سرویس تجسمی هنرآنلاین: چشم اندازها" عنوان نمایشگاه مهران دانایی است که این روزها در گالری اثر برپا شده است، در این نمایشگاه این نقاش جوان؛۲۶ اثر با تکنیک ماژیک روی کاغذ آبرنگ و در ابعاد بسیار نامتعارف ۲۱ در۱۳ و ۱۳ در۲۱ سانتی متر را به نمایش گذاشته است.
این نمایشگاه که پنجمین نمایشگاه و به گفته ی خودش نخستین نمایشگاه حرفه ای او است، دربرگیرنده مجموعه ای نقاشی از مناظر طبیعی است، مناظری از آسمان و ابر و کشتزارها، دریا و ساحل، مناظر بکری که هنوز انسان به آن دست نیافته است. به بهانه برپایی این نمایشگاه گفت وگویی با مهران دانایی ترتیب داده ایم.
نقاشی را از چه زمانی شروع کرده اید؟
من نقاشی را از 7 سالگی با شرکت در کلاس های خصوصی خسرو عابدینی آغاز کردم و از آن پس تا کنون از دغدغه های اصلی ام بوده است. در سال سوم دبیرستان از رشته ریاضی به هنر تغییر رشته دادم و به دانشکده ی هنرهای زیبا رفتم و پس از آن نقاشی را به شکل حرفه ای و جدی دنبال کردم.
با توجه به این که از سوی هنرمندان نقاشی با ماژیک جدی گرفته نمی شود و کمترپیش می آید که هنرمندی با این تکنیک کار کند، چه شد که شما این تکنیک را برای نقاشی انتخاب کردید؟
فکر نمی کنم که ماژیک توسط هنرمندان جدی گرفته نشده باشد. من با تکنیک های مختلفی کار می کنم و معمولا اتودهایم را با مواد متفاوتی اجرا می کنم تا ببینم نسبت به موضوعی که انتخاب کردم کدام یک مناسب تر است. یک روز اتفاقی شروع به کار کردن با ماژیک کردم، و مجموعه کاملی از طیف های رنگی ماژیک خریدم وآن را به عنوان تکنیک ام در این نقاشی ها مناسب دیدم.
شیوه کارتان در نقاشی با ماژیک به چه شکل است؟
شیوه کارمن این است که ابتدا با لایه هایی خیلی کمرنگ شروع می کنم و شمایی از چیزی که در ذهن دارم را به صورت محو طراحی میکنم و سپس روی آن لایه های زیادی از رنگ می گذارم تا زمانی که دیگر به نظرم اشباع شده باشد و بافت و فضایی که می خواهم شکل گرفته باشد.
عموما از تکنیک آبرنگ برای کشیدن منظره استفاده می کنند شما چرا به سراغ ماژیک رفتید؟
من از آبرنگ هم برای کشیدن نقاشی هایم استفاده می کنم و به آن علاقه مند هستم. ماژیک هم برای من از جذابیت ویژه ای برخوردار است، هر کدام امکانات ویژه ای برای کار کردن به من می دهند. دراین نمایشگاه ترجیح ام این بود که تنها مناظری که با ماژیک کشیده ام را به نمایش بگذارم.
شیوه کارتان را برای نقاشی کشیدن به چه شکل است؟
من از زمانی که نقاشی کشیدن را به شکل جدی شروع کردم؛ شیوه کارم به این شکل بوده که ابتدا در دفترهایم اتود می زنم و سپس برمی گردم و دفترها را ورق می زنم و میان اتودهایم آنهایی که برایم جذابیت کار بیشتر دارند را برای اجرای نهایی انتخاب می کنم.
مجموعه اخیرتان هم به این شیوه شکل گرفت؟
نه. من این مجموعه را بدون اتود کار کردم . البته این نقاشی ها را هم بر روی برگ های دفتر کشیدم و شیوه کارم به صورت لایه لایه بود. تقریبا بر روی هر تابلو 10 روز کار کردم و از سال 91 تا 93 مشغول این مجموعه بودم و برای ارائه دراین نمایشگاه از میان 50 نقاشی 26 تا از آن ها را انتخاب کردم.
