سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: لوییجی پیراندللو از نویسندگان معروف قرن بیستم بود که در سیسیل ایتالیا به دنیا آمد. زندگی پیراندللو همیشه به واسطه گرایش‌های فاشیستی‌اش در هاله‌ای از حواشی سیاسی بود. معروف ترین اثر این نویسنده یعنی" شش شخصیت در جستجوی یک نویسنده" در ایران به قلم بهمن فرزانه ترجمه شده است. "مرحوم ماتیا پاسکال" به ترجمه بهمن محصص و "زن مطرود" به ترجمه آزاده آل محمد از ترجمه‌های این نویسنده در زبان فارسی است. رضا قیصریه و اصغر نوری نیز از این نویسنده آثاری را به فارسی برگردانده‌اند.

در ایران یکی از شب‌های مجله بخارا (صد و پنجاه و هشتمین شب) به لوییجی پیراندللو اختصاص داده شد. در این نشست افراد بسیاری درباره این نویسنده ایتالیایی صحبت کردند. عباس سیاوش آبکنار درباره زندگی این نویسنده می‌گوید: "لوئیجی پیراندللو داستان پرداز و نمایشنامه نویس شهیر ایتالیایی در ۲۸ ژوئن (۶تیر) ۱۸۶۷ در آگریجنتوشهری در ساحل جنوبی جزیره سیسیل در خانواده‌ای غنی دیده به جهان گشود. پدرش استفانواز خانواده‌ای ثروتمند بود که در صنعت گوگرد و معدن فعالیت داشت و مادرش کاترینا ریچیاز طبقه تاجران آگریجنتو بود که هر دو این خانواده‌ها در جنبش یگانگی ایتالیاکه با تاسیس پادشاهی ایتالیا در ۱۸۶۱ و تغییر پایتخت به رم در ۱۸۷۱ خاتمه یافت شرکت داشتند. پیراندللو سال‌های کودکی خود را در آگریجنتو گذراند و در ۱۵ سالگی همراه خانواده به پالرمو نقل مکان کرد.

او در ۱۷ سالگی در اداره معدن به پدرش کمک می‌کند اما نهایتا از این کار دست می‌کشد و در سال ۱۸۸۵ در دانشکده حقوق و ادبیات دانشگاه پالرمو تحصیلات و مطالعات پیگیر و کنجکاوانه خود را در ادبیات آغاز می‌کند، در همین سال ها بود که عاشق دختر عمویش لینا می‌شود و با آثار شاعران قرن ۱۹ ایتالیا همچون جوزوءِ کاردوچی و آرتورُ گرَف آشنا می‌شود و شروع به نگارش نخستین اشعارش می کند. لوئیجی جوان در این سال‌ها به دلیل باور بر رابطه‌های مشکوک پدرش به‌تدریج با او دچار اختلاف شده و بیش از پیش به مادرش نزدیک شده و او را می‌ستاید و بعد از مرگ مادرش در خلال صفحات داستانی به نام "مکالمه‌ای با شخصیت‌ها" به این موضوع اشاره می‌کند.

او در ۱۸۸۷ به دانشکده ادبیات رم رفته و در منزل دائیش که ستوان سابق ارتش گاریبالدی بوده سکنا می‌گزند و سپس در سال ۱۸۸۹ برای ادامه تحصیلات به بُن آلمان می‌رود و مطالعاتش را در رشته زبانشناسی لاتین ادامه می‌دهد و نخستین مجموعه اشعارش را تحت عنوان "درد مطبوع" که بازتابی از شرایط و احوالات روحی و مادی خود اوست منتشر می‎سازد."

رضا قیصریه معتقد است: پیراندللو چه در آثار تئاتری و چه در داستان ( نوول) نمایشی وجه مشخصی را بر پایه یک دوآلیسم ( دوگانگی ) بین زندگی و فرم ( قالب ) می‎گذارد و منتقدانی جون آدریانو تیلگر، دشواری ذهنی کارهای هنری او را در وجود یک آنتی تز میان زندگی و فرم می‎داند. بنابراین آنتی تز، قانونی اصلی است در ارائه هنر پیراندللو. و اینکه آیا پیراندللو از این طریق یعنی دوآلیسم ( دوگانگی) خواسته به عمد یا از سر شوخی به آثار خود جنبۀ فلسفی بدهد بی‎آن که فیلسوف باشد. واقعاً تا به امروز مسئله‎ای بحث انگیز است در کارهای هنری او.

لوییجی پیراندللو - که او را یکی از 4 نمایش نامه نویس قرن بیستم می‌دانند- در 10 دسامبر 1936 از دنیا رفت.

انتهای پیام/