امروز چهارشنبه، سوم دی ماه نود و سه، هوا آفتابی ست. روز قبل باران میبارید، بارانی که به گمانمان، امروز را نیز زمستانی خواهد کرد. ولی امروز روزی با خورشیدی درخشان و گرم است. گویی آفتاب نیز برای گرد هم آمدن و بدرقه مردی از جنس خورشید، زودتر از ما خود را آماده این قرار کرده است. قرارمان باز هم تالار وحدت، محوطه تالار، مراسمی دیگر برای بدرقه گوشه دیگری از خاطرات فراموش نشدنی کودکی و نوجوانی و بزرگسالی همه ما. به تالار نزدیک شدم، بر روی یک ماشین این نوشته جلب توجه کرد: آهای پرسپولیسیها، عمو مرتضی رفت... هرچه به ورودی تالار نزدیکتر میشدم، چهرههای آشنا و سرشناس بیشتری را میدیدم. همه قشر، موزیسین، بازیگر، نویسنده، ناشر، ورزشکار و مردم کوچه و بازار... مراسمی که در آن حضور داشتم، به جرات یکی از محترمانهترین و مناسبترین بود. چرا که دوستداران واقعی استاد مرتضی احمدی گرد هم آمده بودند. و چه خوب برگزار شد مراسمش. مراسمی باشکوه، به یادماندنی و غرور انگیز. حقش هم بود، خیلی بیش از این. مرتضی احمدی را همه دوست داشتند مردی از جنس مردم واقعی همیشه خودش بود دوستش داریم سالم زیست، مهربان بود، دوست بود، دوست برایمان خاطره درست کرد صدایش، پرده خوانیهایش، بازیهایش، وفاداریش به همسرش، وفاداریش به عشقش پرسپولیس و.... مرتضی احمدی میتواند الگویی باشد برای همه هنرمندی شاخص، موفق، بیحاشیه، پیشرو آری میتواند الگوی همه باشد، همه جناب مرتضی احمدی، آقا مرتضی احمدی عزیز از اینکه در دورهای زندگی میکنم که توانستم شما را ببینم، هرچند کوتاه از اینکه برایم خاطره سازی کردی، از اینکه کودکی و نوجوانیام را با هنر خود و دیگر هنرمندان همراهت، عجین کردی، سپاسگزارت هستم. همچنان با صدایت زندگی میکنم صدای یگانهات در تار و پود و ذهن و جان ما تنیده شده، چون همراه با این آثار بزرگ شدیم. صدایت در برنامههای کودکان و فیلم و سریالهای بسیار، علیمردان خان، پینوکیو، سندباد و.... جناب آقا مرتضی احمدی، همچنان با خاطرات دوران کودکیمان که شما بخش مهمی از آن هستید زندگی میکنیم. عمو مرتضی، دوستت داریم و بدان فراموشت نمیکنیم...
رضا کلانتری
سوم دی ماه نود و سه