود، اما در برخی از فیلم‌ها نیز بازی حسی خوبی از خود به جا گذاشت. هر چند که داگلاس پرونده بازیگری‌اش در ژانرهای مختلف پر بار است، اما بسیاری از علاقه‌مندان سینما وی را با نقش اسپارتاکوس می‌شناسند. "اسپارتاکوس" از فیلم‌های مطرح و بزرگ تاریخ سینماست که مورد توجه منتقدان نیز قرار گرفته است.

داگلاس علاوه بر بازیگری تهیه‌کنندگی آن را نیز برعهده داشته است. وی ابتدا کارگردانی "اسپارتاکوس" را به آنتونی‌مان کارگردان بزرگ آن دوره سپرد، اما بعد به دلایل اختلافاتی که پیش آمد، استنلی کوبریک جوان را مسوول این کار کرد. بسیاری پیش از روی پرده رفتن ادعا داشتند "اسپارتاکوس" فیلم موفقی نخواهد شد، اما با هنرنمایی داگلاس و کارگردانی کوبریک (هر چند که خود می‌گفت فیلم او نیست) این فیلم بسیار موفق از کار در آمد. کرک داگلاس پیش از این فیلم، در "راه‌های افتخار" نقش آفرینی کرده و با قدرت کارگردانی کوبریک جوان آشنا بود. فیلمنامه‌نویس "اسپارتاکوس" دالتون ترامبوی بزرگ بود که در لیست سیاه مک کارتی قرار داشت، برای همین مدت‌ها با نام مستعار فیلمنامه می‌نوشت، اما کرک داگلاس تابوی ذکر نکردن نام وی را برداشت و اسم واقعی او را در تیتراژ آورد. این یکی از کارهای ارزنده داگلاس است. "وایکینگ‌ها" از دیگر فیلم‌های حماسی است که داگلاس در آن نقش آفرینی کرده و خوش درخشیده است. با وجود قدرت بازیگری، او هیچ‌گاه موفق به کسب جایزه اسکار نشد، اما سال 1995 به خاطر 50 سال حضور در سینما به وی یک جایزه اسکار داده شد.

هر چند که وی پیش از این برای بازی در نقش ونسان ونگوگ در فیلم "شور زندگی" نامزد دریافت جایزه اسکار شد، اما این جایزه به او تعلق نگرفت و همبازی‌اش آنتونی کویین موفق به دریافت آن شد.

داگلاس در طول دوران بازیگری خود با هنرمندان نام آوری همبازی بود که شانه به شانه آنان هنرنمایی کرد، بی‌آنکه بازی‌اش در کنار آن بزرگان کمرنگ جلوه کند. از جمله این بزرگان می‌توان به رابرت میچم در فیلم "از درون گذشته"، جیمز میسون در "بیست هزار فرهنگ زیر دریا"، آنتونی کویین در "آخرین قطار گان هیل" جان وین در "دلیجان آتش"، برت لنکستر در فیلم "تنهایی قدم می‌زنم" وجین سیمون در "اسپارتاکوس" اشاره کرد. کرک داگلاس سال 1999 جایزه یک عمر دستاورد AFI و در 2001 مدال ملی هنر را دریافت کرد.

در رای گیری AFI داگلاس به عنوان هفدهمین ستاره سینما شناخته شد. دوران بازیگری کرک داگلاس مانند هر هنرمند دیگری اوج و فرودهایی داشت، اما بازی‌های او در یادها باقی است و باقی خواهد ماند. داگلاس با 98 سال همچنان در قید حیات است و یکی از آخرین بازمانده‌های دوران طلایی هالیوود به حساب می آید.

پسر او مایکل داگلاس نیز از بازیگران سرشناس هالیوود است، اما با تمام توانایی هرگز نتوانسته جای خالی پدر هنرمندش را پر کند.

انتهای پیام/

سید رضا اورنگ