سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: پدر خوانده فیلمی داستانی- جنایی است که در سال 1972 به کارگردانی فرانسیس فورد کوپولا و بر اساس نوشته ماریو پوزو ساخته شد.

فرانسیس فورد کوپولا، یکی از مشهورترین کارگردانان و تهیه‏‌کنندگان آمریکایی ایتالیایی‏‌تبار سینمای هالیوود است. او بجز کارگردانی، فیلمنامه می‌‏نویسد، تجارت می‏‌کند، مجله چاپ می‏‌کند و صاحب هتل نیز هست. او را بیشتر به خاطر ساخت سه گانه پدرخوانده می‏‌شناسند.

"پدرخوانده" بر اساس رمانی به همین نام نوشته ماریو پوزو است که درست سه سال قبل از ساخته شدن فیلم نوشته شد. نویسنده به همراه کارگردان فیلمنامه فیلم را نوشتند. به دلیل اقتباس موفقی که از روی داستان انجام شد، "پدرخوانده" علاوه بر جایزه‌‏های متعددی که در زمینه‏‌های مختلف دریافت کرد، موفق به دریافت اسکار فیلمنامه اقتباسی هم شد. "پدرخوانده" به عقیده بسیاری از منتقدان و تماشاگران حرفه‏‌ای سینما یکی از بهترین فیلم‏‌هایی است که در طول تاریخ فیلمسازی آمریکا تهیه شده است، نمونه واقعی از یک فیلم کلاسیک آمریکایی.

داستان فیلم، در اواخر دهه 40 و در نیویورک جریان دارد و دون کورلئونه رئیس یک خانواده مافیایی است. مایکل، که مدت‏‌ها پیش از قبول شغل خانوادگی سر باز زده است، به همراه دوست دختر غیر ایتالیایی‏‌اش، که برای اولین بار سر از شغل خانوادگی مایکل درمی‏‌آورد، در مراسم ازدواج خواهرش، حاضر می‏‌شود. چند ماه بعد ، دون، هدف گلوله مرد مسلحی قرار می‏‌گیرد که در استخدام قاچاقچی مواد رقیبی است که پیش از این، درخواست کمکش از دون با توجه به روابط سیاسی‏‌ای که داشت رد شده بود، و به زحمت از مرگ نجات می‏‌یابد. مایکل، بعد از نجات پدرش از دومین اقدام به ترور، برادر بزرگ و تندخوی خانواده، سانی و مشاوران خانواده، تام هگن و سال تسیو را متقاعد می‏‌کند که بهتر است او کسی باشد که از مسئولان این حوادث عینا انتقام بگیرد...

"پدرخوانده" فیلمی درباره قدرت است، قدرتی که ممکن است در هر کشور، شهر، روستا و حتی یک خانه شکل بگیرد. فیلم شاید به ظاهر مناسبات قدرت در دستگاه سیاسی آمریکا را به طور اخص مد نظر قرار داده است، اما نوع نگاه به موضوع آنقدر کلی و همه جانبه است که به راحتی در هر زمان و مکان، قابل بسط و تعمیم است. همین نگاه کلی است که فیلم را از یک اثر معمولی که شاید به سیستم یا جامعه‌‏ای خاص می‏‌پردازد خارج می‏‌کند و به آن جنبه‌‏ای فرا زمانی و فرا مکانی می‌‏بخشد.

رنگ قالب صحنه‌‏ها تیره و قهوه‌‏ای سوخته است که تداعی‏‌کننده سبک معماری و ترکیب رنگ مکتب گوتیک است. مردان در اتاق‏‌های تاریک و پنجره‏‌های پوشیده به حل و فصل امور می‏‌پردازند و توطئه‏‌چینی‌ها و تعاملات‏شان را شکل می‌‏دهند.

اما موسیقی فیلم که از ترانه‏‌های قدیمی ایتالیایی سرچشمه می‏‌گیرد، در برخی صحنه‏‌ها به بار درام می‏‌افزاید.

به دلیل استقبال تماشاگران از این فیلم، دو سال بعد از اکران آن، قسمت دیگری از این فیلم به نام "پدرخوانده 2" و در سال ۱۹۹۰ نیز قسمت سوم این فیلم با نام "پدرخوانده 3" ساخته شد. هر چند که هیچ‏کدام به پای نسخه اول نرسیدند. خود کاپولا در این‏‌باره گفته است: فقط باید قسمت اول را می‏‌ساختم.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی