سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: "پل‏‌های مدیسن کانتی" را کلینت ایسوود ساخته است. موضوع اصلی این فیلم عشق است، عشقی که بی‌مقدمه از راه می‌رسد، اما پایدار و جاوید می‌‏ماند.

فرانچسکا به همراه دو فرزند و شوهر خود در مزرعه‌‏ای زندگی می‌کنند. اما زندگی او گویا آن چیزی نیست که انتظارش را داشته است و بیننده از همان سکانس‏‌های اول این موضوع را درمی‌‏یابد. در صحنه‌‏ای که در آشپزخانه به تنهایی مشغول آماده کردن شام است، موسیقی دلخواهش پخش می‌شود، اما پسر و شوهرش وقتی وارد می‌شوند هر کدام در را محکم می‌بندند و باعث اذیت او می‌شوند و گویا آنها با ورودشان خللی در آرامش آنجا ایجاد می‌کنند و با ورود دختر که مستقیم به سراغ رادیو می‌رود و موج رادیو را عوض می‌کند ضربه نهایی به فرانچسکا وارد می‌شود. آنها بر سر میزی جمع می‌شوند که کنار هم باشند اما طبق عادت و اصول نه از سر اینکه در کنار هم باشند، زیرا هر کدام در دنیای خودش غرق است.

فرانچسکا گویا در گذشته‏‌ای نه چندان دور زنی شاداب و با نشاط بوده که توسط خانواده دچار روزمرگی شده است و به یک معنا همه‏ علایق و شادی‏‌های خود را برای خانواده‏‌اش قربانی کرده است. شوهر و فرزندانش برای جشنی می‌خواهند چهار روز از شهرشان دور شوند، هنگامی‌ که آنها می‌روند فرانچسکا را می‌بینیم که کنار میزی نشسته و به آهنگ دلخواهش گوش می‌کند. سایه‏‌هایی که بر روی میز افتاده‌‏اند به یک معنا نشانگر درون او هستند.

رابرت عکاسی است که همیشه در سفر است و همه آدم ها را دوست دارد، به کسی دل نمی‌‏بندد. او برای عکس گرفتن از پل رزمن وارد لوا می‌شود، شهری که فرانچسکا در آن اقامت دارد، آنها اتفاقی سر راه هم قرار می‌گیرند، رابرت از سفرهایش، علایقش و خاطراتش برای فرانچسکا می‌گوید. رابرت از زیبایی‏‌های لوا می‌گوید و به یک معنا فرانچسکا را متوجه زیبایی‏‌های اطرافش می‌کند و عشق و نشاطی که سال‌ها بر رویش خاک گرفته بود را بیدار می‌کند.

وقتی آنها برای نوشیدن چای به خانه می‌‌آیند، کنار میز غذاخوری می‌‌نشینند اما این میز هم دیگر مانند گذشته نیست، فرانچسکا با گذاشتن گل‏‌هایی که رابرت برایش چیده بر سر میز، گویا نشاط و شادی که سالیان سال مخفی کرده بود را در آن خانه حاضر می‌کند.

فرانچسکا بعد از اینکه رابرت را به شام دعوت می‌کند دچار یک تعارض و ترس می‌شود اما بر این‌ها غلبه می‌کند و وقتی گوشواره هایش را به گوشش می‌ اندازد، به یک معنا به این رابطه سلام می‌کند.

رابرت به فرانچسکا در پختن غذا کمک می‌کند، کارهایی را می‌کند که هیچ یک از اعضای خانواده فرانچسکا انجام نداده‏‌اند و همه این رفتارها باعث عشقی در وجود فرانچسکا می‌شود. فرانچسکا زیاد از خود و خانواده‌‏اش حرف نمی‌زند و از رابرت می‌خواهد تا از سفرها و خاطراتش حرف بزند، گویا رابرت زندگی را آن طوری سپری کرده که فرانچسکا در رویاهایش آرزویش را داشته.

یک روز سر میز صبحانه فرانچسکا با رابرت بحث می‌کند و از اینکه او را از دست می‌دهد کلافه و بهانه گیر شده است، به رابرت شک می‌کند و او را مانند خودش پایدار در عشق نمی‌بیند.

شب آخر میز آنها همانطور رنگی است اما سایه‏‌ها پررنگ‏تر شده‏‌اند و نور کمتر شده است. گویا با رو به پایان رفتن این رابطه نشاطی که در خانه حکمفرما بود کم‏ کم رو به افول می‌رود.

بعد از اینکه خانواده‏‌اش برمی‌گردند او دوباره به زندگی عادی‏اش برمی‌گردد اما منتظر یک اتفاق است. روزی که در زیر باران رابرت را می‌بیند با تمام وجود می‌خواهد از ماشین شوهرش پیاده شود و به پیش رابرت برود اما کنار خانواده‏‌اش می‌‏ماند و روح خود را به رابرت می‌دهد.

تنها کاری که فرانچسکا می‌کند با زنی که در شهر به بدکاره بودن معروف است رابطه دوستی برقرار می‌کند و به یک معنا با این کارش تاثیر و سایه‏ رابرت را در زندگی‏‌اش جریان می‌دهد.

این فیلم به دلیل ساخته شدنش در آمریکا ناگزیر از این پایان است، زیرا در آمریکا تنها خط قرمزی که وجود دارد خانواده است، شاید اگر این فیلم در اروپا یا جای دیگری ساخته شده بود می‌شد برایش پایان دیگری متصور بود. اما پایبندی به خانواده در آمریکا ضروری است.

ایستوود عشق را جاودانه کرد و به یک معنا عشق مقدس و بزرگ را دست نیافتنی می‌داند. در باورهای عارفانه روح را صدف عشق می‌دانند، و معتقدند خاک به خاک می‌رود و روح به روح می‌پیوندد.

فرانچسکا جسمش را تا آخر عمر وقف خانواده کرد اما روحش در تصرف رابرت بود چنانکه با سوزاندن جسدش روی پل رزمن ذره ذره وجودش به رابرت پیوست.

فرزندان فرانچسکا بعد پایان یافتن خاطرات مادرشان تلنگری به آنها وارد شد و در پی زندگی خود رفتند تا زندگی‏شان را نجات دهند، بلکه به سرنوشت مادرشان دچار نشوند.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی