سرویس تئاتر هنرآنلاین: این رسم روزگار است و با تقدیر نمی‌توان جنگید. در این گردش بی‌وقفه، موهای سیاه، سفید، صورت صاف، چروک و تن‌های سالم، بیمار می‌شوند. این مهم شامل همه می‌شود و هنرمند و بی‌هنر بودن تفاوتی در عملکرد این چرخه ندارد. بیماری بهانه‌ای است برای انسان، پیر و جوان هم نمی‌شناسد. برخی از بیماری‌ها سهل درمان، برخی سخت درمان و بعضی بی‌درمان هستند. یکی از این بیماری‌های سخت درمان و طاقت‌فرسا، گریبان بهرام ریحانی هنرمند جوان و خوشنام کشور را چسبیده است، آنچنان که او را از توان انداخته و خانه‌نشین کرده است.

ریحانی را باید تنها پرچم‌دار هنر پانتومیم در عصر کسادی این هنر در کشور دانست. بیماری جسم ریحانی را آزار داده،‌ اما نتوانسته به روح لطیفش گزندی برساند. هرچند تنش رنجور است و نمی‌تواند هنر مورد علاقه خود را به نمایش بگذارد، اما دل بزرگش با شوری وصف ناپذیر همچنان به عشق پانتومیم در سینه می‌تپد. لحظه‌ای نیست که در بستر بیماری به آن فکر نکند. وقتی به عیادت بیماری می‌روی، او ناخودآگاه تنها از درد و رنج مریضی سخن بر زبان می‌راند، اما بهرام ریحانی تنها از پانتومیم سخن می‌گوید. حتی وقتی کسانی از بیماری‌اش سخن به میان می‌آورند، او با ترفندی بحث را به پانتومیم می‌کشاند. عاشق این هنر است و غیر از آن عشقی ندارد تا درباره‌اش داد سخن سر دهد. آنانی که او را می‌شناسند، می‌دانند چقدر تلاش کرد تا نگذارد پرچم پانتومیم روی زمین بیفتد. برای اجرای هنر مورد علاقه خود به هر دری زد، هرچند که درها به رویش بسته بودند، اما دست از تلاش برنداشت. از هر فرصتی استفاده کرد و در هر جایی برای اجرای پانتومیم به صحنه آمد. پانتومیم، فریادی بی‌صداست، برای همین صدای ریحانی هیچ‌گاه گوش شنوایی نیافت. ریحانی تاکنون لب به شکایت نگشوده و شاید هرگز نگشاید،‌ اما این نباید باعث شود او و هنرمندان دردمندی چون او را به دست فراموشی بسپاریم.

رسم جوانمردی حکم می‌کند به دیدارشان رفته و به کمک آنان بشتابیم. اگر هم دردی از آنان دوا نمی‌کنیم، دردی نیز بر دردشان نیفزاییم. بهرام ریحانی را عشق به پانتومیم هنوز زنده نگه داشته. از خدا می‌خواهیم آتش این عشق را در سینه او شعله‌ورتر سازد تا او بتواند بر این بیماری مهلک چیره شده و دوباره به صحنه بازگردد. از مسؤولان و هنرمندان نیز عاجزانه می‌خواهیم به دیدار هنرمندان دردمندی چون بهرام ریحانی رفته و مرهمی بر تن زخمی و دل شکسته شان بگذارند.

انتهای پیام/

رضا اورنگ