سرویس تجسمی هنرآنلاین : مانولا دارگیس، سردبیر بخش نقد فیلم در روزنامه نیویورک تایمز چاپ روز چهارشنبه هفته گذشته در مقاله مفصلی به نقد فیلم "فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد" ساخته میترا فراهانی پرداخته و به این بهانه سعی کرده تا از ورای فیلم نقبی برای شناخت خود موضوع فیلم یعنی بهمن محصص بزند.

در این نقد که در نسخه چاپی این روزنامه منتشر شده دارگیس ابتدا جزئیاتی از زندگی محصص را از دل خود فیلم بیرون کشیده و با شگفتی از هنرمندی سخن می‌راند که در سرزمین مادری‌اش از نوادر کار خود بوده ولی سال‌ها در اتاق هتلی در رم گوشه‌نشینی اختیار کرده است.

سپس دارگیس به ستایش کار فیلمساز پرداخته که؛ "در تمامی اجزای فیلم، اختصار را رعایت کرده و حتی با انتخاب هوشمندانه نام فیلمش، روح موضوع خود را در بطن این فیلم تسری داده..." که اشاره ویژه او در این مقطع به انتخاب واژه زوزه و برگردان انگلیسی آن است.

آنچه در ادامه بازهم شگفتی دارگیس را برانگیخته، عادت خودویرانگری و کنارگزینی محصص بوده که در تمامی طول زندگی‌اش هر چند گاهی شماری از آثارش را از بین برده و حال درمقابل دوربین میترا فراهانی با نشان دادن عکسهای برجا مانده از این آثار (نقاشی و مجسمه و کارهای دیگر) آنچنان از آن‌ها حرف می‌زند که گویی هر یک پاره تن او بوده‌اند و اکنون برایش "مرده"‌اند. این تعبیر که در فیلم بار‌ها از دهان محصص بیرون می‌آید، منتقد را چنان کنجکاو کرده که برای یافتن سرنخ و خطی درباره محصص به همه جا سرک کشیده ولی جز یک عبارت کوتاه توصیفی (یکی از مهم‌ترین هنرمندان نوگرای ایران) در پایگاه موزه بریتانیا چیزی دستگیرش نشده است.

باقی این مقاله به تحسین دارگیس از اثر میترا فراهانی و همزمان دریغ و افسوس او از این همه ناشناخته ماندن محصص در جهان هنر اختصاص دارد. در پایان اما نویسنده خوشحال بوده از اینکه این اثر مستند توانسته به‌مانند زمان ساختش در آن دوره کوتاه فاصله تا مرگ محصص، این پوسته ضخیم را بشکند و حال ما چهره‌ای قابل کشف و مشاهده از این هنرمند مدرن ایرانی پیش چشم جهانیان داریم.

این فیلم از چند ماه پیش بر روی پایگاه‌های اینترنتی مختلف قابل پیاده‌کردن و دیدن است.

انتهای پیام/

علی مجتهدزاده