سرویس تجسمی هنرآنلاین : حمید شمس در مورد نحوه شکل‌گیری آثار نمایشگاه "اختلال ساختگی"، گفت: این مجموعه از 17-18 سالگی من شروع شد و دلیل آن ارتباطات اجتماعی و تاثیری‌پذیری از دوستانم بود. برای خودم سوال پیش آمده بود که با وجود دوستان زیادی که داشتم، جذب کسانی می‌شدم که هرکدام یک مشکل یا انفعالی داشتند. ابتدا قصد من از دوستی با آنها کمک به آنان بود، ولی در جایگاهی نبودم که خودم را بیرون از آنها حس کنم.

او ادامه داد: شیوه‌ای از زندگی دوگانه در میان نسل جوان شکل گرفته که مولفه‌های منفی دارد. آنها بی‌پروا مواد مخدر مصرف می‌کنند، کار نمی‌کنند، منفعل هستند و از امکانات زیادی که در اختیار دارند استفاده مناسبی نمی‌کنند. من می‌خواستم به آنها کمک کنم ولی بعد وضعیت تغییر کرد و انگار من داشتم جذب آنها می‌شدم. در سن کم درگیر آن آدمها بودم و این موضوع ناخواسته به من لطمه زد چون ممکن بود شبیه آنها شوم.

شمس در مورد کار‌های موجود در نمایشگاه گفت: عکس‌ها مستند هستند و متعلق به زمانی است با آن افراد در تماس بودم. من خاطرات مشترکی از آن دوره با این افراد دارم و عکس‌ها یادآوری آن آدمها برای من است. اما نقاشی‌ها نمادی از مشکلات آنها است و برای من حالت برون‌ریزی داشت. کارها کاملا ذهنی و در ابعاد کوچک است و آنچه در ذهن من بود در آنها دیده می‌شود. روی چوب نقاشی کردم که تاثیرپذیری زیادی از نظر رنگ و فرم دارد و به نوعی نشان دهنده احوال من در آن زمان است. قصد داشتم یک زبان شخصی پیدا کنم و به ویژه در عکس‌ها می‌خواستم فضای خواب گونه و مریضی ذهنی را نشان دهم و فرم برایم اهمیت زیادی داشت.

او افزود: داعیه اجتماعی ندارم و به مشکل خیلی شخصی نگاه کردم. جریان مخربی وجود دارد که چندان دیده نمی‌شود و اگر هم دیده شود شاید نتوان کاری برای آن انجام داد. اما اثر هنری اگر بتواند آن پیچیدگی را در فرم و ایده نشان دهد، درگیری مخاطب با موضوع بیشتر می‌شود.

شمس که در رشته IT تحصیل کرده و از کودکی به نقاشی پرداخته و بعد از آن عکاسی را پیگیری کرده است، در مورد فضاسازی ایجاد شده برای نمایش آثار گفت: یک قطعه صوتی 46 دقیقه‌ای در فضای نمایشگاه پخش می‌شود که با فضای خلسه‌گونه موجود در کارها هماهنگ است. ساخت این قطعه و تنظیمات آن توسط یکی از همان کسانی انجام شد که مشکل ارتباطی دارد و نمی‌تواند کار کند. نمی‌خواستم صدا حضور پر رنگ داشته باشد که تمرکز بیننده را بگیرد، بلکه می‌خواستم در زمان دیدن کارها با او همراهی کند. بدون این صدا فضا کارکرد مناسب نداشت و بخشی از فضاسازی نمایشگاه است.

انتهای پیام/