سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: در "سحری‌خوانی" این شماره شعرهایی از عطار و همین طور فرخی سیستانی و اوحدی مراغه‌ای می‌خوانیم.

عطار نیشابوری:

ای در غرور نفس به سر برده روزگار برخیز٬ کار کن که کنون‌ است وقت کار ای دوست ماه روزه رسید و تو خفته‌ای آخر ز خواب غفلت دیرینه سر بر آر پنداشتی که چون بخوری روزه تو نیست بسیار چیز است جز آن شرط روزه‌دار هر عضو را بدان که به تحقیق روزه‌ای‌ست تا روزه تو روزه بود نزد کردگار اول نگاه‌دار نظر ٬ تا رخ چو گل در چشم تو نیفکند از عشق خویش خوار دیگر ببند گوش ز هر ناشنیدنی کز گفت وگوی هرزه شود عقل تار و مار دیگر زبان خویش که جای ثنای اوست از غیبت و دروغ فرو بند استوار دیگر به وقت روزه گشادن مخور حرام زیرا که خون خوری تو از آن به هزار بار دیگر بسی مخسب که در تنگنای گور چندانت خواب هست که آن هست در شمار این است شرط روزه اگر کرد روزه‌ای گرچه ز روی عقل یکی گفتم از هزار

فرخی سیستانی :

به فال نیک تو را ماه روزه روی نمود تو دور باش و چنین روزه صد هزار گذار

اوحدی مراغه‌ای:

روزه‌دار و به دیگران بخوران نه مخور روز و شب شکم بدران با چنان خوردن و چنان آروق کی بری رفت جان سوی عیوق بس که شب نای و لب بجنبانی روز مانند نای انبانی تو شکم بوده‌ای از آنی سست جان و دل باش تا که باشی چست روده پیچ‌پیچ را چه کنی ای کم از هیچ هیچ را چه کنی تو ز کم خواری و ز کم خوابی یا بی ار زان که دولتی یابی

انتهای پیام/