سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: "من تا صبح بیدارم" را بخوانید... خوش خوان است و یک نفس خوانده می‌شود. از همه مهمتر اینکه ادایی در این قصه نیست. جعفر مدرس صادقی، نویسنده کتاب بدون هیچ ادا و اطواری این کتاب را نوشته است؛ ساده، سر راست و خالی از هر ترفند پیچیده داستان‌نویسی‌ای. البته تمامی این‌ها به خودی خود ارزش نیست اما به نظر می‌آید "من تا صبح بیدارم" باید همین طور روایت می‌شد؛ همین طور ساده و سریع:

"با کتک زدن دخترها شروع می‌کنم. با این که هیچ کتک زدنی در کار نبود. همه آنهایی که شاهد ماجرا بودند و ریگی به کفششان نبود بعدها شهادت دادند که کتک زدنی در کار نبود."

راوی حتی گاه حوصله روایت هم ندارد. گویی این کار را محول می‌کند به نقل دیگران که البته اعتمادی هم نمی‌شود به این نقل‌ها کرد. مثلا:" پدرم به بازجوها گفته بود که من بعد از این شکست عشقی یا شکست‌های عشقی دیگری که او خبر نداشت، رفته بودم توی خودم و شروع کرده بودم به کتاب خواندن. اول کتاب‌های بی ضرر می‌خواندم، مثل "امیرارسلان نامدار" و "حسین کرد شبستری" و "هزار و یک شب". اما بعد ، رفته بودم سراغ کتاب‌های بوداری مثل "چه باید کرد" و "چه نباید کرد" و "چه گونه باید دنیا را به نابودی کشید".

از طرفی راوی این قصه اصلا اعصاب ندارد. مدرس صادقی این ویژگی را مثل مین توی جملات راوی کار گذاشته است. از طرفی ناراحتی‌های راوی دائما با طنز گره خورده است؛ طنزی آمیخته با خشونت و ناراحتی و البته پوچی‌ای که مثل مرض تمام زندگی‌اش را گرفته است. گفت و گوی راوی با دختری که راوی همیشه نسبت به او بی تفاوت و سرد بوده است را بخوانید:

داشتم نگاهش می‌کردم. "تو چرا این قدر با همایون بدی؟" گفتم"من با همه رمان نویس‌ها بدم" "بگم چرا بدی؟" گفتم"بگو." "برای این که خودت بلد نیستی رمان بنویسی." گفتم"شاید هم." "با من هم بدی؟" گفتم"نه." "دروغ می‌گی.با من هم بدی." گفتم"مگه تو هم رمان می‌نویسی؟" "نه، من داستان کوتاه می‌نویسم." گفنم"خب، پس با تو بد نیستم." "اصلن؟" گفتم"فقط یک کمی بدم.به اندازه داستان کوتاه. اگه شعر می‌نوشتی، البته بهتر بود." "چه شعری." گفتم"خوب شد پرسیدی. نه هر شعری"

و بعد خب توضیح هم می‌دهد راوی که چطور شعری.

راوی قصه که اصولا هیچ دوستی ندارد، از کمبود محبت رنج می‌برد و به خاطر یک خوبی، دوست دارد از فرط هیجان گریه کند و البته که گریه ‌ام می‌کند، قصد می‌کند که با همین دختر ازدواج کند. انگار این بار هم راوی از زورِ پوچی تن به این کار می‌دهد؛ بدون هیچ علتی .

همین.

کتاب را بخوانید.

انتهای پیام/

ندا رضا حسینی