سرویس تجسمی هنرآنلاین : وقتی از نیازهای جامعه هنرهای تجسمی حرف می‌زنیم، آنچه به نظرم می‌رسد این‌که در حقیقت هنرمندان هیچ احتیاجی به حمایت‌های دولتی ندارند، در واقع آنچه نیاز جامعه هنری است، این است که محدودیت‌ها، سانسورها و سدهایی که مقابل هنرمندان هست را از سر راه آنها بردارند. این نیاز جامعه فرهنگی است و به چیز دیگری نیاز نیست. هنرمندان نیازمند آسایش، آرامش و فضای امن هستند. آنها نیازمند برطرف شدن موانع و ترس‌هایی هستند که بعضی افراد و گروه‌ها در زمینه‌های مختلف برای آنها ایجاد می‌کنند. مثلا وقتی چند مجسمه از سطح شهر دزدیده می‌شود و کسی پاسخ‌گوی این موضوع نیست، برای هنرمند ایجاد اضطراب و ناامنی می‌کند.

در جوامع پیشرفته و فرهنگی شهرداری و بعضی سازمانها اقدامات حمایتی برای هنرمندان انجام می‌دهند، مثلا در پاریس یا بعضی دیگر از شهرهای اروپایی شهرداری خانه‌های قدیمی و در معرض تخریب را در اختیار هنرمندان قرار می‌دهد که به عنوان آتلیه از آن استفاده کنند. بنابراین وقتی نقشه پاریس را ببینید همان‌طور که یک بیمارستان یا اداره در نقشه موجود است، آتلیه‌ها را هم درنقشه می‌بینید و مردم می‌دانند آتلیه هر هنرمند کجا است و هنرمندان بعضی روزها در آتلیه را باز می‌گذارند تا مردم بتوانند آنجا بروند و با هنرمندان صحبت کنند.

اینها کارهایی است که شهرداری و وزارت فرهنگ می‌توانند انجام دهند، ولی آنچه ما می‌بینیم از بین رفتن مجسمه‌ها و آثار هنری،بریدن درختان کهنسال و به جای آن کاشتن گل‌های کم عمر در شهر خشکی مانند تهران است. باید از شهرداران مختلف پرسید که چند بار در زندگی خود به موزه، گالری یا کنسرت رفته‌اند و اصلا درکشان از فرهنگ و هنر چیست. وضعیتی که الان وجود دارد، توسعه کشور بدون توجه به فرهنگ و هنر است که بسیار مخرب است. شهرداران باید با هنرمندان، شعرا، نویسنده‌ها و... ارتباط داشته باشند و برای هر تصمیمی که می‌خواهند بگیرند با آنها مشورت کنند. تا زمانی که این ارتباط بین حکومت و هنرمندان وجود نداشته باشد هیچ اتفاق مثبتی رخ نمی‌دهد.

انتهای پیام/

بهرام دبیری، نقاش