سرویس تجسمی هنرآنلاین : مرور ۴ دهه فعالیت هنری مهدی حسینی، نقاش و مدرس هنر نمایشگاهی است که به کوشش بهنام کامرانی نقاش و نمایشگاه گردان آثار هنری تدارک دیده شده است.

کامرانی با اعلام این خبر به هنرآنلاین گفت: این نمایش دوره‌های مختلف آفرینش هنری مهدی حسینی را پوشش می‌دهد و در حقیقت پروژه‌ای مطالعاتی در راستای معرفی این هنرمند است.

این هنرمند افزود: در این مجموعه آثار متعددی که حسینی در مقاطع مختلف همچون نقاشی‌های دوران جنگ او پیش روی عموم قرار خواهد گرفت.

مهدی حسینی در سال ۱۳۲۲ در کاشان متولد شد. پس از گذراندان هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال ۱۳۴۱ به آمریکا سفر کرد و در سال ۱۳۴۹ از انستیتو پرات نیویورک در رشته نقاشی و هنرهای چاپی فارغ التحصیل شد. حسینی همین رشته را در انستیتوی هنر شیکاگو نیز گذرانده و در سال ۱۳۴۷ فارغ لتحصیل شد.

مهدی حسینی هنرمندی است که هم طراحی می‌کند و هم نقاشی. به طور کلی می‌توان گفت و پذیرفت که هر هنرمندی که به کشفی ارزنده نایل شده باشد می‌تواند طراحی کند اما طراحی به منظور کشف کردن، نوعی خلاقیت است و از همین رهگذر هم هست که شمار نقاشانی که بتوانند تجربیات و ذهنیات خود را با چند خط ساده بیان ککند و آن را هم چون کشفی تازه در برابر تماشاگر قرار دهند اندک است. چنین به نظر می‌آید که نقاشان، از سر عاداتی دیرینه، هنگام گذر از وادی ذهنیات به قلمرو هنرهای تجسمی، بیشتر بار و بنهٔ خود را در دیار ذهنیات جا می‌گذارند. حسینی اما از معدود طراحانی است که همه چیز را با خود می‌آورد و در برابر چشم تماشاگر به کاهش و ایجاز و اختصار می‌پردازد.

طرح‌های حسینی ماهیتی تراژیک و بی‌زمان دارند اما این تراژدی در مضمون طرح‌ها نیست بلکه در موقعیت دراماتیکی است که فیگور‌هایش در آن قرار دارند. ایماژ‌هایش چنان با فضای سیالی که پیرامون آن‌ها را احاطه کرده در می‌آمیزند که گویی این فضای سیال اندیشه و ماده آن را به هم پیوسته و فرم‌ها را پدید آورده است. فضای طراح‌های حسینی به شکل نوعی آگاهی پیش بینی کننده خبر از درد و رنج انسان‌ها می‌دهد. می‌خواهد با طراحی خود به روحی خسته و رنج کشیده شکلی اندام وار ببخشد اما فیگور انسانی که پدید می‌آید ایماژی است که با کاهش‌های پی در پی به هویتی انتزاعی تبدیل شده است. حسینی از قبیلهٔ هنرمندانی است که ناظر رویدادهای روزگار خود بوده‌اند. طراح‌هایش گواهی است بر آنچه بر انسان معاصر او گذشته است و آنچه به تصویر می‌کشد بازگویی واقعیت‌های انکار ناشدنی است.

مضمون نقاشی‌های حسینی هم چشم اندازهای زندگی روزمرهٔ اشیایی است که انسان امروز ناگریز پیرامون خود می‌بیند. حسینی اما در نقاشی‌هایش بدون جهت گیری‌های عاطفی و‌‌ رها از احساسات فردی، که گه‌گاه منتج به احساساتی‌گری است، ارزش‌های بصری اشیا را محکی دوباره می‌زند و از ترکیب پذیری آن‌ها برای دست یافتن به یک زیبایی‌شناسی متعادل که با جوهره و ذات نقاشی ناب هم فاصله چندانی نداشته باشد بهره می‌گیرد. نقاشی‌های حسینی هم، به شکلی انکار ناپذیر، در پیوند با خط است. ضرباهنگ و تکرار فرم‌ها را مبنای ترکیب بندی‌های خود قرار می‌دهد و از امکانات بصری خط و فرم‌های هندسی بری بیان احساسی که نسبت به اشیا دارد سود می‌جوید. این نظم و رنگ‌های سرد و خنثایی مه بر سطوح نقاشی‌هایش می‌نشیند. نماد جهان ماشینی و تکراری امروز است که در آن همه چیز در چنبرهٔ روزمرگی و تکرار گرفتار آمده است. ضرباهنگ سصوح تکرار شونده در ‌‌نهایت با نوعی همارایی ریاضی گونه به ترکیب بندی هندسی می‌انجامد. بدین سان فضایی سرد، خنثی و غیر فردی پدید می‌آورد. این تعریف اما تمام نقاشی‌های حسینی را نمایندگی نمی‌کند چرا که در پاره‌ای از آن‌ها تکرار و تقارن را می‌شکند و با

شکستگی و گسستی که در سازه‌های ثابت ترکیب بندی‌هایش پدید می‌آورد، به سوی نوعی بی‌ساختی حرکت می‌کند. در این تابلو‌ها دیگر نگاه هندسی نقاش توان مهار کردن جهان بیرون از ذهن را ندارد و بی‌نظمی‌ها هم مجال خودنمایی پیدا می‌کنند.

انتهای پیام/