سرویس تجسمی هنرآنلاین : نمایشگاه آثار دیجیتال مونتاژ مرجان اندرودی با عنوان "اینک آخرالزمان" از 21 تا 31 شهریورماه در نگارخانه مهروا بر پا شده است. اندرودی در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: در این کارها دغدغه‌های خود را تصویر کردم و چون یک درگیری همیشگی با خودم دارم، سلف پرتره‌سازی و استفاده از تصویر خودم در فضاهای مختلف جزئی از آثارم است.

او ادامه داد: یکی دیگر از موضوعات کار من سینما است. فیلم دیدن و درگیر فیلم شدن یکی دیگر از دغدغه‌های همیشگی من است و قرار گرفتن اینها در کنار دغدغه‌های اجتماعی آثار من را شکل می‌دهد. همه ما در شهرهای بزرگ با مسائل مختلف درگیر هستیم و این دغدغه‌ها باعث به تصویر کشیدن یک تصویر انتقادی طنز از اجتماعی که در آن زندگی می‌کنیم شد.

اندرودی با اشاره به اینکه تکنیک کارها فتومونتاژ و دیجیتال است، در مورد نحوه استفاده از عکس در کارهایش گفت: برای بعضی از کارها خودم عکاسی کردم اما عکس‌های دیگر را از اینترنت برداشتم. این برداشتن عکس از اینترنت عمدی بود، چون در دنیای معاصر فضایی وجود دارد که همه می‌توانند تصاویر مورد نیاز خود را با کیفیت پایین در آن پیدا کنند. من هم در این کارها تصاویری که بارها استفاده شده است را دوباره استفاده کردم. این کارها یک " سطلِ غول پیکرِ بازیافت" است، یعنی تصاویری که چندین بار در فضاهای عمومی استفاده شده است را برداشته و به یک شکل دیگر از آنها استفاده می‌کنم. این تصاویر به عمد کیفیت پایینی دارند که نشان دهنده کیفیت پایین زندگی اجتماعی باشند و همچنین نشان دهنده اینکه هر چیز را آنقدر مصرف می‌کنیم تا از بین برود.

او در مورد نحوه استفاده از فیلم در آثار خود گفت: با توجه به علاقه خودم تصاویری از فیلم‌ها را از اینترنت انتخاب کردم و با استفاده از اصل تصاویر یا تصویری که خودم ساختم و نشانه‌هایی از آن فیلم را وارد آن کردم، آثار خود را به وجود آوردم. اسم کارهای من هم برگرفته از نام فیلم‌هایی است که انتخاب شدند و با ایجاد تغییرات و بازی با آنها اسم جدیدی به وجود آمده است. فضای کلی داستان فیلم در بعضی کارها است یا فقط اشاره‌ای به آن شده است.

اندرودی که کارشناس ارشد گرافیک است و دومین نمایشگاه انفرادی خود را برگزار کرده، در استیتمنت نمایشگاه خود آورده است: از "آنجا " سر در آورده‌م. جایی که تصورش را هم نمی توانستم بکنم. درست در میانه ی معرکه. شده ام مرکزِ " اتفاق ". اتفاقِ فروپاشیِ مکانها. جفت و جورشدنِ چیزهای متناقض با هم در جایی بی ربط. وسطِ شهری بیکران. در کنارِ آدمهایی با نگاههای غریب و سلبریتی هایِ ناآشنا. احساس می کنم هر آنچه آنجا وجود دارد، با بیشترین نیروی ممکن، من را به سمتِ خود می‌کشد. انگار من از ابتدا، متعلق به اینجا بوده ام. به تصویرِ بازنمایی شده‌ی واقعیت. واقعیتی که هر روز با آن سر و کار دارم. جایی که از تصاویرِ حاضر- آماده واستفاده شده ساخته اندش. اینجا، همان "سطلِ غول پیکرِ بازیافت" است و من هم دارم نقشِ خودم را بازی می کنم. خودی بی شکل، با هویتی چند پاره، که گاه با اتفاق همدست می شود، گاه از آن شکست می خورد و از میان می رود،گاه رویای ناشدنیِ طغیان و پیروزی بر آن را در سر می پروراند و گاه منفعل، خود را در گوشه ای از این چرخه ی بی پایانِ مصرف باز می یابد. اینجا که من هستم، " اتفاق "، همانند " فیلمی نام آشنا " بر دیوارهایِ شهر، به نمایش در آمده است و تماشاچیها، می توانند به آسانی، چهره ی خود را از میانِ نقش آفرینانِ همیشگی این نمایشِ گروتسک، تشخیص دهند!

انتهای پیام/