سرویس تئاتر هنرآنلاین: تمرینات نمایش "این زندگی مال کیه؟" به کارگردانی اشکان خلیلنژاد در تماشاخانه ایران شهر آغاز شده است. برای تهیه گزارش با خیلنژاد تماس میگیرم و قرار میشود عصر روز بعد به سر تمرین بروم. موقعی که سر تمرین میرسم بچههای گروه مشغول خوردن نان و پنیر و گوجه هستند و چند تایی هم متن به دست درگوشه و کنار سالن سمندریان مطالعه میکنند.
اشکان خیلنژاد توضیح میدهد نمایش بر اساس کتاب برایان کلارک نویسنده معاصر انگلیسی قرار است اجرا شود و سرنوشت زندگی هنرمند مجسمهسازی در نمایش روایت میشود که براثر تصادف قطع نخاع شده و به زندگی ساکنش ادامه میدهد و باقی قضایا.
آزاده صمدی که سرماخوردگی جزیی دارد و چای و لیمو وعسل میخورد و در صندلی کتاب به دست نشسته است. به طرفش میروم. صمدی درباره پر کاری این روزهایش به خصوص در تئاتر میگوید: تصمیم گرفتهام به دلائل شخصی پرکارتر از گذشته بشوم و هم علاقه دارم با کارگردانهای جوان همکاری کنم. کارگردانهایی که خلافیت، شور و هیجان زیادی دارند. البته قبل از حضور در کارهایشان پرس و جو میکنم که چقدر کارشان خوب است. اشکان خیلنژاد را از قبلترها میشناسم و کارگردان خلاقی است. البته این روزها در نمایش "p 2" هم با منتظمی جوان تجربه موفقی را انجام میدهم. همزمان هم در سریال "انقلاب زیبا" هم بازی داشتم که کار را دشوار میکرد. در هر حال الان با پر کاری احساس میکنم به آرامش رسیدهام .
صمدی درباره مضمون نمایش "این زندگی مال کیه؟" میگوید: قبلا نوید محمدزاده درباره داستان توضیحاتی به من داده بود که متنی جذاب و انسانی است و مواجه آدمها با سیستم و تصمیماتش و اینکه چقدر میتوانیم برای زندگی اشخاص و تصمیماتشان احترام قائل شویم و برای انتخاب مرگ و زندگیشان دخیل باشیم در نمایش مورد توجه قرار گرفته است. در این نمایش نقش دکتر اسکات را بازی میکنم که با بیمارش همراه است و به تصمیمات او احترام میگذارد.
با اشاره خیل نژاد بازیگران روی صحنه برای تمرین میروند و او به بازیگران توضیحاتی ارائه میکند.
کن هریسون : من فقط داشتم خودم را برای شما زیبا میکردم
دکترکلارک : میبینم امروز شاد و شنگولی
دکتر کلارک در حین معاینه کردن: حالت نسبت به شش ماه قبل بهتر شده
کن هریسون : آیا قراره امروز صبح دکتر متخصص برای ویزیت مریضها بیاد؟
دکتر کلارک : بله
کن هریسون : گمونم این آفا عین دکتر زئوس خرامان خرامان از قله المپ میآد و افراد را معاینه میکنه
دکتر کلارک: حرفهات منصفانه نیست
کن : چرا؟
دکتر کلارک : زیرا دکتر امرسون خیلی دلسوزه
کن : دلش برای چی میسوزه؟
دکتر کلارک : برای مریضهاش.
نوید محمدزاده که بعد از حضور موفقش در نمایش "دل سگ" محمد یعقوبی بازهم در نقش یک آدم معترض و ضد سیستم بازی میکند. تمایل زیادی برای حرف زدن ندارد و فقط میگوید در این نمایش نقش کن هریسون هنرمند مجسمهساز و استاد دانشگاه را بازی میکنم که بر اثر حادثهای قطع نخاع میشود و باقی قضایاها.
در این میان ماکان کوچکی عکاس و تیزرساز تئاتر به سالن میآید و با خیلنژاد درباره ساخت آنونس این نمایش صحبت میکند. بعد از وقفهای خلیلنژاد تمرینات را ادامه میدهد و به الهه شهپرست میگوید: ازت میخوام وقتی نوید دیالوگهایش را میگوید ادامه حرفت را به حرف آخرش متصل کنی" الهه شپپرست با دقت گوش میدهد و تمرینات ادامه پیدا میکند.