چرا مناظرتان را در ابعاد بزرگتری نکشیدید؟
نقاشی با ماژیک در ابعاد بزرگ امکانپذیر نیست و من اصولا با کار کردن در ابعاد کوچک راحت ترم و هیچ وقت به فکر بزرگتر اجرا کردن آثارم نبودم.
نقاشی های این مجموعه شما حال و هوای رویا گونه دارد، چرا این فضا ها را برای نقاشی انتخاب کردید؟
در واقع این نقاشی ها فضاهای آرمان گرایانه ای است که من دوست دارم. این چشم اندازها در واقع فضاهایی هستند که من دوست شان دارم و ردی از انسان در این فضاها نیست.
آیا برای کشیدن این مجموعه مابه ازای بیرونی نیز داشته اید؟
نه تمام این تصاویر در لحظه ای که نقاشی می کنم شکل گرفته اند، اما بی شک دنیای ما پراز خاطره های تصویری است که هنگام کار به صورت ناخودآگاه الهام بخش می شوند.
درنمایشگاه های پیشین چه آثاری را به نمایش گذاشتید؟
مجموعه آثار قبلی ام آبرنگ هایی انتزاعی فیگوراتیو را شامل می شد و پس از آن نیز درنمایشگاهی در دانشکده هنرهای زیبا آثار چاپ دستی ارائه داده بودم، دراین نمایشگاه در گالرى اثر برای نخستین بار است که مناظری با تکنیک ماژیک روی کاغذ آبرنگ کار کرده ام.
با توجه به این که این روزها بیشتر نقاشان گرایش به نقاشی فیگوراتیو و درابعاد بزرگ دارند، چرا شما به نقاشی فیگوراتیو علاقمند نشدید و به نوعی برخلاف جریان رایج نقاشی ایران دست به خلق اثر هنری می زنید؟
من به نقاشی فیگوراتیو علاقه مند هستم و کار نقاشان مورد علاقه ام را دنبال می کنم، ولی همیشه برای کار شخصی خودم گرایش به انتزاع داشته ام.
زمانی که نقاشی می کشید آیا به بازار و فروش آثارتان فکر می کنید؟
به هیچ وجه. من از زمانی که تصمیم گرفتم که نقاشی را به صورت حرفه ای دنبال کنم، تصمیم گرفتم که درآمدم را به شکل دیگری تامین کنم و به خاطر تامین مخارج ام اثرم را به هر شرایطی نفروشم. ازاین نظر نه بازار را می شناسم و نه واقعا خودم را درگیربازار می کنم. چون اگراین اتفاق برایم رخ بدهد، مجبور می شوم که خودم را با خواست های بازار تطبیق بدهم و درآن صورت دیگر خودم نیستم.
در مجموعه آتی تان همچنان فضای چشم اندازها تکرار خواهد شد؟
واقعا هنوز نمی دانم که در مجموعه بعدی ام چه کار خواهم کرد.
از میان نقاشان ایرانی آیا متاثر از نقاشی بوده اید؟
متاثر نه اما آثار برخی از نقاشان مورد علاقه ام را همیشه دنبال می کنم.
با توجه به این که شما نقاشی را به صورت حرفه ای در دانشگاه فرا گرفتید سیستم آموزشی را به چه شکل می بینید؟
واقیعت امر این است که سیستم آموزش در دانشگاه ها آن قدر ضعیف و ناکارآمد است که به جرات می توانم بگویم من ازهیچ استادی در دانشگاه چیزی یاد گرفته باشم. اما اتفاق خوبی که در دانشگاه برایم افتاد این بود که با تعدادی از هم دوره های خودم آشنا شدم که شغل های متنوعی داشتند و همه علاقه مند به نقاشی. اما درهر شرایطی نقاشی می کردند و اتفاقا تجربه های خوبی هم داشتند من خیلی از چیزهایی که آموختم از همین هم دورهای های خودم بود.
مهران دانایی متولد ۱۳۶۳ تهران است، او فارغ التحصیل کارشناسى نقاشى از دانشکده هنرهاى زیباست. "چشم اندازها" پنجمین نمایشگاه انفرادی او محسوب میشود. نمایشگاه نقاشی "چشم اندازها" تا ١۴ شهریور ماه ۹۳ در گالری اثر واقع در خیابان ایرانشهر، رو به روی خانه هنرمندان، شماره 16 برپاست.
انتهای پیام/