سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: موقعیت مکانی و زمانی رمان "وداع با اسلحه" ایتالیای جنگ زده سال های 1917 و 1918 است و داستان رمان متمرکز بر فردریک هنری، سرباز آمریکایی که در ارتش ایتالیا راننده آمبولانس است.

هنگامی که فردریک در بیمارستان ارتش بستری است، با کاترین بارکلی، پرستار جوان انگلیسی آشنا و به تدریج ارتباط آنها احساسی می‌شود. هنگامی که فردریک در حملات خمپاره‌ای دشمن به شدت زخمی شده، جهت درمان و عمل جراحی به میلان اعزام می‌شود. کاترین نیز او را در این سفر همراهی می‌کند و به عنوان پرستار در بیمارستانی که فردریک در آن بستری است، مشغول به کار می‌شود. اندکی قبل از آنکه فردریک باید به محل خدمت خود بازگردد، کاترین او را از حاملگی خود مطلع می‌کند. هر دو تصمیم می‌گیرند که ازدواج نکنند (چون نامزدی خصوصی آنها به اندازه کافی تعهد برایشان به همراه آورده)، اما هر دو انتظار تولد اولین فرزندشان را می‌کشند.

فردریک به ماموریت باز می‌گردد و در پی درگیری‌های فاجعه‌آمیز با نیروهای اتریش، ایتالیایی‌ها بالاجبار عقب‌نشینی می‌کنند. سرانجام، فردریک ارتش را ترک می‌کند و همراه با کاترین به سوییس بی‌طرف می‌گریزند. در مونترو، پاییز و زمستانی عاشقانه، به دور از اثرات مستقیم جنگ را سپری می کنند. در مارچ 1918، کاترین پس از وضع حملی مشکل و عملی اورژانسی، پسری مرده به دنیا می‌آورد و خود نیز بر اثر عوارض عمل بلافاصله می‌میرد.

این کتاب بر پایه تجربیات واقعی همینگوی در ارتش ایتالیا در جنگ جهانی اول نوشته شده‌ است. مناظری وحشتناک که همینگوی ما را به دیدنش دعوت می‌کند، در چند جمله کوتاه وصف شده‌اند. اما در برابر چشم خواننده، آنها از هر طرف گسترده‌اند. نجف دریابندری مترجم کتاب معتقد است: این اثر را همینگوی در حقیقت نه با گفتار، بلکه با سکوت پدید می‌آورد.

زخمی، صفت همه قهرمانان همینگوی است. چنان که می‌دانیم خود او هم در جنگ زخمی شده بود. اما زخم‌های جسمانی قهرمانان او در حقیقت کنایه از زخم کاری‌تر و عمیق‌تری است که همه افراد نسل بعد از جنگ آن را با خود داشتند. این زخم کی و چگونه پدید آمد؟

همینگوی برنده نوبل ادبیات سال 1958 (دو سال پیش از آنکه در 61 سالگی خودکشی کند) در گفت‌وگویی با مجله "پاریس ریویو" اعتراف کرده بود آخرین جملات رمان "وداع با اسلحه" را که تاحدودی زندگینامه خود اوست، بارها بازنویسی کرده است، "36 بار جملات آخر را تغییر دادم تا بالاخره به نتیجه دلخواه رسیدم."

نویسندگانی که در اروپا و آمریکا به تقلید از او پرداختند کم نیستند، اما به واقع هیچ کدام راز اصلی کار همینگوی را تماما درنیافتند.

ترجمه فارسی رمان "وداع با اسلحه" در سال 1332، توسط نجف دریابندری به فارسی‌زبانان عرضه شد و تاکنون که بیش از شصت سال از مصرف آن در ایران می‌گذرد، بارها تجدید چاپ شده و روانه بازار شده است.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی