سرویس تجسمی هنرآنلاین : گالری ویستا در زمستان سال ۹۲ و با نمایشگاهی درباره فروغ شروع به کار کرد. نمایشگاهی که علی‌رغم تبلیغات بسیار مورد توجه قرار نگرفت. بعد از آن چند نمایشگاه نا‌موفق در این گالری مخاطبان هنرهای تجسمی را نا‌امید کرد و حدس زده می‌شد که یک گالری درجه دو دیگر به جمع گالری‌های دیگر تهران اضافه شده است ولی خوشبختانه مدیریت گالری متوجه مشکلات شد و با همکاری کردن با یک مشاور و کیوریتور حرفه‌ای در دو سه نمایشگاه اخیرش حرکتی را شروع کرد که مایه امید بسیار شده است. نمایشگاه‌های از "علی رضا" با عنوان نبض نوسان‌های درخت و سپس "اتوپیا" از هنرمندان جوان و نمایشگاه عکس‌های تاریخی مهدی تائب در ویستا پلاس نشان از یک تغییر رویکرد می‌دهد.

گالری ویستا با اصلاح معماری و افزودن فضای کوچکی به نام ویستا‌ پلاس خود را از ورطه گالری صرفاً اقتصادی به سطح یک گالری هنری-تجربی رسانده است. ویستا پلاس می‌تواند نمایشگاهی برای "تک اثر" باشد مانند یک اینستالیشن و یا یک ویدئو آرت که در یک گالری بزرگ قابل ارائه نیست. فضایی که در دیگر گالری‌ها به این صورت وجود ندارد. فضایی که نحوه دیدن آثار در آن تجربه متفاوتی را بوجود می‌آورد. مانند دیدن عکس‌های تاریخی مهدی تائب که در اندازه‌های کوچک و کمتر از ۴۰ در ۳۰ سانتی‌متر بودند ولی در فضای محصور اتاق مانند یک اثر با اندازه بزرگ قابل دیدن بود. تائب که شاگرد آنتوان خان بود عکاسی را بخاطر نقاشی یاد گرفت. او ابتدا از سوژه‌ها عکاسی و سپس از روی آن نقاشی می‌کرد. اما با تاسیس عکاسخانه ایی در میدان حسن آباد علاقه‌اش از نقاشی به عکاسی تغییر پیدا کرد تا جایی که اکنون سندهای تصویری زیادی از نحوه زندگی کردن در اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی از ایشان بر جای مانده است.

در گالری ویستا هم نمایشگاه گروهی نقاشی متشکل از هنرمندان جوانی با نامهای افسانه رونقی - الهه فرزانگان - زهرا کامل حسن - زهره انصاری - سارا قاضی اسدالهی-طاهر روز مه سالی - فاطمه عیوضی - گلاره گودرزی - گندم امیری - مریم افشار - مریم حسین خانی - مریم مکملان - مژده مخلصی - معصومه مزرع لی - ملیحه مشکل گشا - متیر طهانی - نیلوفر فرهود- ساغر حمزه لو بر پا بود.

از نظر تکنیکی و استفاده از رنگ در نقاشی‌هایی که اکثراً اکریلیک روی بوم و رنگ و روغن بودند و اندازه‌های متفاوتی داشتند با هنرجویانی روبرو بودیم که تبحر و تسلط کافی بر روی رسانه ایی که انتخاب کرده بودند داشتند. همه برای تصویر کردن اتوپیای خود از سورئالیسم استفاده کرده بودند. البته آن‌ها در ساخت فضای سورئال تفاوت‌های فاحشی با هم داشتند.‌گاه در معدود آثاری به فانتزی نزدیک شده بودند مانند نقاشی‌های گلاره گودرزی و نیلوفر فرهود و‌ گاه در بیشتر آثار در همجواری عناصر واقعی شهری در کنار هم به فضای سورئال ذهنی خود رسیده بودند مانند مژده مخلصی و افسانه روغنی. اگر چه در این یادداشت کوتاه نمی‌توان به همه آثار نمایشگاه پرداخت اما می‌توان به دو نمونه به عنوان نماینده دو گروه از آثار پرداخت.

در نقاشی گلاره گودرزی خورشید بصورت قرص قرمزی بر پهنه آبی آسمان بازنمایی شده و مستطیل سبز رنگی در این آسمان که روی آن کیک با روبان و چند دودکش در حال دود کردن و برج و خانه‌هایی روی آن دیده می‌شود معلق است. گودرزی مخاطب را با جمله‌ای در بیانیه‌اش اینگونه راهنمایی می‌کند: "ما طبیعت ثانویه را بر زمینی سخت و محکم نساخته‌ایم". اما نقاشی مژده مخلصی تلفیقی از دو معماری سنتی و مدرن و همنشینی آن‌ها در یک تصویر است. او در بیانیه خودش دغدغه‌اش را تقابل میان معماری مدرن و سنتی می‌داند. به اعتقاد این هنرمند چه بهتر است که بناهای جدید بجای آنکه به ساحت مقدس معماری سنتی هجوم آورند. تلاش کنند تا با آن همراه شده و صورت‌های متکاملی را خلق کنند.

فرید امین الاسلام

انتهای پیام/