به گزارش هنرآنلاین به نقل از مهر، تبادل اجتماعی با کشورهای حاشیه خلیج فارس، هند و پاکستان روی پوشش مردم استان هرمزگان و جزایر آن تاثیر گذاشته است به طوریکه ظاهر زنان بندرعباس و جزایر اطراف مانند قشم و هرمز به دلیل استفاده از چادرهای وارداتی شبیه به زنان هندی و پاکستانی شده است.
بندرعباس و جزیره های اطرافش مانند هرمز و قشم رنگارنگ است. زن و مرد لباس رنگی می پوشند. هوای مناطق جنوبی کشور گرم است و آنها از پارچه هایی برای لباس و چادر استفاده می کنند که گرما را به خود نگیرد. در این میان ساکنان جزیره هرمز به علت جمعیت کمتر و جامعه سنتی تر لباس سنتی جزیره را می پوشند. تنها غریبه بین آنها فقط گردشگران هستند و گرنه همه مردان جزیره لباس راحت و رنگی می پوشند و زنان چادر رنگی و شلوار بندری. آنها پارچه چادریشان را از بازار بندرعباس تهیه می کنند. چادرهایی که فقط باید رنگی و نازک باشد تا آنها بتوانند در گرمای جزیره طاقت بیاورند، اما پارچه های چادری سنتی و بندری آنها ایرانی نیستند. در سرتاسر بازار بندرعباس و جزیره قشم هم پارچه ایرانی پیدا نمی شود، مگر پارچه چادری سفید برای نماز و پارچه سیاه برای مسافرت های زنان به خارج از شهر و استان. سعیده دبیری نژاد از اهالی بندرعباس و کارشناس جوان مردم شناسی به خبرنگار مهر می گوید: فقط زمانی که از بندرعباس و یا جزایر جنوبی به سمت استانهای دیگر می رویم، از چادرهای مشکی استفاده می کنیم. در بندرعباس پارچه ایرانی برای تهیه چادر وجود ندارد. اگر هم باشد فقط در رنگ های سورمه ای، سیاه و یا خاکستری تولید میشوند و چون در بندر هوا گرم است ما از این پارچه ها برای دوخت چادر نمیخریم. دبیری نژاد می گوید: تبادل اجتماعی با کشورهای حاشیه خلیج فارس، هند و پاکستان روی پوشاک مردم استان هرمزگان و جزایر آن تاثیر گذاشته است. مردم این مناطق با مردم مناطق دیگر در شرایط اقلیمی متفاوتتری هستند، شرایط آب و هوایی گرم و شرجی باعث میشود که از لباس های خنک و روشن استفاده کنند به همین علت تنوع رنگ در میان پوشش زنان و مردان به خصوص چادر زنان بسیار زیاد است. نقش گلابتون بر چادر ۵۰۰ هزار تومانی ژاپنی
در بازار بندرعباس، تنوع پارچه های تولید شده توسط کشورهای هند، پاکستان، اندونزی، ژاپن و چین بیشتر از تنوع پارچه های ایرانی است. آنها سلیقه و شرایط اقلیمی مردم جنوب ایران را بررسی و طبق آن پارچه تولید می کنند، ولی هنوز تولیدکنندگان ایرانی روی این موضوع مطالعه ای انجام نداده اند به همین علت پارچه های تولید شده ایرانی تنوع و کیفیت لازم را برای پوشش چادرهای بندری ندارد. جنس پارچههای چادری ایرانی بسیار کلفت است اما پارچههای چادری خارجی خنک هستند. همچنین چادرهای ابریشمین با نقش گلابتون از جمله گرانترین چادرهای تولید شده توسط ژاپن است که گاهی تا ۵۰۰ هزار تومان نیز فروخته می شود و ارزان ترین چادر متعلق به پارچه های پاکستانی است که قواره ای ده تا ۱۵ هزار تومان نرخ دارند.
فاطیما باستانی از پژوهشگران بندرعباس که کتابی نیز درباره پوشش زنان و مردان هرمزگان نوشته است به خبرنگار مهر میگوید: مبدا بیشتر چادرهای بندری هند و پاکستان و آفریقای جنوبی است. ژاپن نیز مختص زنان جنوب ایران پارچه چادری تولید میکند. کارخانه داران ژاپنی از یک نوع طرح تنها یک قواره چادر صادر میکنند تا در این زمینه بتوانند طبق خواسته زنان بندری پارچه تولید کنند در این میان هند و ژاپن رقیب یکدیگر شده اند، ولی پارچه های پاکستانی چندان کیفیت ندارند به همین علت از پارچه های ارزان قیمت پاکستان فقط به عنوان چادرهای دم دستی استفاده میشود.
او ادامه میدهد: حدود سالهای ۸۷ نمایندگان کارخانههای ژاپنی و هندی را میدیدیم که به خیاطیها میآمدند و تکه پارچه جمع میکردند. آنها مجموعهای از پارچههای چادری ایرانی تهیه کردند و با بررسی روی آنها توانستند بفهمند که ایرانیها از چه جنس چادری استفاده میکنند و طرحهای مورد نظر آنها چیست. تا همین ۱۰ سال پیش تنوع پارچههای پاکستانی زیاد بود ولی اکنون کشورهای دیگر در رقابت با یکدیگر هم جنس بهتری تولید میکنند و هم طرح بیشتری را وارد بازارها کردهاند.
باستانی میگوید همه زنان بندر چند قواره چادر در طرحها و رنگهای متنوع دارند. خاص بودن چادرها از نظر طرح و رنگ بسیار مهم است به همین علت یک تازه عروس باید در جهیزیه خود حداقل ۷ چادر به جز چادرهای نماز و مشکی داشته باشد. بسیاری از زنان بندر چادری سفارش میدهند که مانند آن در بازارها وجود نداشته باشد.
نادیا کریمی هم از زنان جزیره هرمز است که نمونه چادرش در بازارهای هرمز و بندرعباس دیده نمیشود. او با بیان این مطلب ادامه میدهد: زنان بندر بیشتر به دنبال پارچه چادری هستند که در بازار تک است یعنی از آن طرح تنها یک قواره موجود باشد. به این ترتیب از یک قواره پارچه در نهایت چهار تخته چادر تهیه میشود. اما همین خاص بودن پارچههای چادری باعث میشود تا هم نرخ آن بالا برود و هم کمتر پیدا شود. با این حال فروشندگان پارچههای چادری همیشه یک جمله از مشتریان میشنوند و آن هم این است که یک قواره پارچه چادری تک و نادر میخواهم.
نادیا درباره تصور مردم استانهای دیگر از پوشش زنان بندری صحبت میکند و میگوید: وقتی زنان هرمزی و بندری به شهرهای دیگر میروند آنها را با گردشگران این کشورها اشتباه میگیرند. یک بار به مشهد رفتیم. در حرم همه کنار هم نشسته بودیم. چند نفری به یکدیگر میگفتند، اینها هندی هستند. بعضی دیگر فکر میکردند ما پاکستانی هستیم. چون چادر ما شبیه به چادر هندی ها و پاکستانیهاست.
انتهای پیام/