سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: فیلم در همان سال برنده اسکار بهترین کارگردانی شد. در "خوشههای خشم" بازیگرانی چون هنری فوندا، جین دارول و جان کارادین بازی میکنند.
فیلم "خوشههای خشم" در لیست بهترین فیلمهای تاریخ سینما رتبه قابل توجهی دارد. رمان در سال 1939 جایزه پولیتزر را از آن خود کرد. این رمان هم اکنون جزو چهل اثر کلاسیک سده بیستم بهشمار میآید.
مجله تایم رمان "خوشههای خشم" را در فهرست 100 رمان برتر انگیسی زبان از سال 1923 تا سال 2005 جای داده است. هر دو اثر در قالب خود دارای اهمیت فراوانیاند و در تاریخ ادبیات و هنر ماندگار.
داستان از آغاز دوره جدیدی از تغییر و تحول اقتصادی و به تعبیری از دوره ماشینیسم در قاره آمریکا شروع میشود. زمانی که پای صنعت و توسعه اقتصادی و به تبع آن نوعی دگرگونی در زندگی مردم و بالاخص برزگران و پیشهوران به وجود میآید و به نحوی حالتگذاری میشود بین سنت و توسعه، خشم خوشههای بارور شده شکل میگیرد.
کشاورزانی که تنها با بیل و کلنگ و گاوآهن آشنایند و با آن خو گرفتهاند، حال با آمدن تراکتور به مزارعشان ـ که به سبب قرضهایی که از بانک گرفتهاند به مرور زمان گرو بانک شده ـ دچار تحول در نحوه زندگی و آوارگی از سرزمینشان میشوند تا مگر رویاهای دراز و شیرینی که برگههای تبلیغاتی گسترده در سرزمینشان برایشان به ارمغان آورده در سرزمینی دیگر حقیقت بخشند... تفاوت اساسی بین رمان و فیلم در این است که فیلم جان فورد اساسا بر خانواده در حال فروپاشی حاصل از بحران استوار است، اما رمان اشتاینبک اینگونه نیست.
اقتباس جان فورد از این رمان یک اقتباس استادانه در تاریخ سینماست. جان فورد انتخاب بازیگران را بسیار عالی انجام داده است و بر این اساس میتوان گفت بازیگرها در فیلم بسیار بهتر و عالیتر از شخصیت پردازی جان اشتاینبک هستند، به ویژه شخصیت مادر فیلم. در کل تاریخ سینما هیچ کاراکتر مادری را به این خوبی ندیده بودیم. گراهام گرین رمان "قدرت و افتخار" را بعد از خواندن "خوشههای خشم" جان اشتاین بک نوشت. ایدهاش این بود که نشان بدهد دنیا آن قدر تیره و تار نیست که نویسنده آمریکایی توصیف میکند. او میخواست بگوید همیشه امیدی هست، همیشه یکی پیدا میشود که دستت را بگیرد. فکر هم می کرد موفق شده است، اما جان فورد که هر دو این کتابها را فیلم کرده "قدرت و افتخار" را البته با عنوان "فراری" و در مقام تهیهکننده ساخت. او میگفت گرین نتوانسته چیزی را که میخواهد خلق کند. فورد معتقد بود گرین ناخواسته اشتاینبک را تکرار کرده است.
فورد می گوید: نه گراهام گرین و نه هیچ کس دیگر نمیتواند کاری را جز همان که اشتاینبک کرد انجام دهد. اشتاینبک چشم قرن ما بود و همه چیزهایی را که میشد دید و تعریف کرد برای یک بار دید و تعریف کرد.
انتهای پیام/
علیرضا سردشتی