سرویس تجسمی هنرآنلاین: محسن وزیری مقدم در آبستره‌هایی که در گالری خاک به نمایش درآورده باوجود اینکه فضاهای استیلیزه آثار دوره‌های پیشترش را ادامه می‌دهد، دست به تجربه‌هایی می‌زند که شاید به تکامل سبک بصری او کمک می‌کنند و اگرچه تفاوت چشمگیری با تجربه‌های قبلی او ندارند ولی هنرمند را در معرض آزمون‌های تازه‌ای قرار می‌دهد. انتزاعی که یکسره با کاربست عناصر مجرد و خالی از ارجاعات بازنمایانه در آثار او بروز می‌کند از حیث اجرا در ادامه مجموعه‌های پیشین او چون نقاشی‌های شنی است اما این مانع نشده تا وزیری مقدم دست به آزمودن امکانات ابزارهای اثرگذار دیگری که بافت‌های تازه‌ای در آثار او به وجود می‌آورند، بزند و حتی بخش بزرگی از آثارش را به آن‌ها اختصاص دهد.

این نقاشی‌ها که خالی از هرگونه عنصر آشنا و تداعی‌گر شکل گرفته، ساختار اصلی خود را بر اساس ضرباهنگ و فراز و فرودهایی پیدا می‌کند که دست‌اندرکار ایجاد فضایی ذهنی و انتزاعی است و تلاش دارد همزمان هیجانات و عواطف مخاطب را نیز با خود درگیر کند. درگیری عواطف بیننده این آثار از طریق شدت و ضعف‌های ضرباهنگ و تغییر جهت‌های هیجانی عناصر حاصل می‌شود. در لابلای سکوت‌هایی که گاهی نقش پس زمینه را هم ایفا و خودنمایی می‌کنند و در بعضی آثار هم نقش سکوت آن چنان عمده می‌شود که عملا سطح وسیعی از تابلو و وجه غالب آن را شکل می‌دهد.

آوا‌ها و نواهایی که از رهگذر این نقاشی‌ها به گوش می‌رسد، رنگ آمیزی هارمونیکی از چند عنصر پیش رونده است که در مسیرهایی اغلب خطی و موازی با یکدیگر، اما با کارکردهایی مختلف همنشینی و سازگاری موسیقی‌وار را دنبال می‌کنند. رفتار نقاش با سطح‌ها و خطوط گزیده و صرفه‌جویانه است و برای هرکدام مجال و فرصتی برای دیده شدن تعیین می‌کند. این در حالی است که چیدمان سطوح به گونه‌ای است که جابه‌جا شدن و هدایت بصری به آسانی صورت می‌گیرد و نقاش با استفاده از کارکردهایی چون راه پیدا کردن و نفوذ سطوح به یکدیگر خواه از طریق شره‌های رنگ و خواه از طریق تداخل تیرگی و روشنی توانسته به آن دست پیدا کند.

ضرباهنگ و حرکت‌های قلم در نقاشی‌های وزیری مقدم بیش از آنکه جنبه هم پوشانی داشته باشند تکمیل کننده و تلفیقی به نظر می‌آیند و ورسیون‌هایی که از ریتم‌های موازی شکل می‌گیرد در حقیقت اجراهایی چندباره و آزمون‌هایی هیجانی از روند شکل گیری ساختار نهایی اثر را تشکیل می‌دهد. به نظر می‌رسد هنرمند وسعت رنگ‌ها را تا حدی بر مبنای تعریف خود از نقش و هویت عناصر به کار می‌گیرد. سطوح گسترده‌تر عموما رنگمایه‌های خاموش دارند و رنگ‌های درخشان در ابعاد کوچک‌تری محدود شده‌اند. این کارکرد موجب شده تا رنگ‌های درخشان به واسطه طول موج بالایشان کلیت اثر را تحت تاثیر قرار ندهند و دیگر عناصر تابلو هم مجال دیده شدن را پیداکنند.

مجموعه‌ای که وزیری مقدم در این نمایشگاه ارائه کرده از آن دست آثاری هستند که تعیین اینکه با چه نمادی از یک سیستم نمادین یا مفهومی سروکار داریم، یا در حالتی دیگر، مصداق، آن‌چنان دسترس‌ناپذیر است که پیدا کردن مابه ازایی خارجی کاملاً متناسب با آن، کاری بیهوده است. وقتی یک نماد ویژگی‌های متعدد دارد و نه انگشت شمار، وقتی نماد یک مثال از ویژگی‌هایی است که سمبولیزه شده است و می‌تواند کارکردهای ارجاعی متعددی داشته باشد که ارتباط‌های ساده و پیچیده‌ای نیز با هم دارند، در چنین موقعیتی نمی‌توان به سادگی برای رفتن به سوی ارجاعات یا ضمیمه‌ها می‌دهد از نماد گذر کرد. این دادهٔ مهم که بیان‌گر ناشفاف بودن اثر هنری و اولویت اثر هنری است نسبت به آنچه که به آن ارجاع می‌دهد، نمی‌تواند باعث انکار یا بی‌تفاوتی ما نسبت به کارکردهای نمادین اثر هنری شود، بلکه برعکس نشان می‌دهد که این خصوصیات یعنی ناشفاف بودن و اولویت اثر هنری نسبت به چیزی که به آن ارجاع می‌دهد نشأت گرفته از برخی ویژگی‌های اثرهنری به عنوان نماد است.

نقاشی‌های وزیری مقدم به صورت ویژه‌ای تداعی کننده است و در جایگاه تصاویری برای بیان کشف حالات عاطفی - هیجانی هنرمند قرار می‌گیرند. در حقیقت نقاشی‌های او بر خواسته از نگاه خالق خود به پدیده‌ها است. آنچه این آثار را متمایز می‌کند و ظرفیت‌های ویژه ذهنی را در آن‌ها بارور می‌کند برخورد مستقیم هنرمند با عنصر رنگ و همسو کردن ذهن با آن است.

بهروزفایقیان