سرویس معماری هنرآنلاین: روز سه‌شنبه هفته گذشته علاوه بر خانه پورتراب، خانه تاریخی دیگری با خاک یکسان شد. این بنا که پیشینه‌اش به روزگار ایلخانیان می‌رسد یکی از کهن‌ترین و ارزشمندترین خانه‌های تاریخی شیراز بود. مسئله بر سر این موضوع است که چرا پس از اقدامات پیشگیرانه سازمان میراث فرهنگی کل کشور و بازدید مسوولان استان اعم از (استانداری، فرمانداری، مسکن و شهرسازی، شهرداری و میراث فراهنگی) که خواستار توقف تخریب بافت تاریخی تا بررسی کامل شده بودند، ویرانی‌ها همچنان ادامه دارد؟ نکته اینجا است که همه مسوولان استان انگشت اتهام را به سوی سازمان میراث فرهنگی نشانه رفته و از نام عاملان ویرانی بافت تاریخی شیراز و ضرب و شتم فعالان میراث فرهنگی و یگان پاسداران سازمان میراث فرهنگی اظهار ناآگاهی می‌کنند. نماینده شیراز در مجلس و خانه ملت این خبر را بزرگ‌نمایی دانسته و گفته است هیچ خانه تاریخی که به ثبت رسیده باشد، ویران نشده است. این گفته را خبرگزاری ایسنا در دوم مهر منتشر کرد. واقعیت البته چیز دیگر است. خانه پورتراب که متعلق به دختر فتحعلی‌شاه و از روزگار زندیه و یکی از مهم‌ترین خانه‌های محله اسنکدری بود، به همراه یک خانه ثبتی دیگر ویران شده و اسناد خانه نیز در سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان موجود است. این تخریب‌ها در پی طرح توسعه حرم احمد بن موسی(ع) صورت گرفته است. سازمان میراث فرهنگی کشور نیز شکایت کرده و موضوع در دست پی‌گیری است. متاسفانه مسوولان میراث فرهنگی استان شیراز حاضر به گفتگو درباره بافت تاریخی این شهر نیستند. از سوی دیگر باید یادآور شد علاوه بر خانه‌ها، کل بافت منطقه اسکندری، تاریخی به شمار می‌آید و دارای ارزش‌های تاریخی است که در دل خود یادآور زحمت و هنر و فرهنگ نیاکان‌مان است. در نهایت با وجود نامه مسعود سلطانی‌فر، مدیر کل میراث فرهنگی کشور به دفتر مقام رهبری و چهار نهاد مانند وزارت کشور هنوز دستوری برای لغو و جلوگیری از تخریب بافت تاریخی شیراز و همچنین شناسایی عاملان ضرب و شتم‌ها داده نشده است. قابل ذکر است طرح 572 هکتاری بافت تاریخی مصوب نشده و درخواست استعلام آن به میراث فرهنگی نرفته است. شکی نیست توسعه و عمران از ضرورت‌‌های هر شهری است ولی این توسعه می‌بایست با مطالعه و مشورت با همه نهادها و ارگان‌ها صورت گیرد و منافع مردمی را نیز در نظر داشت. همچنین می‌توان با حفظ بافت تاریخی و خانه‌های قدیمی و زیبای شهر، به عمران و آبادی پرداخت. در این صورت می‌توان با حفظ و نگهداری بافت و آثار تاریخی شهر و با نگاهی به زیر ساخت‌ها شرایط گردشگری در این شهر را فراهم کرد. امید است روزگار ناخوش بافت تاریخی شهر شیراز که یکی از ارزشمندترین و بی‌همتاترین بافت‌های تاریخی کشور است به پایان رسد و دیگر شاهد تخریب بی رویه خانه‌های تاریخی و ارزشمند آن نباشیم.

انتهای پیام/