کن: این قهوه طعم قهوه ندارد
پرستار : تقصیر من نیست . دستور سر پرستار است، دیگه نمیخوری؟
ندا گلرنگی یکی از بازیگران نمایش درباره نقشش میگوید: در نمایش نقش سرپرستار بیمارستان را بازی میکنم. خانمی که به شدت مسئولیتپذیر و جدی است و دوست ندارد خللی در برنامههای بیمارستان رخ بدهد و کارهایش را با نظم انجام میدهد و در عین حال آدم مهربانی است و مرتب با کن هریسون در ارتباط است و همه چیز را با دقت زیر نظر دارد و مدیریت میکند.
این بازیگر در ادامه درباره مضمون نمایش گفت: حق انتخابی که قاضی برای کن هریسون در نظر میگیرد نکته حائز اهمیتی برایم است و قاضی به تصمیم شخصی کن احترام میگذارد و بین انتخاب مرگ و زندگی مختارش میکند و انگاری روح انسان ارزش بیشتری دارد و تلاش کردم تحت نظر کارگردان چیزهای را به شخصیت سرپرستار اضافه کنم و برای درک درست نقش مدتها به بیمارستان رفتم و با دقت کارهای سر پرستارها را نگاه کردم و بر طبق آن نقشم را باز کردم.
در گوشه دیگر سالن الهه شهپرست با آزاده صمدی صحبت میکند. بازیگر جوانی که در نمایش "بالستیک زخم" در نقش یک دختر طبقه پائین شهری بازی موجهی از خودش ارائه میکند. شهپرست درباره حضورش در این نمایش میگوید: با اشکان خیلنژاد قبلا همکاری کرده بودم و بنابراین پیشنهادش را قبول کردم و در این نمایش بازی کردم. در نمایش نقش "کیس" را بازی میکنم. پرستار کیس سندلر دختری است که به تازگی دوران آموزشیاش را طی کرده است و وارد کار در بیمارستان شده و پرستار اصلی کن هریسون است. دختری کم سن و سال و پر شور و پرهیجان که رابطه جالبی با بیمارش دارد.
در فاصلهای که بین تمرین بخش بعدی نمایش وجود دارد هادی عطاییفر بازیگر جوان نمایش که حسابی انرژیک و شوخ است با عکاس نمایش مشغول گرفتن عکس و شوخی کردن است و بعد از کلی کل کل کردن به او میگوید عزیز زیبائیهایت را حفظ کن!.
عطاییفر درباره نقشش و استفاده از شوخ طبعی ذاتیاش در ایفای نقش میپگوید: در نقش "جان" یکی از خدمههای بیمارستان بازی میکنم. جان کارش موسیقی است و تنها کسی است که در میان پرسنل بیمارستان درگیر روزمرگی و زندگی خشک و مکانیکی نشده است و چون هریسون هم مثل او هنرمند است با او دمخور میشود و جایی کن میگوید: "جان تنها کسی است که میداند نمیتواند برای من کاری انجام بدهد اما خودش را مقصر نمیداند" . در هر صورت جان به جای اینکه زندگی را سخت بگیرد با آن شوخی میکند و خودش را درگیر زندگی نمیکند و یک جورهایی شخصیتی خاکستری میبینمش.
ساعت به چهار نزدیک میشود و گروه باید سالن را تحویل بدهند تا برای اجرای نمایش شب آماده شوند. از گروه خداحافظی میکنم و مطمئن هستم که اجرای خوبی را از نمایش خواهیم دید.
گفتنی است بر اساس این کتاب "جان بدم" با بازی ریچارد دریفوس فیلمی ساخته است و در سال 1978 نمایشی هم براساس این کتاب روی صحنه تئاتر لندن رفته است و این نمایش اجرا شده به عنوان بهترین نمایشنامه، جایزه ی معتبر کانون تئاتر وستاِند را به دست آورده است.
انتهای پیام/
احمد محمد اسماعیلی