سرویس مد و لباس هنرآنلاین: سجاده‌بافی یکی از هنرهایی است که ایرانیان با عشق به عبادت پروردگار به آن پرداخته‌اند. این هنر که قدمتی طولانی دارد به منظور تأمین شرایط مکان نمازگذار از لحاظ طهارت و پاکی انجام می‌شده است.

ابعاد سجاده معمولاً کوچک و قابل حمل بوده و اکثراً توسط نخ‌های پشمی خود رنگ یعنی: سفید، کرم، سیاه و با طرحی شبیه محراب بافته می‌شود.

سجاده‌بافی هنری است فاخر که با مسلمان شدن ایرانیان بنابر توصیه پیامبر اسلام صل الله علیه و آله که نماز خواندن بر پشم شتر ثواب بسیار دارد این هنر از تلفیق جاجیم یافی و گلیم بافی و قالی بافی پدید آمد. و مواد اولیه آن پشم خالص شتر است.

طرح اصلی سجاده معمولاً محراب است. نقش قندیل، ستون و سر ستون هم در سجاده معمول است. دوران طلایی بافت سجاده اوایل سده هفدهم م. ( یازدهم ه. ق.) بوده است.

شیعیان در بالای محراب، یا در حاشیه سجاده کتیبه‌هایی به نام معصومین - و اشعاری در مدح ایشان- و کلماتی چون "یاهو" یا حروف ابجد مانند ۱۲۱ (یا علی)، ۱۱ (هو) نقش می‌کرده‌اند.

در حالی که سجاده‌های ایرانی با گل و بوته و نقش جانوران زیاد دیده شده، سجاده‌های مناطق دیگر مانند آسیای صغیر هرگز با شکل حیوانات دیده نمی‌شود.

سجاده‌های بافت بلوچ، افغان و ترکمن رنگ متن قرمز سیر، ارغوانی تیره یا مشکی دارند. از مراکز مهم سجاده‌بافی در ایران، ‌سیوند و شوشتر است.

یکی از کاربردهای مهم سجاده پشم شتری در سیوند و شوشتر جهیزیه عروس است. مردم این مناطق پیش از ازدواج دخترشان سجاده را با پشم شتر می‌بافند و همراه قران کریم به عنوان جهیزیه به عروس هدیه می‌کنند.

امروزه متاسفانه نگاه مصرف‌گرایی به زندگی و فرهنگ‌های غلط در جامعه چون تبری محکم بر این هنر مقدس و کهن می‌تازد تا جایی که تعداد اندکی از بافنده‌های قدیمی در این عرصه مانده‌اند و تامین سجاده مورد نیاز کشور به دست ماشین آلات و واردات سپرده شده است.

انتهای پیام/