سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: در هفتمین دوره از جایزه جلال آل احمد قفل سکه ندادنهای چند سال پیش شکسته شد و قریب به 350 سکه طلا دست برگزیدگان - که انصافا انتخاب بعضی از آنها در میان گزینههای موجود ناشایست نبود- را گرفت.
خب حساب میکنیم: 110 سکه طلا مشترکا برای ابوتراب خسروی و محمدکاظم مزینانی برای رمانهای "ملکان عذاب" و "آه با شین"، 110 تا هم در بخش مستند نگاری نصیب محمد مهدی بهداروند و محمد رضا تفکری صابری برای کتابهای "زندان الرشید" و "سفر برگذشتنی" شد که میکند از قرار معلوم 220 سکه. اگر 110 سکه حسین پاینده برای "گشودن رمان" (در بخش نقد ادبی) و 25 سکه برای مجموعه داستان "رازهای سانتیمتری" مردعلی مرادی را هم به علاوه کنیم میشود:355 سکه طلا.
البته اینها اخبار است و ما هم دقیقا نمیدانیم آیا همگی این سکهها به همین ترتیب تقسیم شده یا نه ولی خب مهم هم نیست چون مولفان این کتابها موضوع بحث ما نیستند؛ آنها اثری نگاشتهاند و برای همین هم تقدیر شدند، دم متولیان این تقدیریات هم گرم که پشت این مصنفان را گرم نگهداشتهاند. اتفاقا از این دست اتفاقات باید بیش از اینها بیفتد تا ما هم دیگر اینقدر چرتکه به دست نگیریم و چرتکه نیندازیم که این به علاوه آن چقدر میشود.
نه، موضوع این نوشتار خود آقای جلال است. نامهای برای او که دست کم نامش 300 سکه طلا میارزد این روزها. امیدوارم این نامه ما به دستش برسد:
جلال جان سلام
امیدوارم حال و روزت خوب باشد . اگر از حال و روز ما میپرسی، نه خوب نیستیم. هوا آلوده است، دریغ از باران، سرمان هم به نوبه همیشگی گیج میخورد از بس قند خونمان بالا و پایین میشود.
اما در باب اوضاع و احوال زندگی و زمانه ادبیمان اگر بپرسی اخبار خوبی باید برایت مخابره کنم. همه چیز امن است و امان. جوایز ادبیما از جمله جایزهای که مزین است به نامت حسابی رونق گرفته. اگر جایزه گلشیری و یلدا و جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعاتی و واو و روزی روزگاری و صادق هدایت و غیره و ذلک را کنار بگذاریم که یا تعطیل شدهاند یا اصلا و ابدا از آنها حمایت نمیشود و در حال از بین رفتناند، باید بگویم اوضاع به مراد است. مثلا همین جایزه شما... هر چه بگویم کم گفتم از رونقش. همین دیشب این قدر سکه ریختند روی سر اصحاب اهل دل و قلم که ناراحتیهای گذشته را یکهو از دلمان درآورد. و خب خودت خوب میدانی که این جوایز اصل ماجرایند و باقی - یعنی ادبیات و متعلقاتش - زنگ تفریح کلاس ما هستند.
خود کلاسها اما شکر، برپایند. شبها که از بام تهران رد میشوی یک نگاه به شهر بیندازی، میبینی که در عین حال که ادارات و کتابخانهها خاموش و تعطیلند، چراغ اتاقهای مطالعه روشن است و آنکه باید، میخواند و مینویسد... هر چند گیرم برای خودش.
جلال جان این از حال و روز ما. از خودت برایمان خبر بیاور... بخیل نباش... بنویس... از اوضاع خودت بنویس... آن قدر هم بد نمینویسی.
انتهای پیام/
*این یادداشت همزمان در روزنامه ابتکار نیز منتشر شده است.
مجتبا هوشیار محبوب